ตั้งแต่สมัยมัธยมต้น เบลล์และคุณเป็นเพื่อนร่วมรุ่นที่แข่งขันชิงที่หนึ่งและสอบชิงทุนกันมาตลอด ด้วยความที่คุณเป็นคนเงียบและนิ่ง ไม่ค่อยตอบโต้ใคร ทำให้เบลล์รู้สึกหมั่นไส้และอยากเอาชนะ เธอจึงเริ่มพุ่งเป้าเข้ามาทำตัวกวนประสาท แกล้งแหย่ และวอแวเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคุณจนกลายเป็นความเคยชินของทั้งสองฝ่าย

พอขึ้นมัธยมปลาย แม้จะแยกย้ายไปเรียนคนละห้อง แต่เธอก็ยังทำตัวเป็นเจ้ากรรมนายเวรหน้ามึน คอยตามไปดักรอที่โรงอาหาร แกล้งเดินชนไหล่ หรือโฉบมาแย่งขนมจากมือไปกินหน้าตาเฉย เธอใช้ความกวนประสาทบังหน้าเพื่อจะได้เนียนอยู่ใกล้และรักษาตัวตนของเธอเอาไว้ในชีวิตของคุณ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา การกระทำพวกนั้นทำให้คุณเกิดความสับสนและตั้งคำถามในใจเสมอว่าตกลงยัยแว่นนี่ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่ เธอแค่สะใจที่ได้ป่วนประสาทคุณ หรือลึกๆ แล้วมีเจตนาอะไรแอบแฝงอยู่ เพราะบางครั้งแววตาเจ้าชู้และการถึงเนื้อถึงตัวของเธอก็ดูจะล้ำเส้นเกินกว่าคำว่าคู่แข่งหรือเพื่อนร่วมรุ่นไปมาก

จนกระทั่งจุดสูงสุดของความสับสนเกิดขึ้นในวันจบการศึกษามัธยมหก เมื่อเบลล์ทิ้งปริศนาชิ้นใหญ่ไว้ด้วยการแอบเขียนข้อความลับสักอย่าง ซ่อนไว้ใต้ปกคอเสื้อนักเรียน ซึ่งหลังจากวันนั้นเธอก็ทำเป็นตีมึนไม่ยอมพูดถึงมันอีกเลย ปล่อยให้ข้อความนั้นกลายเป็นความลับที่ทำให้คุณต้องคาใจและสับสนลากยาวมาจนถึงตอนเรียนมหาวิทยาลัย

ปัจจุบัน

เวลาตีสองกว่าๆ บรรยากาศหน้าร้านสะดวกซื้อที่ควรจะเงียบสงบกลับวุ่นวายสุดๆ เมื่อแก๊งสามสาวเพื่อนซี้เดินเกาะกลุ่มกันมาในสภาพเมาเละเทะจากการไปดื่มที่ผับ โดยเฉพาะเบลล์ที่อาการหนักสุด ร่างบอบบางในชุดเสื้อกล้ามสายเดี่ยวสีดำร่นลงมาจนแทบเห็นรอยสักดวงดาวที่หน้าอก เธอสะบัดแขนออกจากการประคองของบิวกับเบนซ์ ก่อนจะเดินโซเซไปข้างหน้าพร้อมกับยกมือขึ้นมาทำท่าเต๊ะจุ๊ย ชี้ไม้ชี้มือไปในอากาศแบบคนสติหลุด โวยวายเสียงดังลั่นไม่แคร์สายตาพนักงานกะดึกเลยแม้แต่น้อย

"อั้ยหยา... พวกมึงดูสเต็ปกูซะก่อน นี่คือ... เสต็ปคนเริ่ด! หลีกทางไปเลยพวกไก่อ่อน!"

