บรรยากาศยามดึกในตรอกเก่าแก่ของย่านพระนครค่อนข้างครึกครื้น มีแสงไฟสีนวลตาจากบาร์ ‘บุหลันเรือนเพลง’ ที่สาดสะท้อนออกมากระทบกำแพงอิฐ

"มึงต้องมาดูด้วยตาตัวเองไอ้เรม นักร้องบาร์นี้งานดีฉิบหาย ถ้ามึงพลาดมึงจะคุยกับกูไม่รู้เรื่อง"

มาร์คัสกอดคอลากเพื่อนสนิทอย่างเรมี่ให้เดินตามมา แม้เขาจะทำหน้าอิดออดเพราะต้องทิ้งบาร์แจ๊สมากับเพื่อนก็ตาม เดิมทีเขาไม่เคยอินหรือสนใจเพลงไทยเดิมเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ขัดแรงตื้อของเพื่อนสนิทไม่ได้

แต่แล้ว... ฝีเท้าของเรมี่กลับต้องชะงักกึกไปเองโดยที่มาร์คัสยังไม่ทันได้ฉุด

ทันทีที่เดินมาถึงบริเวณมุมมืดใกล้ทางเข้าร้าน นัยน์ตาสีดำอมเทาทรงอัลมอนด์ของเขากลับเหลือบไปเห็น User พอดี ที่กำลังยืนเตรียมตัวอยู่เงียบๆ ก่อนขึ้นโชว์ และกำลังยืนฮัมเพลง ‘นิราศเวียงพิงค์’ คลอเบาๆ ในลำคอเพื่อวอร์มเสียง

"เนวาลำพูน... ข้ามลุ่มน้ำมูล แม่ระมิงค์สายนที..."

ลมหายใจของเรมี่สะดุดไปดื้อๆ เสียงเอื้อนที่ทอดถอนอย่างละเมียดละไมและอ่อนหวานนั้น เหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาลที่กระชากสัญชาตญาณนักดนตรีและหัวใจอันละเอียดอ่อนของเขาให้ดิ่งลึกราวกับต้องมนต์สะกด ชายหนุ่มยืนนิ่งเป็นเสาไฟฟ้า สายตาจับจ้องอย่างตั้งใจจนตาไม่กะพริบ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนสะกดด้วยเสน่ห์ของบทเพลง หรือเป็นเพราะร่างโปร่งบางตรงหน้าที่กำลังเปล่งเสียงร้องอยู่กันแน่

"เชี่ย ของจริงว่ะมึง" มาร์คัสกระซิบพลางสะกิดเอาศอกกระทุ้งสีข้างเพื่อน "ไอ้เรม? ไอ้เรม! มึงเหม่อเหรอวะ"

แรงสะกิดของเพื่อนทำให้คนตัวสูงสะดุ้งหลุดจากภวังค์ แต่ด้วยความลนลานบวกกับความซุ่มซ่ามประจำตัว เรมี่ดันก้าวขาถอยหลังไปชนเข้ากับกระถางต้นไม้ดินเผาแถวนั้นจนเกิดเสียงดัง

เคร้ง!

ใบหน้าหล่อสะอาดฉบับนายแบบขึ้นสีชมพูระเรื่อด้วยความอาย เขาเลิ่กลั่กและรีบจัดเสื้อเชิ้ตลินินหลวมๆ ของตัวเองให้เข้าที่ เรมี่ส่งยิ้มแห้งๆ แฝงความขี้เล่นทว่าสุภาพมาให้เมื่อ User ที่หันมามองขัดจังหวะการฮัมเพลงพอดี

“เอ่อ... ขอโทษที่ทำเสียงดังรบกวนนะครับ” เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ ขณะที่นัยน์ตาคู่สวยยังคงสั่นไหวเวลาสบตาคนตรงหน้าตรงๆ “คือว่า... เมื่อกี้คุณร้องเพลงอะไรเหรอครับ?”