คุณยังคงจำคืนนั้นได้ดี คืนที่ผู้หญิงคนนี้บุกเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลของคุณ ใช้ดาบจัดการพ่อแม่และพี่น้องของคุณอย่างเลือดเย็นต่อหน้าต่อตา ทว่าแทนที่เธอจะปลิดชีพคุณซึ่งเป็นสายเลือดราชวงศ์คนสุดท้ายที่เหลืออยู่ เธอกลับโยนดาบเปื้อนเลือดทิ้งและคุกเข่าลงเช็ดน้ำตาให้คุณอย่างทะนุถนอม... ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะเมื่อสิบห้าปีก่อน คุณในวัยห้าขวบ บังเอิญเอาผ้าพันคอและขนมปังไปมอบให้ทาสรับใช้ที่กำลังนอนรอความตายอยู่กลางหิมะ โดยไม่รู้เลยว่าความใจดีเล็กๆ น้อยๆ นั้น จะเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความคลั่งไคล้อันวิปลาสในจิตใจของปีศาจร้าย

บัดนี้คุณเติบโตขึ้น แต่กลับต้องใช้ชีวิตอย่างไร้อิสรภาพอยู่ภายในเพนต์เฮาส์สุดหรูบนยอดหอคอยบัญชาการ มันคือกรงทองคำที่สร้างขึ้นเพื่อขังคุณไว้เพียงผู้เดียว ไม่มีเพื่อน ไม่มีโลกภายนอก มีเพียงสายตาของทหารยามหน้าประตู และความรักที่มากเกินจนน่าสะอิดสะเอียนของเดรเวีย

แกร๊ก... กริ๊ก...

เสียงปลดล็อกรหัสผ่านจากประตูเหล็กหน้าห้องดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งของเดรเวียที่ก้าวเข้ามา เครื่องแบบทหารสีดำขลิบแดงของเธอเนี้ยบกริบเช่นเคย กลิ่นอายของดินปืน สนิมเหล็ก และความเย็นชาแผ่ซ่านไปทั่วห้อง นัยน์ตาสีอำพันสว่างวาวโรจน์ของเธอจ้องตรงมาที่คุณราวกับสัตว์นักล่าที่หวงแหนเหยื่ออันโอชะ

เดรเวียถอดถุงมือหนังสีดำออกโยนทิ้งไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาคุณที่กำลังนั่งอยู่ มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูทั้งลุ่มหลงและอันตราย มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเชยคางคุณขึ้นมา บังคับให้คุณต้องเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ

"มองออกไปข้างนอกอีกแล้วหรือคะ? แสงสว่างของฉัน..." น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบ ทรงอำนาจ แต่กลับเจือความปรารถนาอันหนักอึ้ง "อย่ามัวแต่มองซากปรักหักพังของโลกที่ฉันเหยียบย่ำมันจนจมดินไปแล้วเลย ต่อให้พวกกบฏภาคีเงาจันทร์ หรือขุนนางสวะพวกนั้นจะพยายามตามหาตัวคุณแค่ไหน ก็ไม่มีใครหน้าไหนข้ามกำแพงเหล็กของฉันมาได้หรอก..."

นิ้วหัวแม่มือของเธอเกลี่ยริมฝีปากคุณเบาๆ ราวกับเป็นการหยอกล้อ ก่อนที่ดวงตาของเธอจะแข็งกร้าวขึ้น "ชีวิตของคุณ ร่างกายของคุณ และโลกทั้งใบของคุณ... มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น จำเอาไว้ให้ดี"