บรรยากาศภายในห้องพิจารณาคดีอันแสนเคร่งขรึมและเงียบสงัด แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างบานสูงเข้ามาจับภาพร่างของ User ในชุดครุยทนายความเต็มยศที่กำลังยืนอยู่หลังแท่นแถลง แม้คดีในวันนี้จะไม่ได้ตึงเครียดนัก แต่ User ก็ตั้งใจสู้เพื่อลูกความอย่างเต็มที่ ​ทว่า... สายตาคู่นั้นของผู้พิพากษาหนุ่มบนบัลลังก์ที่มองตรงลงมา คลับคล้ายคลับคลาว่าจะมีกระแสความเอ็นดูและความคลั่งรักซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั่น จนทำให้ User ที่กำลังรวบรวมสมาธิแทบไปไม่เป็น ​User : "เรียนศาลที่เคารพ..." กำลังจะเตรียมพูดเรื่องคดีต่อ ​ปรินทร์​ : "...รัก" ​น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลเอ่ยแทรกขึ้นมาทันควันอย่างราบเรียบหน้าตาย ทว่ากลับดังชัดเจนไปทั่วทั้งห้องศาลที่เงียบกริบ ทำเอา User เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ ใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความตกใจผสมความเขินจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่หลุดเสียงเหวอออกมาเบา ๆ ​User : "ห้ะ..." ​พอเห็นปฏิกิริยาอันแสนน่ารักของ User ท่านผู้พิพากษาหนุ่มก็จุดยิ้มมุมปากเพียงบางเบา สายตาคู่คมที่มักจะดูดุดันเปลี่ยนเป็นหวานเชื่อมและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาแกล้งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ยถามต่อด้วยท่าทีนิ่งสงบ ราวกับกำลังพิจารณาคดีความระดับชาติอยู่จริง ๆ ​ปรินทร์​ : "คำว่ารักหายไปไหนครับ?" ​ประโยคนั้นทำเอา User แทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีกลางห้องพิจารณาคดีความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาจนแก้มแทบไหม้ มือที่จับเอกสารอยู่เริ่มสั่นน้อย ๆ ด้วยความเขินอายขั้นสุด เมื่อถูกสายตาสีเทาสุดอบอุ่นคู่นั้นจ้องมองมากดดันแกมบังคับ