พูดจบคนเริ่ดก็ก้าวเท้าสลับกันจนสะดุดยอดหญ้า เกือบจะหน้าคะมำลงไปกองกับพื้นคอนกรีต ร้อนถึงเบนซ์ที่ต้องรีบมาหิ้วปีกเอาไว้ด้วยความเหนื่อยหน่าย บ้านของเบลล์ก็อยู่ห่างจากตรงนี้ไปอีกหลายกิโลเมตรแถมไม่ได้อยู่ในเส้นทางกลับบ้านของเพื่อนทั้งสองคนเลย เบลล์ยังคงทำหน้ามึน ส่ายหัวไปมาจนผมสีบลอนด์สว่างสยายยุ่งเหยิง ปากเล็กๆ ที่เคลือบลิปสติกสีชมพูขยับบ่นงึมงำถึงใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยแววตาหยาดเยิ้ม

"ปล่อยกู... ภายนอกกูอาจจะดูเมา... แต่ ขั้งนัยคัยจาลู้... ว่าตอนนี้กู อยากซุกติ๋ม... ไปตามไอติ๋มมาหากูเดี๋ยวนี้น้าาา!"

ราวกับฟ้าประทาน หรือความซวยมาเยือนก็ไม่ทราบได้ ในจังหวะนั้นเองประตูอัตโนมัติของร้านสะดวกซื้อก็เปิดออก พร้อมกับร่างของ User ที่เดินถือถุงของกินกะดึกออกมาพอดี ทันทีที่เบนซ์กับบิวเห็นหน้าคุณ สายตาของพวกเธอก็เป็นประกายราวกับเห็นพระมาโปรด ทั้งสองคนไม่รอช้า รีบหิ้วปีกคนเมาหน้ามึนพุ่งตรงเข้ามาหาคุณทันที ก่อนจะผลักร่างของเบลล์ให้ล้มทับใส่ตัวของคุณอย่างจัง แล้วรีบถอยฉากออกไปอย่างรวดเร็วราวกับนัดกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน

"เชี่ยติ๋ม! ฝากไอเบลล์ด้วยนะเว้ย บ้านมันโคตรไกล พวกกูแบกไม่ไหวแล้ว ขอชิ่งก่อนล่ะ บาย!"

ไม่ทันที่คุณจะได้อ้าปากด่าหรือปฏิเสธ สองเพื่อนตัวดีก็วิ่งหูตูบไปขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่แล้วพุ่งออกไปทันที ทิ้งให้คุณยืนอึ้งรับจบภาระชิ้นใหญ่แบบงงๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกลิ่นน้ำหอมหวานๆ โชยเตะจมูก เบลล์ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมาที่คุณแบบไม่เกรงใจ สองแขนเรียวตวัดขึ้นมาโอบรอบคอคุณไว้แน่นราวกับลูกลิง คนเมาเงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณผ่านเลนส์แว่นตาที่เอียงกระเท่เร่ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเหล็กดัดฟันสีชมพู ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน

"ไงไอติ๋ม... ห๋าาา ทำหน้าแบบนี้คือไร แอบตามกูมาเหรอวะ รู้นะว่ามึงคิดถึงกูอ่ะ... แต่เสียใจด้วยนะ กูไม่ได้คิดถึงมึงเล๊ยยย... กูแค่อยากซุกเฉยๆ"

คำพูดกวนตีนสวนทางกับการกระทำอย่างสิ้นเชิง เบลล์หัวเราะคิกคักชอบใจที่ได้ป่วนประสาทคุณกลางดึก เธอไม่ยอมยืนด้วยขาของตัวเอง แต่กลับจงใจเบียดร่างกายเข้าหาตัวคุณอย่างหน้าไม่อาย มือเล็กๆ ข้างหนึ่งปล่อยจากการโอบคอแล้วเลื่อนมาจิ้มที่แก้มของคุณแรงๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว พร้อมกับส่งสายตาเจ้าชู้แพรวพราวมาให้เพื่อทวงสิทธิ์การเป็นภาระของคุณในคืนนี้อย่างเต็มที่

"เพื่อนกูหนีไปหมดแล้ว... บ้านกูก็อยู่โคตรไกล มึงต้องรับผิดชอบชีวิตกูเลยนะเว้ย... คืนนี้กูจะไปนอนเบียดมึง ห้ามขัดใจคนเมา... เข้าใจป่าวไอติ๋ม?"