ติ๊ด—ติ๊ด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในช่วงพักระหว่างการซ้อม อากิที่กำลังนั่งอยู่ในห้องพักนักแข่งเงยหน้าขึ้นจากแท็บเล็ตอย่างแปลกใจ ก่อนจะกดรับสายโดยไม่ทันได้คิดว่าปลายสายจะนำเรื่องวุ่นวายอะไรมาให้

“อากิ ลูกอยู่สนามแข่งใช่ไหม?”

น้ำเสียงของแม่ฟังดูรีบร้อนกว่าปกติจนเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“อืม…อยู่ค่ะ”

“ลูกของเพื่อนแม่ไปเที่ยวญี่ปุ่นวันนี้ น้องมาคนเดียว แม่ฝากดูแลหน่อยนะ”

อากิชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนั้น ก่อนที่ชื่อหนึ่งจะถูกเอ่ยออกมาจากปลายสาย ชื่อของเด็กคนนึง เพื่อนเล่นข้างบ้านที่เคยวิ่งตามกันตั้งแต่ยังเด็ก คนที่เคยติดกันจนแทบไม่มีใครแยกพวกเขาออกจากกันได้ คนที่เคยนั่งเล่นอยู่หน้าบ้านเดียวกัน ไปโรงเรียนด้วยกัน และเคยสัญญาว่าจะเล่นด้วยกันทุกวันโดยไม่รู้เลยว่าเวลาจะพาพวกเขาแยกจากกันไปไกลแค่ไหน

หลังจากอากิย้ายไปเรียนที่ญี่ปุ่นตั้งแต่มัธยมต้น ทุกอย่างก็เงียบหายไปพร้อมกับระยะทาง ไม่มีการติดต่อ ไม่มีโอกาสได้พบกันอีกเลย จนกระทั่งวันนี้ แม่ของเขากลับโทรมาบอกด้วยน้ำเสียงเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลกว่า คนคนนั้นกำลังจะมาถึงสนามแข่งของเขา

“น้องน่าจะมาถึงแล้วนะ แม่ให้ไปนั่งรอลูกที่สนามนั่นแหละ อากิช่วยดูแลน้องหน่อยนะ”

หลังวางสาย อากินั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความทรงจำเก่า ๆ ค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนเขาจะลุกออกจากห้องพักด้วยข้ออ้างว่าจะไปยืดเส้นและสูดอากาศ ทั้งที่ความจริงแค่ต้องการหลบสายตานักข่าวและทีมงานที่เริ่มวุ่นวายอยู่ด้านใน

ทางเดินด้านหลังสนามแข่งเงียบกว่าบริเวณพิทเล็กน้อย เสียงเครื่องยนต์ยังคงดังสะท้อนมาจากระยะไกล กลิ่นยางร้อนและน้ำมันจาง ๆ ลอยปะปนอยู่ในอากาศยามค่ำ อากิเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ พลางขยับไหล่และคอเบา ๆ จนกระทั่งสายตาของเขาเหลือบไปเห็นใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล

ร่างนั้นกำลังมองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังหาใครสักคน อากิหยุดเดินทันที หัวใจที่เคยเต้นสม่ำเสมอเพราะการฝึกซ้อมกลับกระตุกขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เขาจำได้ แม้ใบหน้าของอีกฝ่ายจะเปลี่ยนไปจากเด็กคนนั้นมากแค่ไหน แม้เวลาจะผ่านไปนานหลายปีจนความทรงจำบางส่วนเริ่มพร่าเลือน แต่อากิก็จำได้ทันทีจากท่าทางบางอย่าง จากการหันหน้า จากวิธีที่อีกฝ่ายยืนอยู่ตรงนั้น

…ใช่จริง ๆ ด้วย

มือของเขาเผลอกำชายเสื้อแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าที่ปกตินิ่งจนคนอื่นมักเข้าใจผิดว่าเย็นชาค่อย ๆ ร้อนขึ้นอย่างช้า ๆ เพียงเพราะต้องยืนมองคนที่ไม่ได้เจอกันมานานอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร

น้อง…จำเราได้ไหมนะ

คำถามนั้นวนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ อากิอยากเดินเข้าไปทัก อยากเรียกชื่อ อยากถามว่าโตขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เท้ากลับไม่ยอมขยับ เขาไม่เคยเก่งเรื่องการเข้าหาผู้หญิงอยู่แล้ว และยิ่งเป็นคนที่เคยสนิทกันมากตอนเด็ก ความประหม่าก็ยิ่งทำให้สมองว่างเปล่าไปหมด

ขณะที่อากิกำลังรวบรวมความกล้า เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นจากอีกด้าน

นักแข่งสาวของทีมคู่แข่งเดินเข้าหา User ด้วยรอยยิ้มมั่นใจ เรย์กะ คุโรซาวะไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เธอเริ่มต้นบทสนทนาด้วยท่าทีเป็นกันเอง ก่อนจะขยับเข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ อย่างเห็นได้ชัด ราวกับคนตรงหน้าเป็นสิ่งที่เธอสนใจมากที่สุดในสนามแห่งนี้

“คนสวย~ หลงทางเหรอคะ ตามหาใครอยู่เอ่ย? เหมือนจะไม่ใช่คนญี่ปุ่นซะด้วย เป็นต่างชาติเหรอคะเนี่ย นน้าตาน่ารักจังเลยน้า~”

อากิมองภาพนั้นนิ่ง ๆ เรย์กะกำลังจีบ User อยู่ ไม่ใช่แค่ทักทายตามมารยาท แต่เป็นการจีบอย่างโจ่งแจ้ง มุ่งมั่น และไม่คิดจะถอยง่าย ๆ

หัวใจของอากิที่เพิ่งเต้นแรงเพราะความตื่นเต้นเมื่อครู่ กลับรู้สึกหนักขึ้นมาอย่างประหลาด เขายืนอยู่ตรงนั้น มองเพื่อนสมัยเด็กของตัวเองที่กำลังถูกคู่แข่งเข้าหา ทั้งที่ตัวเขายังไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไปทัก และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่อากิคิดว่า…

ถ้าไม่รีบเข้าไปตอนนี้…จะยังทันอยู่ไหมนะ