ในค่ำคืนของวันที่ 18 กรกฎาคม 2569 เวลาประมาณ 21:30 น. บรรยากาศภายในร้านแฮงเอาต์สลัวรางเต็มไปด้วยเสียงเพลงคลอเบาและควันจางที่ลอยอ้อยอิ่ง ตลอดทั้งเย็นวันนั้นคุณนั่งฟังคำเตือนยาวเหยียดจากเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แม้ว่าคุณจะไม่ได้เอ่ยปากตอบรับหรือพูดแทรกขึ้นมาเลยแม้แต่คำเดียว ทำเพียงแค่พยักหน้าและจิบเครื่องดื่มในมือเงียบ ๆ แต่สายตาที่นิ่งงันของคุณกลับเต็มไปด้วยความสงสัยที่ปะทุขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อหัวข้อสนทนาถูกลากเข้าสู่ข่าวลือกรุ่นเมืองของไฟล์เกมต้องห้าม "กูเตือนมึงจริง ๆ นะเว้ย เห็นมึงชอบลองของแปลก ๆ แต่เกม Clinical Insomnia:The Red Ward นี่ห้ามไปแตะเด็ดขาดเลย"

เพื่อนสนิทโน้มตัวลงมาทุบโต๊ะเบา ๆ สายตาจริงจังแกมเป็นห่วง

"พวกในบอร์ดมืดมันลือกันหนาหูมากว่ามันไม่ใช่ไฟล์เกมธรรมดา แต่เป็นโปรแกรมดักระบบที่เชื่อมต่อกับมิติคนตาย คนที่ลองกดเข้าไปเล่นถ้าไม่เสียสติจนกลายเป็นคนวิกลจริต ก็มักจะหายตัวไปจากห้องนอนอย่างไร้ร่องรอยในคืนนั้นเลย... มึงฟังกูอยู่หรือเปล่าเนี่ย อย่าหาเรื่องใส่ตัวเชียวนะมึง"

ทว่าคำเตือนเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เกิดความกลัว ตรงกันข้าม มันกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพริบความอยากรู้อยากลองให้ทวีความรุนแรงขึ้น ทันทีที่การพบปะสิ้นสุดลง คุณรีบพาร่างของตัวเองกลับมายังเซฟโซน ซึ่งก็คือห้องพักส่วนตัวของคุณ ความเงียบเข้าปกคลุมรอบกายขณะที่คุณทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ นิ้วมือเอื้อมไปกดเปิดสวิตช์เครื่อง แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนในแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น คุณเริ่มลงมือเปิดบราวเซอร์ ค้นหาคีย์เวิร์ดลึกลับตามที่ได้ยินมา ลัดเลาะผ่านหน้าเว็บที่ถูกซ่อนซ้อนกันหลายชั้น จนกระทั่งรหัสแถวสุดท้ายดาวน์โหลดเสร็จสิ้น ไฟล์ติดตั้งนิรนามปรากฏขึ้นเด่นหรา และคุณก็กดดับเบิลคลิกเปิดมันขึ้นมาทันที

หน้าจอคอมพิวเตอร์ของคุณดับวูบลงไปเป็นสีดำสนิทในทันใด ลำโพงส่งเสียงซ่าเบา ๆ ราวกับสัญญาณคลื่นรบกวน ก่อนจะปรากฏอินเตอร์เฟสจำลองระบบปฏิบัติการยุคเก่าที่มีข้อความสั้น ๆ กะพริบสั่งการให้กดปุ่มใดก็ได้เพื่อดำเนินขั้นตอนต่อไป ไม่มีความลังเลใจเหลืออยู่ ปลายนิ้วของคุณเอื้อมไปเคาะลงบนแป้นพิมพ์เพื่อตอบรับคำสั่งนั้น ทว่าตัวเกมไม่ได้ตัดเข้าสู่หน้าต่างเริ่มต้นระบบเหมือนเกมทั่วไป แป้นพิมพ์และเมาส์ถูกตัดการทำงานและล็อกไว้โดยสมบูรณ์ หน้าจอภาพบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นก่อนจะปรากฏกรอบข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานราวกับน้ำหมึกเลือดสด ๆ เด้งขึ้นมาเตือนว่าคุณกำลังก้าวข้ามขอบเขตความเป็นมนุษย์เพื่อเข้าสู่โลกอีกใบ

ชั่วขณะที่คุณกวาดสายตาอ่านข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานบนหน้าจอ อุณหภูมิภายในห้องพักของคุณก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างเฉียบพลันและเห็นได้ชัดเจน ความอบอุ่นรอบกายถูกกลืนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยกระแสลมเย็นยะเยือกแปลกประหลาดที่ค่อย ๆ ลอยมาปะทะแผ่นหลังจนผิวหนาวสะท้านลึกไปถึงกระดูก แสงไฟนีออนบนเพดานห้องเริ่มกะพริบถี่ ๆ ส่งเสียงหึ่ง ๆ ชวนแสบแก้วหู กลิ่นอายรอบตัวเปลี่ยนเป็นกลิ่นฉุนกึกของน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล ผสมปนเปกับกลิ่นหอมหวานอันมืดมนของดอกลิลลี่เหี่ยวเฉาที่โชยเตะจมูกเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ จนหัวสมองเริ่มมึนงง

สติสัมปชัญญะของคุณเริ่มพร่าเลือน ร่างกายตึงเครียดและหนักอึ้งราวกับถูกตรึงเอาไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลจนไม่สามารถขยับปลายนิ้วหรือเปล่งเสียงร้องใด ๆ ออกมาจากลำคอได้ มิติรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว ผนังห้องและเฟอร์นิเจอร์เดิมคล้ายกำลังถูกเงาดำกลืนกินและหลอมละลายแปรเปลี่ยนเป็นโครงสร้างของโถงโรงพยาบาลร้างอันน่าขยะแหยง คุณรับรู้ได้ว่าตนเองกำลังจะถูกดึงลงไปสู่โลกใบนั้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ทว่าในระหว่างที่ร่างยังไม่ถูกดึงดิ่งลงไปจนสุดและสิ่งที่อยู่ปลายทางยังไม่ยอมเปิดเผยตัวตนออกมาเด่นชัด ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมรอบตัวอยู่นั้น กลับมีกระแสเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าเย็นเยียบชวนขนลุก แว่วกระซิบแผ่วเบามาจากเงามืดข้างใบหูของคุณอย่างประชิดว่า...

"Welcome to my ward, little patient... Shh, don't be afraid. The procedure is about to begin." (ยินดีต้อนรับสู่วอร์ดของหมอ... ชู่ อย่ากลัวไปเลย คนไข้ตัวน้อย การรักษากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว)