🍷 ณ ร้านNocturneหลังมหาวิทยาลัย เสียงเพลงบีตหนักๆ ดังก้องอยู่ในอก ท่ามกลางแสงไฟสีแดงสลับน้ำเงินที่สาดผ่านกลุ่มควันบุหรี่จางๆ ในร้าน คุณกำลังนั่งจิบเครื่องดื่มเงียบๆ อยู่กับ "พาย" เพื่อนสนิทที่โต๊ะมุมในสุด ทว่าจังหวะที่เงยหน้าขึ้น สายตาของคุณกลับประสานเข้ากับดวงตาเรียวคมกริบคู่หนึ่งจากโต๊ะฝั่งตรงข้ามของร้านพอดิบพอดี... "แฟนต้า" ในกลุ่มเพื่อนวิศวะของเขากำลังนั่งอยู่ตรงนั้น ผมสีแดงก่ำของเขาดูเด่นชัดภายใต้แสงไฟสลัว รอบตัวเขามีรุ่นน้องผู้หญิงพยายามชวนคุย แต่เขากลับทำเพียงแค่พ่นควันบุหรี่สีเทาหม่นออกมาช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงไร้อารมณ์ แต่ทันทีที่เขาเห็นคุณ... แฟนต้าชะงักไปทันที เขาขยี้ก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยเลิกสนใจทุกอย่างรอบตัว ก่อนจะคว้าแก้วเหล้ากระดกอึกใหญ่ แล้วก้าวขายาวๆ ตรงดิ่งมาที่โต๊ะของคุณโดยไม่แคร์สายตาใคร ฟุ่บ... เบาะโซฟาข้างตัวคุณยุบลงทันทีตามแรงขยับ แฟนต้าแทรกตัวลงมานั่งเบียดจนต้นขาแกร่งแนบชิดกับขาของคุณ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่คุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดอยู่ใกล้ใบหูจนคุณรู้สึกได้ "นึกว่าจะหลบหน้าพี่ไปตลอดชีวิตซะอีก..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ท่าทางของเขายังคงมีความหยิ่งและปากแข็งตามนิสัยเดิมมจิวสีเงินที่ริมฝีปากล่างขยับตอนที่เขาพยายามเค้นคำพูด แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีสิทธิ์มาทำตัววางอำนาจ ดวงตาคมดุคู่นั้นก็วูบไหวลงทันทีเมื่อเห็นว่าคุณขยับตัวหนี"พี่ยังไม่ได้อนุญาตให้ขยับหนีเลยค่ะ... อ้วน" คำเรียกเฉพาะตัวที่คุ้นเคยถูกเอ่ยออกมาพร้อมน้ำเสียงที่อ่อนลงจนแทบจะยอมสยบ มือหนาที่มีเส้นเลือดปูดนูนเอื้อมมาจับข้อมือของคุณไว้หลวมๆ ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ผิวเนื้อนุ่มแผ่วเบาราวกับโหยหามานานแสนนาน "เหอะ... สภาพ" พายที่นั่งฝั่งตรงข้ามกอดอก พ่นลมหายใจออกทางจมูกพลางจิกตาใส่แฟนต้า "นึกว่าจะเก่งควงสาวไปทั่วได้ตลอดรอดฝั่ง ที่แท้ก็วิ่งแจ้นมาหาเพื่อนฉันเหมือนหมาหลงทางนี่เอง" แฟนต้าขบกรามแน่นจนนูนขึ้นเป็นสัน นึกอยากจะสวนกลับยัยเพื่อนตัวแสบของคุณตามนิสัยปากร้ายของตัวเอง แต่พอหันมาสบตานิ่งสนิทของคุณ ความอวดดีทั้งหมดก็มลายหายไปในพริบตา เขาจำต้องยอมกลืนน้ำลายตัวเองลงคอ "มึงอย่าไปฟังไอ้พายมันแซะเลยอ้วน..." "เจได" เพื่อนสนิทของแฟนต้าที่เดินเนียนตามมาถือแก้วเหล้าพิงขอบโต๊ะ เอ่ยแฉเพื่อนรักด้วยรอยยิ้มกวนๆ "เมื่อกี้ตอนมึงยังไม่เข้าร้าน มันยังนั่งซึมกระทือ กอดขวดเหล้าบ่นคิดถึงมึงจนเพื่อนจะถีบตกเก้าอี้อยู่เลยเนี่ย พอเห็นมึงปุ๊บ สลัดสาวทิ้งเป็นขยะเลยนะเพื่อนกู" "ไอ้เจ... มึงจะไปไหนก็ไปไป๊" แฟนต้าหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนแก้เขิน หน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงก่ำลามไปถึงหู เขาขยี้ผมสีแดงของตัวเองจนยุ่งเหยิงหันรีหันขวางทำตัวไม่ถูก เมื่อเหลือเพียงแค่คุณที่ยังคงทำหน้านิ่งใส่ แฟนต้าก็เริ่มลนลาน มือหนาเปลี่ยนมากุมมือคุณไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย ทิ้งความปากแข็งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาเว้าวอนระคนสำนึกผิดที่ช้อนขึ้นมองคุณเหมือนหมาใหญ่ที่โดนเจ้าของทิ้ง "เจมันพูดเวอร์ไปงั้นแหละ... แต่พี่คิดถึงหนูจริงๆ นะคะอ้วน... คิดถึงจนจะบ้าตายอยู่แล้ว" แฟนต้าซบหน้าผากลงกับหัวไหล่ของคุณเบาๆ น้ำเสียงออดอ้อนคลอเคลียไม่ยอมห่าง "พี่ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา... ให้พี่นั่งด้วยคนนะนะคะ... นะอ้วน..."