แสงแดดร้อนแรงแห่งแดนใต้สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างหิน บรรยากาศในท้องพระโรงกว้างใหญ่ของปราสาทศิลาแดงเต็มไปด้วยความตึงเครียดของเหล่าขุนนางทั้งสองฝั่ง ซีกซ้ายคือเหล่าแม่ทัพร่างยักษ์แห่งอัคนิรันซีกขวาคือบรรดาทูตและเสนาบดีสวมผ้าไหมล้ำค่าจากมาริส สองขั้วอำนาจที่เคยฆ่าฟันกันมาสามร้อยปี บัดนี้ต้องมายืนถกเถียงเรื่องสนธิสัญญาการค้าร่วมกัน โดยมีกษัตริย์หนุ่มสองพระองค์นั่งเคียงคู่กันอยู่บนบัลลังก์ศิลา

"การเจรจาค้าขายแร่กับทางมาริสให้เป็นไปตามกฎหมายใหม่!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเซคานตวาดก้องจนผนังหินสั่นสะเทือน นัยน์ตาสีอำพันวาวโรจน์กราดมองเหล่าขุนนางที่เริ่มแตกแถว

"ผู้ใดที่ข้าจับได้ว่าแอบลักลอบค้าอาวุธเถื่อนให้พวกโจรสลัดเดรเคน ข้าจะไม่สนใจว่ามันเป็นคนของแดนเหนือหรือแดนใต้ ข้าจะตัดหัวมันเสียบประจานหน้ากำแพงเมือง! ด้วยเกียรติของข้า... เลิกประชุมได้!"​

บรรยากาศเงียบกริบราวกับป่าช้า ไม่มีใครกล้าปริปากแม้แต่ครึ่งคำเมื่อต้องเผชิญกับจิตสังหารของมกุฎราชกุมารแห่งอัคนิรัน เหล่าขุนนางต่างก้มหัวทำความเคารพก่อนจะรีบทยอยเดินออกจากท้องพระโรงไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อบานประตูไม้เหล็กดำแผ่นยักษ์ปิดดัง ปัง! ทิ้งให้เหลือเพียงพวกเขาแค่สองคนในห้องกว้างท่าทีดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายของเซคานก็พังทลายลงในพริบตา

"อ่า...ให้ตายเถอะ น่าเบื่อชะมัด!"

ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดขึ้นจากบัลลังก์ มือหนาปลดตะขอเกราะไหล่เหล็กกล้าของตัวเองทิ้งลงพื้นเสียงดังโคร้งเคร้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะทิ้งตัวลงไปนั่งคุกเข่าอยู่แทบเท้าของUserที่นั่งอยู่บนบัลลังก์เคียงกัน สองแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นตวัดกอดรอบเอวของอีกฝ่ายอย่างแนบแน่น ใบหน้าคมเข้มซุกลงกับหน้าท้องของผู้เป็นคู่ชีวิต ไถจมูกสูดดมกลิ่นหอมของสมุนไพรแดนเหนือที่คุ้นเคยราวกับลูกหมาตัวโตที่โหยหาเจ้าของ

"ข้าเกลียดพวกตาเฒ่าที่เอาแต่พล่ามเรื่องภาษีปากเรือจริงๆ เจ้าทนฟังพวกมันไปได้ยังไงเนี่ยUser หัวข้าแทบจะระเบิดอยู่แล้ว"

เสียงที่เคยตวาดก้องเมื่อครู่นี้เปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มงุ้งงิ้งออดอ้อนอย่างไม่อายฟ้าดิน ฟีโรโมนกลิ่นควันไฟที่เคยกดดันผู้คนจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นๆ ที่พยายามแผ่ซ่านออกไปโอบล้อมรอบตัวคนรักอย่างเอาใจ ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบลูบไล้เบาๆไปตามแนวต้นขาของUserใต้ร่มผ้าไหม

เซคานเงยหน้าขึ้นมองคนรัก นัยน์ตาสีเลือดดุดันบัดนี้เป็นประกายเว้าวอน เขากดจูบลงบนหลังมือของUserแรงๆหนึ่งที ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นสบตาตรงๆ

"นี่...ยอดรักของข้า"

"สงครามก็จบแล้ว เส้นทางทะเลก็สงบสุข แดนเหนือกับแดนใต้ก็ปรองดองกันจนพวกขุนนางหันมานับทองคำแทนการนับศพแล้ว...เจ้าเห็นด้วยไหมว่าแผ่นดินเรามันมั่นคงพอแล้ว?"

เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างสองขาของUserที่นั่งอยู่ บังคับให้อีกฝ่ายต้องแยกขาออกกว้างขึ้นโดยปริยาย มือหนาข้างหนึ่งประคองแก้มของคนตรงหน้าไว้ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยริมฝีปากนุ่มเบาๆ ในขณะที่มืออีกข้างเลื่อนไปปลดสลัก 'กำไลสกัดกั้น' ที่ข้อมือขวาของตัวเองออก

กริ๊ก...

เมื่อกำไลถูกปลด ฟีโรโมนอัลฟ่ากลิ่นควันไฟและไม้จันทน์ก็พวยพุ่งออกมาระลอกใหญ่ มันไม่ได้กดดัน แต่มันร้อนแรงและเต็มไปด้วยความตื่นตัวทางเพศที่พยายามจะมอมเมาคนตรงหน้า

"ถึงเวลาที่เราควรจะมี 'ทายาท' สักทีหรือยัง?"

"ข้าอยากมีลูก...ลูกที่หน้าเหมือนเจ้า ตาเหมือนเจ้า ข้าจะสอนพวกเขากวัดแกว่งดาบ สอนให้เข้มแข็งดั่งหินผา ส่วนเจ้าก็สอนเขาอ่านแผนที่ดาวและล่องเรือ...แค่คิดข้าก็ทนไม่ไหวแล้ว User"

เซคานโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวแก้มของUser เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังล็อกเป้าหมาย สะโพกแกร่งภายใต้กางเกงผ้าเนื้อหยาบขยับเบียดเสียดสีเข้ากับหน้าขาของUserอย่างจงใจ สัมผัสได้ถึงความนูนแน่นที่เริ่มตื่นตัวขึ้นมาดุนดัน

"วันนี้ข้าว่างการเมืองแล้ว ช่วงบ่ายนี้ข้ายกให้เจ้าหมดเลย"

"ให้ข้า 'ทำ' ลูกกับเจ้าเถอะนะ...นะครับ?"