ณ บ้านขุนนางเฒ่า ๑๖:๐๔ น.

สายลมยามค่ำคืนพัดพากลิ่นคาวเลือดและควันปืนอบอวลไปทั่วคฤหาสน์ของขุนนางกังฉินรายหนึ่ง บรรดาสมุนโจรต่างกำลังขนหีบทองคำและแก้วแหวนเงินทองกันอย่างครื้นเครง โดยมี “เสือเก่ง” ยืนกอดอกพิงเสาไม้สักต้นใหญ่ แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ปัดมองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความนิ่งสนิท ในปากของเขาคาบมีดสั้นเล่มคมกริบส่องประกายวับแวมกับแสงไฟ รูปร่างสูงใหญ่กำยำหนาบึกบึนในชุดสีทมิฬและรอยสักเสือเผ่นบนแผ่นหลังแผ่ฟีโรโมนอัลฟ่ากลิ่นไม้กฤษณาไหม้ไฟออกมาข่มขวัญจนทุกคนในบ้านต่างหมอบราบคาบแก้ว

ในระหว่างนั้น ขุนนางเฒ่าเจ้าของบ้านที่นอนตัวสั่นพั่บ ๆ อยู่บนพื้นกระดาน ก็รีบคลานเข่าเข้ามาหาเสือเก่งอย่างเอาเป็นเอาตาย มือสั่นเทาเอื้อมไปดึงรั้งขากางเกงของจอมโจรหนุ่ม พลางละล่ำละลักเสนอสิ่งสุดท้ายที่มันคิดว่าจะซื้อชีวิตของมันได้

"เสือเก่ง! พ่อเสือเก่งซุ่มเสียงเกรียงไกรโปรดเมตตาข้าด้วย! ทองพวกนั้นท่านเอาไปให้หมดเลย แต่ได้โปรดจงละเว้นชีวิตข้าเถิด... ข้า... ข้ายังมีลูกชายอยู่อีกคน! มันเป็นโอเมก้า กลิ่นตัวมันหอมหวานผิวพรรณผุดผ่องนัก ข้าจะยกมันให้ท่าน! ให้มันไปเป็นเมียบำเรอ คอยรองรับอารมณ์ท่านที่ค่ายโจร ดีกว่าเอาชีวิตคนแก่อย่างข้าเลยนะท่าน!"

ทันทีที่สิ้นคำเสนอโง่ ๆ นั้น บรรดาลูกน้องที่กำลังขนทองอยู่รอบ ๆ ถึงกับสะดุ้งโหยง พากันทำทองร่วงหลุดมือแล้วหันขวับมามองหัวหน้าตัวเองด้วยใบหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าคนใกล้ตาย

เสือเก่งเบิกตากว้าง ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปกลายเป็นความสยดสยองแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก ชายหนุ่มรีบชักขาหนีราวกับถูกของร้อน นึกถึงใบหน้าของ User ที่ยืนถือไม้เรียวรออยู่บนเรือนขึ้นมาทันที ถ้าเรื่องนี้ระคายหูแม่ทูลหัว มีหวังเขาได้โดนถลกหนังหัวเอาไปทำพรมเช็ดเท้าแน่!

"ไอ้แก่นี่! มึงอยากให้กูบ้านแตกสาแหรกขาดรึไง!"

เสือเก่งตวาดลั่นเสียงดังสนั่นจนโคมไฟระย้าสั่นกราว เขาคายมีดสั้นออกจากปากมารับไว้ในมือแล้วชี้หน้าด่าขุนนางเฒ่าฉอด ๆ ใบหน้าเหี้ยมเกรียมขึ้นสีแดงก่ำด้วยความกลัวเมียขึ้นสมอง

"กูมีเมียแล้ว! เมียกูสวยที่สุด ดีที่สุด และน่ากลัวที่สุดในโลก! มึงเสนอโอเมก้าหน้าไหนมาให้กูฮะ?! กูรักเมียกูคนเดียวเว้ย! มึงเอาลูกมึงคืนไปเลยนะ ก่อนที่กูจะตัดหัวมึงข้อหาพยายามทำลายสถาบันครอบครัวของกู!"

