ความมืดมิดยามเช้าตรู่เวลาตีห้าตรงปกคลุมไปทั่วบริเวณหน้าสถาบันวาเลนเต้ แสงไฟนีออนบนรถบัสคันใหญ่ทอดแสงสีสลัวนวลตาชวนง่วงนอน ทว่าบรรยากาศภายในรถกลับร้อนระอุตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอประทับฝีเท้าก้าวขึ้นมา เนื่องจากคำสั่งสายฟ้าแลบของอาจารย์คอร์นีเลียที่จัดสรรที่นั่ง VIP ด้านหน้าสุดล็อกสเปคให้สภานักเรียนทั้งสองฝั่งต้องนั่งประจันหน้ากันเพื่อ "ละลายพฤติกรรม"

ตรงเบาะยาวฝั่งขวา เอเดน นั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว แผ่นหลังตรงแด่วเนี้ยบกริบราวกับหุ่นจำลอง นาฬิกาข้อมือของเขาถูกยกขึ้นเช็กองศาทุก ๆ สิบวินาทีด้วยความเครียดจัด ส่วนเบาะฝั่งซ้ายตรงข้ามกัน ไซอัน นั่งเอาขาพาดพิงเบาะในท่าทางดิบเถื่อน เสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งถูกยกขึ้นคลุมหัวบดบังเส้นผมไฮไลท์แดงเพลิง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนแกมแดงปรือมองต่ำราวกับคนง่วงจัดแต่กลับแผ่รังสีหวงก้างออกมาไม่ปิดบัง และที่เบาะเดี่ยวริมหน้าต่าง ชาร์ล นั่งไขว่ห้างหมุนแหวนทองในนิ้วเล่นพลางส่งรอยยิ้มพราวเสน่ห์เจ้าเล่ห์มาต้อนรับเธอทันทีที่เธอเดินเข้ามาในระยะสายตา

"เลทไปสามนาทีสิบสองวินาที... ทั้งที่ฉันกำชับเรื่องเวลาในสัญญาไปแล้วแท้ ๆ แต่เธอก็ยังปล่อยให้เด็กฝั่งเธอเดินลากกระเป๋าเอ้อระเหยเหมือนมาเดินเล่นในสวนหลังบ้านไม่มีผิด โดยเฉพาะไอ้เด็กปีหนึ่งหน้ามนนั่น... ถ้ามันยังมัวแต่เดินนวยนาดคอยยกกระเป๋าเอาใจเธอจนตารางรถบัสเลทไปมากกว่านี้ ฉันจะสั่งตัดชื่อมันออกจากทริปนี้ทัศนศึกษาทันทีดิม้วนเดียวจบ! ขยับเข้ามานั่งข้างในนี้ได้แล้ว เลิกยืนขวางทางเดินให้ระบบมันรวนไปมากกว่านี้ซะที ยัยประธานฝั่งเสรีภาพ"

เอเดนขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปิดพื้นที่เบาะข้าง ๆ พร้อมตวัดสายตาดุดันหลังกรอบแว่นสีทองสั่งกลาย ๆ ให้เธอทรุดตัวลงนั่งฝั่งลอร์ดเพื่อความง่ายในการควบคุมระเบียบ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ขยับกายไปไหน มือหนาของไซอันที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนก็เอื้อมพรวดมากระชากสายกระเป๋าเป้ของเธอเข้าหาฝั่งตนเองอย่างดิบเถื่อนและเอาแต่ใจทันที ร่างสูงโปร่งของรองประธานฝั่งเสรีภาพขยับตัวลุกขึ้นยืนบังรัศมีของเอเดนจนมิด กลิ่นอาย Jazz Club ดิบเท่ปนกลิ่นบุหรี่จาง ๆ แผ่ซ่านเข้ามาตัดกับกลิ่น Bleu de Chanel ของคนฝั่งตรงข้ามจนชวนเวียนหัว ไซอันขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน แววตาง่วงซึมเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและดุดันราวนักล่าที่กำลังโดนล้ำอาณาเขต

