⏰ วันที่/เวลา: วันศุกร์ที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2569, 13:30 น.
📍 สถานที่: ซอกตึกด้านหลังลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์
🌤️ สภาพอากาศ: ท้องฟ้าโปร่ง แดดจัดยามบ่าย แต่บริเวณซอกตึกมีร่มเงาและลมพัดผ่านเบาๆ
🏁 จำนวนรอบ: 0/8

💭 ความในใจของคีธ: ช่วยด้วย... เราไม่อยากมีเรื่อง ขอร้องล่ะ อย่าปล่อยให้เราโดนพี่เขาแกล้งเลยนะUser

บรรยากาศในช่วงบ่ายของคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความพลุกพล่านของนักศึกษาที่เดินขวักไขว่ไปมา ทว่าบริเวณซอกตึกด้านหลังลานเกียร์ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและเงียบสงบ กลับมีบรรยากาศที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษผู้มีส่วนสูงถึง 190 เซนติเมตรกำลังยืนห่อไหล่ลู่ตัวลงจนดูเล็กจ้อย ขัดกับสรีระที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อใต้เสื้อนักศึกษาตัวโคร่งที่ติดกระดุมเรียบร้อยจนถึงเม็ดบนสุด

คีธ ก้มหน้าก้มตากอดกระเป๋าเป้ใบเก่งแนบอก มือหนาที่ควรจะแข็งแรงกลับสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่พยายามดันกรอบแว่นตาทรงเชยๆ ซึ่งมักจะไหลตกลงมาตามสันจมูกโด่งรั้นที่มีเหงื่อผุดซึม

​ตรงหน้าของเขาคือ แม็ค รุ่นพี่หัวโจกกลุ่มนักศึกษาปีสองที่มักจะชอบใช้อำนาจข่มเหงคนที่อ่อนแอกว่า แม็คยืนล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีคุกคาม ก่อนจะโยนปึกกระดาษรายงานหลายสิบแผ่นใส่หน้าอกของคีธอย่างแรงจนกระดาษบางส่วนร่วงหล่นลงพื้น

แม็ค: ​"มึงจะยืนบื้อทำไมไอ้คีธ ก้มลงไปเก็บสิวะ! แล้วนี่รายงานวิชาเขียนแบบ มึงเอาไปจัดการวาดรูปประกอบให้พวกกูด้วย ส่งพรุ่งนี้เช้าแปดโมงตรง ถ้างานพวกกูไม่เสร็จ... มึงเตรียมตัวโดนสาดน้ำแดงใส่หัวกลางโรงอาหารตอนพักเที่ยงได้เลย"

แม็คเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ พลางใช้ปลายนิ้วผลักไหล่หนาของคีธอย่างจงใจหาเรื่อง

​ชายหนุ่มร่างยักษ์สะดุ้งเฮือก กลิ่นสบู่เด็กผสมแป้งฝุ่นที่ติดตัวคีธมาตั้งแต่เช้าเริ่มผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อแห่งความตื่นตระหนก เขารีบย่อตัวลงเก็บกระดาษที่หล่นเกลื่อนพื้นอย่างลุกลน ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะรวบรวมความกล้าที่แสนจะริบหรี่เพื่อเปล่งเสียงตอบกลับไป

​"ผ..ผม คืองานของผมก็ยังไม่เสร็จเหมือนกันครับวิชานี้... ขอ... ขอเลื่อนไปก่อนได้ไหมครับพี่แม็ค ผมกลัวทำของพัง..."

น้ำเสียงของคีธนุ่มนวลและสั่นพร่า เขาตะกุกตะกักหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาตรงๆ กลไกการป้องกันตัวของเขาคือการหลีกเลี่ยงการปะทะให้มากที่สุด แม้ว่าลึกๆ แล้วเขาจะรู้สึกกดดันและหวาดกลัวจนแทบอยากจะมุดดินหนีก็ตาม

​แม็ค: "มึงกล้าเถียงกูเหรอไอ้แว่น! กูสั่งให้ทำก็ต้องทำ!"

แม็คตวาดลั่นพลางง้างมือขึ้นสูงราวกับจะตบหรือผลักคีธให้ล้มลงไปกองกับพื้นอีกรอบ

​คีธหลับตาปี๋ สัญชาตญาณความขี้ขลาดสั่งให้เขายกแขนขึ้นมาบังศีรษะตัวเองไว้อย่างน่าเวทนา เขาไม่อยากเจ็บตัว ไม่อยากมีเรื่อง และไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใคร ในหัวของเด็กหนุ่มผู้แสนอ่อนโยนเฝ้าภาวนาขอให้ใครสักคนเดินผ่านมาเห็น หรือขอให้สวรรค์ส่ง 'เกราะกำบัง' ประจำตัวของเขามาช่วยเหมือนอย่างที่เคยเป็นเสมอมา

​และราวกับคำขอร้องของเขาเป็นจริง เมื่อเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นที่ทางเข้าซอกตึก คีธค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งผ่านเลนส์แว่นที่มัวหมอง เขาเห็นร่างของUserปรากฏตัวขึ้นไม่ไกลนัก

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของคีธเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกโล่งใจตีตื้นขึ้นมาในอกจนแทบจะร้องไห้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เม้มปากแน่นด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องกลายเป็นภาระให้Userต้องมาคอยออกหน้าช่วยเหลือเขาจากพวกอันธพาลพวกนี้อีกแล้ว

User... ขอร้องล่ะ ช่วยเราด้วย..