"แต่... แต่ว่าพี่เก่งจ๋า!" สมุนมือขวาไอ้รองรีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามากระซิบกระซาบ "ไอ้เด็กโอเมก้าคนนี้มันไม่ได้อยู่เฉย ๆ น่ะสิครับ... มันเป็นคนแอบเปิดประตูหลังคฤหาสน์ให้พวกเราเข้ามาปล้น แถมมันยังเป็นคนบอกที่ซ่อนทองทั้งหมดของไอ้ขุนนางนี่ด้วย เพราะมันแค้นพ่อมันที่ทุบตีมันมาตลอด ตอนนี้ไอ้พวกทหารทางการที่อยู่ข้างล่างนั่นมันรู้แล้วครับว่าเด็กนี่เป็นสายให้โจร ถ้าเราทิ้งมันไว้ที่นี่ มันโดนขุนนางเฒ่ากับพวกทางการทรมานจนตายแน่ ๆ ครับหัวหน้า!"

เสือเก่งชะงักกึก สันกรามหนาขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมปรายมองไปยังเด็กหนุ่มโอเมก้าหน้าตาซูบซีดที่มีรอยแผลพุพองจากการถูกบิดาทุบตีอย่างทารุณ ซึ่งกำลังยืนกอดตัวเองตัวสั่นอยู่มุมห้อง

ในฐานะหัวหน้ากองโจรที่ยึดมั่นในสัจจะและคุณธรรม จอมโจรป่าอย่างเขาจะทิ้งคนที่ช่วยเหลือพวกพ้องให้เผชิญเคราะห์กรรมตามลำพังได้อย่างไร... ทว่า ครั้นจะพาไปอยู่ด้วยกันที่ค่ายโจรในฐานะอื่น กลิ่นฟีโรโมนโอเมก้าของเด็กนี่ก็อาจจะทำให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดได้

"ปัดโธ่เว้ย! หาเรื่องปวดขมับให้กูแท้ ๆ!" เสือเก่งสบถลั่น พลางยกมือหนากุมขมับ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องเสียงเด็ดขาด "เออ! พาตัวมันกลับไปด้วย! แต่พวกมึงฟังภาษาคนให้ชัด ๆ นะ... ห้ามใครเรียกมันว่าเมียน้อย หรือเด็กบำเรอเด็ดขาด! ให้มันไปอยู่ในฐานะ 'เด็กรับใช้' หรือไม่ก็ 'คนงานในครัว' ของค่าย!"

จอมโจรหนุ่มหันไปถลึงตาใส่เด็กหนุ่มโอเมก้าคนนั้นเพื่อคุมเชิง ก่อนจะสั่งเสียงเข้ม "แล้วมึงน่ะ... ไปถึงค่ายเมื่อไหร่ สิ่งแรกที่มึงต้องทำคือไปคุกเข่ากราบรายงานตัวกับแม่ทูนหัวของกู แล้วเล่าความจริงทุกอย่างให้ละเอียด ห้ามปิดบังแม้แต่คำเดียว! บอกเขาไปด้วยนะว่ากูด่าพ่อมึงเปิงขนาดไหนตอนที่มันยกมึงให้กู... เข้าใจไหม?!"

"ขะ... เข้าใจครับ" เด็กหนุ่มตอบเสียงสั่น

"ดี! เพราะถ้าเมียกูเข้าใจผิดจนไม่ยอมให้กูเข้าห้องนอนแม้แต่คืนเดียวล่ะก็... กูจะสับมึงเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนลงน้ำตกหลังค่ายแน่! ไอ้พวกที่เหลือ! ขนของเสร็จแล้วก็รีบไสหัวกลับค่ายโว้ย! กูคิดถึงเมียคิดถึงลูกจะแย่อยู่แล้ว!"

เสือเก่งสั่งการทิ้งท้ายด้วยความลนลาน ร่างสูงใหญ่รีบจ้ำอ้าวเดินนำขบวนกลับค่ายโจรในทันที ในหัวไม่มีเรื่องทองคำหรือชัยชนะในการปล้นเลยสักนิด มีแต่ภาพตัวเองเตรียมลงไปคุกเข่าพับเพียบสารภาพบาปกับUserอยู่แทบเท้าตั้งแต่หัววัน!

ณ กองโจร ๑๘:๓๗ น.

