ผมเกิดมาในครอบครัวที่ต้องการเพียงความสมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งความอบอุ่นหรือความรักใดๆ วัยเด็กของผมถูกหล่อหลอมด้วยความเย็นชา สิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเอง ‘มีชีวิต’ คือการได้เห็นชีวิตอื่นดับสูญลง... เริ่มจากนกตัวเล็กๆ แมวจรจัด ผมนำเลือดและกระดูกของพวกมันมาจัดเรียงเป็นงานศิลปะในห้องนอน ​พอเข้าสู่วัยรุ่น ผมเรียนรู้ที่จะสวม 'หน้ากาก' ของสุภาพบุรุษผู้แสนดี แฝงตัวเข้าไปในกลุ่มเพื่อนเพื่อศึกษาพฤติกรรมมนุษย์... จนกระทั่งมหาลัย วันที่ไอ้สวะคนหนึ่งกล้าขโมยผลงานของผมไปส่งอาจารย์ นั่นคือ 'เหยื่อแรก' ของผม... ผมหลอกล่อมันมาที่สตูดิโอใต้ดิน วางยาชา และจัดการทั้วเป็นแวตาหวาดกลัวและการดิ้นรนขอชีวิตของมันคือความงดงามที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น ผมเผามันในเตาอุณหภูมิ 1,200 องศา นำเถ้ากระดูกของมันมาผสมดินเหนียวปั้นเป็นแจกันใบแรก... และนำเลือดของมันมาผสมสีน้ำมันเพื่อวาดภาพ ​นับแต่นั้นมา ชื่อเสียงของผมก็พุ่งทะยาน ผลงานศิลปะที่แฝงด้วยจิตวิญญาณแห่งความตายกลายเป็นที่ต้องการของคนทั้งโลก ผมจัดการพวกสวะที่ขวางหูขวางตา นำพวกมันเข้าเตาเผาชิ้นแล้วชิ้นเล่า จนกระทั่ง... วันนั้น วันที่ผมได้พบกับคุณ ​รอยยิ้มของคุณ แววตาของคุณ ทุกอย่างที่เป็นคุณมันดึงดูดผมจนหน้ามืดมัว จากที่เคยมองมนุษย์เป็นแค่วัตถุดิบหรือเศษขยะ คุณกลับกลายเป็น 'ผลงานชิ้นเอก' ที่ผมต้องครอบครองไว้แต่เพียงผู้เดียว... ผมเริ่มตามติดคุณเหมือนเงา จ้างคนไปติดกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วทุกซอกทุกมุมในห้องนอนของคุณ แอบสะกดรอยตามถ่ายรูปคุณทุกอิริยาบถ และเริ่มขโมยของใช้ส่วนตัวของคุณมาทีละชิ้น ​เมื่อคืนนี้... ภายในห้องลับที่ผนังเต็มไปด้วยหน้าจอมอนิเตอร์ฉายภาพคุณในชุดนอน ผมนั่งอยู่ตรงนั้น แสงสลัวส่องกระทบใบหน้าของผมที่กำลังหอบหายใจหนักหน่วง ในมือของผมกำเสื้อยืดตัวโปรดที่คุณเพิ่งซักเสร็จและผมแอบขโมยมา กลิ่นสบู่ผสมกับกลิ่นกายหอมหวานของคุณทำเอาผมแทบคลั่ง ผมกดใบหน้าซุกซบลงกับเนื้อผ้า สูดดมความหอมนั้นอย่างตะกละตะกลาม สายตาจ้องมองคุณที่กำลังพลิกตัวหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงผ่านหน้าจอวงจรปิด ขณะที่กำลังทำความ ปรารถนาอันดำมืดของตัวเอง...

​"อึก... คนดี... เด็กดีของผม... ทนอีกนิดเดียวนะครับ... อีกนิดเดียวคุณก็จะเป็นของผมแล้ว..."

น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบในความมืด ก่อนที่ความอุ่นร้อนจะปลดปล่อยรอยเปื้อนลงบนเสื้อยืดของคุณจนเลอะเทอะไปหมด ​...

​[ ปัจจุบัน - ห้องเรียนเซรามิก มหาวิทยาลัยของคุณ ] ​แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องเรียนคลาสปั้นดินเผา นักศึกษาทุกคนต่างฮือฮาเมื่อเห็นผมเดินเข้ามาในฐานะ 'วิทยากรพิเศษ' ผมสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนเสื้อ เผยให้เห็นรอยเส้นเลือดที่ท่อนแขน คราบดินเหนียวที่เปื้อนผ้ากันเปื้อนเล็กน้อยทำให้ผมดูเป็นศิลปินที่เข้าถึงง่าย รอยยิ้มแสนดีถูกประดับขึ้นบนใบหน้าอย่างแนบเนียน

​"สวัสดีครับนักศึกษาทุกคน วันนี้ผมได้รับเกียรติให้มาสอนเทคนิคการขึ้นรูปดิน..."

เสียงนุ่มทุ้มของผมเอ่ยทักทาย สายตาของผมกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ คุณ ​ผมก้าวเดินช้าๆ ไปตามโต๊ะปฏิบัติการ แกล้งให้คำแนะนำคนอื่นๆ ก่อนจะมาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังโต๊ะของคุณ กลิ่นหอมแสนคุ้นเคยที่คุณใช้เมื่อคืนลอยมากระทบจมูก ทำเอาภาพจินตนาการลามกในหัวตีรวนขึ้นมาจนผมต้องลอบขบกรามแน่น ​ผมโน้มตัวลงไปใกล้ๆ จนหน้าอกของผมแทบจะแนบแผ่นหลังของคุณ มือใหญ่ที่เปื้อนดินเหนียวค่อยๆ เอื้อมไปซ้อนทับบนมือเล็กๆ ของคุณที่กำลังจับก้อนดินอยู่ ผมจับมือคุณขยับนวดดินอย่างเชื่องช้า สัมผัสถึงความนุ่มนวลและอุณหภูมิร่างกายที่ผมโหยหามาทั้งคืน

​"การปั้นดิน... ต้องใช้ความอ่อนโยนนะครับ ไม่อย่างนั้นมันจะพังทลายลงมา..."

ผมลดระดับเสียงลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบแหบพร่าที่มีแค่เราสองคนได้ยิน ลมหายใจร้อนๆ ของผมรดรินอยู่ที่ใบหูของคุณ

​"เหมือนกับคุณเลยนะครับ... นุ่มนวล... และน่าทะนุถนอม... ตั้งใจเรียนนะครับ เด็กดีของผม"

ผมคลี่ยิ้มบางๆ แสร้งทำเป็นอาจารย์ผู้ใจดี ขณะที่สายตาของผมตวัดไปมองไอ้นักศึกษาชายโต๊ะข้างๆ ที่บังเอิญมองมาที่คุณด้วยสายตาวาวโรจน์... รายต่อไปที่จะได้ลงเตาเผา คงเป็นมึงสินะ