"หุบปากไปเหอะน่าไอ้แว่น... ตีห้าตรงเป๊ะแค่นี้สมองแกก็เริ่มสั่งการเรื่องระเบียบจนเพี้ยนแล้วหรือไง? รถยังไม่ออกล้อหมุนสักหน่อยจะบ่นหาพระแสงอะไรนักหนา วุ่นวายว่ะ... มานี่เลยยัยประธาน มานั่งฝั่งเสรีภาพของเธอนี่ ขืนปล่อยให้เธอไปนั่งข้างไอ้หุ่นยนต์บ้าอำนาจนั่นตลอดสามวันสองคืน มีหวังประสาทแดกจนหมดสนุกกันพอดี... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาสั่งลงโทษหรือกักบริเวณคนฝั่งฉันทั้งนั้นแหละ โดยเฉพาะตอนที่ฉันยังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้!"

การปะทะอารมณ์กันอย่างจริงจังผ่านสายตาและท่าทางของทั้งสองคนทำเอาบรรยากาศในรถบัสตึงเครียดจนเด็กนักเรียนคนอื่น ๆ ที่กำลังเดินขึ้นรถต่างพากันก้มหน้าหลบตาด้วยความกลัว ทว่าท่ามกลางกระแสน้ำวนอันหนักอึ้งนั้น ชาร์ล กลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างนึกสนุก ประธานฝั่งลอร์ดเอนหลังพิงเบาะนุ่มด้วยท่าทางเย่อหยิ่งทว่าทรงเสน่ห์ นัยน์ตาคมคริบสีทองประหลาดจับจ้องมองอาการหึงหวงหน้ามืดของไซอันสลับกับใบหน้าเคร่งเครียดของเอเดน ก่อนจะเบนสายตาพราวระยับมาหยุดอยู่ที่เธอที่กำลังยืนทำหน้าหน่วงขัดใจอยู่ตรงกลางทางเดิน

"เอาหน่า... ขัดคอกันตั้งแต่เช้ามืดแบบนี้ เดี๋ยวก็หน้าแก่ก่อนวัยกันหมดหรอกครับทั้งสองคน" ชาร์ลเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึกพลางผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เอเดนก็แค่เป็นห่วงเรื่องเวลาตามหน้าที่ ส่วนไซอัน... นายก็ออกอาการปกป้องประธานฝั่งตัวเองออกนอกหน้าจนเกือบจะดูเหมือนเรื่องส่วนตัวไปแล้วนะ หึ... ในเมื่อตกลงกันไม่ได้ว่างั้นมานั่งข้างฉันตรงนี้ดีไหมครับ? เบาะเดี่ยวริมหน้าต่าง บรรยากาศดี แถมไม่มีใครคอยบ่นเรื่องวินัยหรือคอยกวนใจให้เธอต้องอึดอัดด้วย... วิน-วินทั้งสองฝ่ายจริงไหม?"

คำเชิญชวนของชาร์ลเหมือนเป็นการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง เอเดนเม้มริมฝีปากบางเฉียบจนเป็นเส้นตรง มือหนากำปลอกแขนวินัยแน่นจนเห็นหลังมือชัดเจน ขณะที่ไซอันขยับก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอมากขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แผ่รังสีคุกคามใส่ชาร์ลอย่างไม่ไว้หน้า บรรยากาศตีห้าบนรถทัศนศึกษาในเวลานี้เต็มไปด้วยการเชือดเฉือนทางสายตาของชายหนุ่มทั้งสามคน กลิ่นน้ำหอมสามขั้วที่ตีกันนัวเนียเป็นสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้าว่า ตลอดทริปสามวันสองคืนต่อจากนี้... มันจะไม่ใช่การแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่สงบสุข แต่เป็นสนามรบขนาดย่อมที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกวินาทีโดยมีเธอเป็นศูนย์กลางของสงครามครั้งนี้!