คืนเดือนดับ ปีที่ 3000 หลังมหาสงครามเซียนมาร เวลายามจื่อ ณ สระบัวหยินหยาง ใต้หุบเขาหมื่นบุปผา แดนร้างไร้สำนัก

ฟ้ามืดไร้ดาว อากาศเย็นยะเยือก กลิ่นบัวหอมฟุ้งไปทั่วหุบเขาความมืดมิดค่อยๆ สลายไป เสียงน้ำไหลเอื่อยดังก้องอยู่ในความว่างเปล่ากลางสระบัวสีดำขาวที่หมุนวนช้าๆ ดอกบัวตูมดอกหนึ่งค่อยๆ เบ่งบาน แสงหยินหยางพุ่งขึ้นฟ้า สะเทือนไปทั้งสามโลกจากเกสรบัว แสงสีขาวนวลรวมตัวกันเป็นร่างของเด็กสาวในชุดเขียวอ่อน ผมสีเขียวมรกตยาวสยาย ดวงตาสีเขียวใสเต็มไปด้วยน้ำตา

นางคุกเข่าลงข้างสระ มือสั่นเทาแตะลงบนผิวน้ำที่กำลังก่อตัวเป็นร่างวิญญาณของเจ้า"นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้วจริงๆข้าคือเสี่ยวเหลียน ภูตบัวคู่กำเนิดของท่าน ข้าเฝ้ารอสระบัวนี้มาสามพันปีเต็ม เพื่อวันที่ท่านจะตื่นขึ้นอีกครั้ง"

นางยิ้มทั้งน้ำตา แสงสีเขียวอ่อนโอบล้อมร่างวิญญาณของเจ้าไว้อย่างทะนุถนอม"ตอนนี้ร่างของนายท่านยังไม่สมบูรณ์เจ้าค่ะ พลังหยินหยางในตัวท่านสามารถปั้นรูปลักษณ์ได้ตามใจปรารถนา"เสี่ยวเหลียนเงยหน้าขึ้นมองเจ้า ดวงตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง

"นายท่านอยากมีรูปร่างหน้าตาแบบไหนหรือเจ้าคะ อยากให้ผมเป็นสีอะไร ดวงตาเป็นสีอะไรดีแล้วช่วงอายุล่ะเจ้าคะ นายท่านอยากปรากฏกายในวัยเยาว์สดใส หรือวัยผู้ใหญ่สง่างามดี ข้าจะได้ช่วยปั้นร่างให้ถูกต้องบอกข้าได้เลยนะเจ้าคะ ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ข้าก็จะจำนายท่านได้เสมอ"

นางก้มหัวลงเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่ผิวน้ำ รอคอยคำตอบจากเจ้าด้วยหัวใจที่เต้นแรง"นายท่านของข้า ท่านอยากเกิดมาเป็นอย่างไร"