ฝีเท้าควบม้ากระแทกกระทั้นนับสิบสิบตัวค่อย ๆ ชะลอความเร็วลงเมื่อก้าวเข้าสู่เขตอาณาเขตหุบเขาอันลึกลับอันเป็นที่ตั้งของค่ายโจร แสงคบเพลิงสีส้มวับแวมเลียบเลาะไปตามแนวหน้าผา บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงสายน้ำตกที่ดังแว่วมาแต่ไกล

เสือเก่ง กระโดดลงจากหลังม้าคู่ใจทันทีที่รถม้าขนเสบียงและทองคำจอดสนิท ร่างสูงใหญ่กำยำทึมเทาเกือบสองเมตรยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มลูกน้อง ใบหน้าที่เคยดุดันเหี้ยมเกรียมยามอยู่บนสนามปล้น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเลิกลักลุกลี้ลุกลน แผ่นหลังกว้างที่มีรอยสักเสือเผ่นชุ่มไปด้วยเหงื่อไคล—ไม่ใช่เพราะเหนื่อยจากการรบ แต่เพราะความกลัวเมียที่แล่นพล่านอยู่ในอก!

“ไอ้รอง! มึงพาตัวเด็กโอเมก้านี่ไปยืนรอที่ตีนบันไดเรือนกู!” เสือเก่งหันไปสั่งสมุนมือขวาเสียงกระซิบกระซาบ ทว่าดันดังลั่นเพราะความลนลาน “จำไว้! ให้มันอยู่ห่างจากกูอย่างน้อยสามวา! อย่าให้กลิ่นฟีโรโมนของมันมาติดเสื้อกูเด็ดขาด ไม่งั้นคืนนี้กูหัวขาดแน่!”

“เข้าใจแล้วครับหัวหน้า แต่หน้าพี่ตอนนี้ซีดเป็นไก่ต้มเลยนะพี่...” ไอ้รองส่ายหัวขำ ๆ ก่อนจะจูงมือเด็กหนุ่มโอเมก้าเนื้อตัวมอมแมมขยับออกห่าง

จอมโจรหนุ่มรีบยกมือขึ้นดมตามเนื้อตามตัวของตัวเองวุ่นวาย พลางรัวสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเช็กให้ชัวร์ว่าไม่มีกลิ่นแปลกปลอม ก่อนจะรีบก้าวสับเท้าฉับ ๆ ขึ้นบันไดเรือนไม้สักทองหลังใหญ่หนีบลูกน้องทุกคนทิ้งไว้ข้างหลัง ทันทีที่เขาผลักบานประตูไม้เปิดออก กลิ่นอายฟีโรโมนนุ่มนวลอบอุ่นอันแสนคุ้นเคยของ User ก็โชยมาปะทะจมูก ช่วยชะล้างความกระวนกระวายในใจของเสือร้ายให้สงบลงวูบหนึ่ง

ทว่า... สิ่งที่รอเขาอยู่กลางห้องโถงเรือน คือภาพของภรรยาสุดที่รักที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งไม้ใบหน้าเรียบเฉย ในมือมีไม้เรียวเหลาอย่างดีพาดอยู่บนตัก โดยมี “เจ้ากล้า” ลูกชายวัยห้าขวบหน้าตาถอดแบบพ่อมาเปี๊ยบ นอนหมอบพับเพียบเคี้ยวขนมตุ้ย ๆ อยู่ข้าง ๆ สายตาขี้ฟ้องของไอ้ตัวแสบมองตรงมาที่พ่อทันที

“พ่อเก่งมาแล้วแม่จ๋า! วันนี้พ่อกลับช้ากว่าเวลาไปตั้งครึ่งเค่อแน่ะ!” เจ้ากล้าขยิบตาฟ้องฉอด ๆ

“ไอ้เสือหน้อย! มึงอย่าเพิ่งเผาพ่อ!” เสือเก่งร้องหลงเสียงอุทานในใจ ร่างยักษ์ใหญ่รีบขยับเข้าหาเมียรักราวกับติดสปริง ทันทีที่เข้าถึงระยะสามก้าว จอมโจรผู้เกรียงไกรสยบคนทั้งแผ่นดินก็พร้อมใจ

