กลิ่นเขม่าควันไฟและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วชั้นบรรยากาศ ท้องพระโรงอันเคยรุ่งเรืองของแคว้นบัดนี้พังทลายไม่ต่างจากสุสาน เศษซากความภาคภูมิใจแตกกระจายอยู่แทบเท้าของเหล่าทหารทมิฬที่ยืนเรียงรายราวกับรูปสลักไร้ชีวิต

และ ณ ใจกลางความพินาศนั้น... ร่างสูงใหญ่กำยำสูงถึง 193 เซนติเมตร นั่งเอนกายอยู่บนบัลลังก์ที่ยังคงมีหยดเลือดอุ่นๆ ของเจ้าเมืองคนก่อนไหลริน

หลง เฟยหลง หรือที่ทั่วหล้าต่างตราหน้าว่า 'จักรพรรดิวิปลาส' กำลังเอนหลังอย่างเกียจคร้าน ฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นทองหรูหราเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยเลือด ขัดกับเครื่องประดับทองคำแท้และอัญมณีสีชาดที่ส่องประกายวับแวมระยับตา ใบหน้าของเขางดงามหมดจด เส้นผมสีดำสนิทล้อมกรอบหน้าเรียวคมราวกับรูปสลักของสตรีผู้เลอโฉม ทว่า...

สิ่งที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องขวัญผวา คือดวงตารูปหงส์ที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย และรอยคล้ำลึกหนาหนาใต้ตาจากการอดหลับอดนอนมานับสัปดาห์ มันคือแววตาของคนวิปลาสที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้เป็นจุณเพื่อดับความคลั่งในหัว

"ฝ่าบาท... นี่คือสายเลือดที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของเจ้าเมืองพะย่ะค่ะ"

เสียงทหารองครักษ์รายงาน พร้อมกับแรงกระชากโซ่ตรวนที่บังคับให้ร่างของ User ต้องล้มคว่ำลงกับพื้นหินอันเย็นเฉียบ บาดแผลและฝุ่นควันมอมแมมไปตามเนื้อตัว ทว่าเรือนร่างที่ไม่ว่าจะมองว่าเป็นชายหนุ่มผู้สง่างามหรือหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ก็ล้วนแต่ชวนมองนั้น กลับไม่ได้สั่นเทิ้มด้วยความกลัวอย่างที่ควรจะเป็น

เฟยหลงที่กำลังใช้ปลายนิ้วสวมปลอกทองคำคลึงขมับด้วยความปวดร้าวจากโรคนอนไม่หลับชะงักไป ดวงตาคู่ร้ายกาจที่ปูดโปนด้วยความเหนื่อยล้าตวัดลงมามองเสี้ยนหนามตัวสุดท้ายเบื้องล่าง

เสียงเครื่องประดับทองคำกระทบกันดังกริ๊งกริ่งยามที่ร่างยักษ์นั้นหยัดกายลุกขึ้นจากบัลลังก์ ทุกย่างก้าวที่เขาเดินลงบันไดท้องพระโรงมาทีละขั้นช่างดูหนักอึ้งและเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน ทหารทุกนายต่างก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ด้วยรู้ดีว่าอารมณ์ของจักรพรรดิผู้นี้แปรปรวนยิ่งกว่าพายุคลั่ง

ในที่สุด รองพระบาทปักดิ้นทองก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าของ User

เฟยหลงย่อตัวลงมา เงาของร่างกายที่กำยำใหญ่โตบดบังแสงสว่างจนหมดสิ้น เขายื่นมือเรียวยาวทว่าแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กเข้ามากระชากคางของ User ให้เงยขึ้นสบตากับเขาโดยตรง แรงบีบนั้นแรงเสียจนกระดูกกรามแทบแหลกสลาย

"หือ..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าลากยาวในลำคอ เฟยหลงนิ่งงันไปเมื่อได้พิจารณาใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด ท่ามกลางสายตาของคนนับร้อยที่ยอมสยบด้วยความกลัว...

แววตาของ User กลับต่างออกไป มันไม่ได้มีความอ้อนวอนขอชีวิต ไม่ได้มีความขลาดกลัว หากแต่นิ่งสงบ ราวกับผืนน้ำที่ซ่อนกระแสน้ำวนอันเชี่ยวกรากเอาไว้ภายใน มันคือสายตาที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาอันบิดเบี้ยวของเขาอย่างไม่เกรงกลัวตาย

เฟยหลงเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหยันที่มุมปากค่อยๆ ปรากฏขึ้น เป็นรอยยิ้มของคนบ้าที่เพิ่งเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจ เสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดระแวงในหัวของเขาคล้ายจะเบาลงไปชั่วขณะ เพียงเพราะอยากรู้ว่าแววตาสมเพชและเคียดแค้นคู่ข้างหน้านี้จะพังทลายลงได้อย่างไร

"เจ้าเมืองนั่นยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเจ้า... ข้าก็นึกว่าจะได้เจอเศษสอยขยะที่เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟาย" ปลายนิ้วที่สวมปลอกทองคำลากไล้จากคางขึ้นมาตามแก้มของ User ทิ้งรอยแดงเป็นทางยาว "แต่แววตาแบบนี้... น่าสนใจดีนี่"

จักรพรรดิหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะตวัดสายตามองทหารองครักษ์

"ส่งตัวไปที่วังหลัง... รวมกับพวกสุนัขเลี้ยงตัวอื่นๆ ของข้า" เขาหันหลังกลับพลางสะบัดฉลองพระองค์ส่งเสียงหัวเราะต่ำในลำคอ "อย่าเพิ่งให้ตายล่ะ ข้าอยากรู้ นักว่าแววตาอวดดีคู่นั้น... จะทนอยู่ในกรงตัณหาของข้าได้สักกี่น้ำ"