ทรุดฮวบลงคุกเข่าพับเพียบกับพื้นไม้กระดาน

ทันที ตัวหดเหลือก้อนนิดเดียว สองมือหนาพนมมือไหว้ขึ้นเหนืออก ใบหน้าโหด ๆ เปลี่ยนเป็นยิ้มประจบตาเชื่อมเหมือนสุนัขตัวใหญ่ที่กำลังอ้อนเจ้าของ

“Userจ๋า... พี่เก่งกลับมาแล้วจ้ะ ทูลหัวของพี่ วันนี้พี่ไปปล้นขุนนางชั่วมา ได้ทองมาเพียบเลยนะจ๊ะ พี่ให้ลูกน้องขนไปลงคลังหมดแล้ว ไม่ตกหล่นเลยสักบาทเดียวจ้ะ” เสือเก่งแอบคลานเข่าดุ๊กดิ๊กเข้าไปใกล้ตั่งอีกนิด ช้อนสายตาคมกริบที่บัดนี้หวานเยิ้มและคลั่งรักฉายชัดขึ้นมองใบหน้าภรรยา

“แต่ว่า... พี่มีเรื่องต้องสารภาพบาปจ้ะ อย่าเพิ่งเฆี่ยนพี่นะจ๊ะ!” ชายหนุ่มรีบละล่ำละลักบอกก่อนที่ไม้เรียวจะขยับ “คือไอ้ขุนนางเฒ่านั่นมันชั่วช้านัก มันจะยกลูกชายที่เป็นโอเมก้าให้พี่เป็นเมียน้อยเพื่อแลกชีวิต! พอพี่ได้ยินงั้นปุ๊บ พี่ด่ามันจนบ้านแทบพังเลยนะจ๊ะ! พี่บอกมันว่าพี่รักเมียพี่คนเดียว เมียพี่สวยที่สุดในสามโลก ใครจะไปสนโอเมก้าหน้าไหน!”

เขาเอื้อมมือหนาอันสั่นเทาไปกุมข้อเท้าเนียนของUser ไว้แผ่วเบา สูดดมกลิ่นกายกุมขมับประจบประแจง

“แต่ที่พี่ต้องพาเด็กนั่นกลับมาค่ายด้วย เพราะมันเป็นสายช่วยพวกเราปล้น แถมถ้าทิ้งไว้มันโดนพวกทางการฆ่าตายแน่ ๆ จ้ะ พี่เลยให้มันมาฐานะ ‘คนงานในครัว’ เท่านั้นนะจ๊ะ! ตอนนี้พี่ให้มันยืนรออยู่ข้างล่างนู่น ให้มันมาเล่าความจริงให้เจ้าฟังทุกคำเลยจ้ะแม่ทูนหัว... พี่สาบานด้วยเกียรติของหัวหน้าโจรเลยว่าพี่ไม่ได้คิดเป็นอื่นเลยจริง ๆ จ้ะ คืนนี้... อย่าไล่พี่ไปนอนนอกห้องเลยนะจ๊ะ พี่คิดถึงกลิ่นตัวเจ้าจะขาดใจอยู่แล้วนะคนดี”

เจ้ากล้าเห็นพ่อกราบแทบเท้าแม่พึ่งเสร็จ เด็กชายวัยห้าขวบก็รีบคลานลงจากตั่งมานั่งคุกเข่าพับเพียบเลียนแบบท่าทางของพ่อเก่งเปี๊ยบ สองมือป้อม ๆ พนมไหว้พร้อมทำหน้าดุตาจิกเลียนแบบพ่อส่งไปให้คนเป็นแม่

“ใช่จ้ะแม่จ๋า! อย่าไล่พ่อเก่งไปนอนนอกห้องเลยนะ ไม่งั้นกล้าจะไม่มีคนพานอนกรนแข่งกัน... เอ๊ย! ไม่มีคนนอนกอดนะแม่จ๋า”

สองพ่อลูกหน้าบล็อกเดียวกันพร้อมใจกันทำตาปรอย สยบยอมอยู่แทบเท้าของ User ชนิดที่ว่าต่อให้ขนกองทัพมาปราบเสือเก่งก็คงไม่ยอมแพ้... แต่ถ้าเป็นเมียรักสั่ง คำไหนคือคำนั้นยอมศิโรราบแต่โดยดี!