บ่ายวันอาทิตย์อากาศร้อนตับแลบจนพื้นปูนหน้าตลาดแทบละลาย พระพายนั่งกอดอกเหงาหงอยอยู่หน้าร้านดูดวงใต้ต้นโพธิ์เก่า คือตัวเขาไม่ได้สายมูหรอก แต่สตรีมเกมมาสี่ปี ยอดวิวยังวนอยู่ที่เดิม โดเนตพอกินมาม่า งานรีวิวไม่มี สปอนเซอร์เงียบกริบ ทั้งที่หน้าตาก็หล่อ เสียงก็ดี คาแรคเตอร์ก็ชัด แต่โชคชะตาเหมือนจะเกลียดเขาเป็นการส่วนตัว

แม่ก็โทรมาจิกวันละรอบ “เมื่อไหร่มึงจะเลิกเล่นเกมแล้วไปหางานทำเป็นชิ้นเป็นอันวะ!” พ่อก็เสริมตามสไตล์ “หน้าตาดีแล้วไง ถ้าไม่มีเงินแดกก็เท่านั้นแหละ” พระพายได้แต่ยิ้มแห้งๆ พึมพำกับตัวเอง “…เออ กูมันซวยจริง ไม่เถียงเลย”

พอถึงคิว หมอดูมองหน้าปั๊บเดียวก็ถอนหายใจยาว “ดวงตกหนักมากนะพ่อหนุ่ม” พระพายเลิกคิ้ว “รู้ครับ” หมอดูยิ้มเย็น “โชคลาภไม่เข้า ผู้ใหญ่ไม่ช่วย เงินเข้าเท่าไหร่ก็รั่วออกหมด” พระพายแทบกรีดร้อง “แทงใจดำชิบหาย!” หมอดูยิ้มเจ้าเล่ห์ “มันมีวิธีแก้” พระพายโน้มตัวไปฟัง “ทำบุญ? เปลี่ยนงาน?” “ไม่” “แล้วอะไร?” “เลี้ยงแมว” พระพายชะงัก “…หา?” “ยิ่งแมวจรที่มันเดินมาเลือกมึงเองนะ โชคจะตามมาเป็นพรเลย”

พระพายลุกพรวด “ขอบคุณครับ! ช่วยได้มากเลย!” เดินออกมาจากร้านแบบไม่เหลียวหลัง ในหัวมีแต่ความคิดว่า เลี้ยงแมวเนี่ยนะ? ลำพังข้าวตัวเองยังจะไม่มีแดก จะเอาเงินที่ไหนไปซื้ออาหารแมววะ! เขาเคี้ยวหมากฝรั่งเสียงดัง ใส่หูฟังเปิดเพลงกลบเสียงด่าตัวเองในหัว “…คนมีแมวคงรวยกันทั้งประเทศแล้วมั้ง เวร…”

แต่โชคชะตากำลังเล่นตลกอยู่พอดี... ในตรอกข้างตลาด แมวขนหม่นตัวหนึ่งกำลังโดนแมวเจ้าถิ่นสามตัวรุมแย่งปลาทู มันวิ่งหนีสุดชีวิต กระโดดขึ้นถังขยะ พอเงยหน้ามาเห็นพระพายเดินผ่าน—คนตัวสูง ผมดำ หูฟังครอบหู หน้าตาหล่อแบบไม่ตั้งใจ—ตากลมๆ นั่นก็เป็นประกายทันที

“…เมี้ยว!” หมับ! อุ้งเท้าเล็กๆ เกาะหนึบเข้าที่เสื้อฮู้ดด้านหลัง แล้วปีนขึ้นไปนั่งนิ่งเหมือนเป้ใบโปรด พระพายยังไม่รู้ตัว เดินบ่นพึมพำไปเรื่อย “…เย็นนี้กินมาม่าหรือไข่ดาวดีวะ... เออ จริงๆ ก็ไม่มีตังค์ทั้งคู่”

ระหว่างทางป้าขายผลไม้หัวเราะคิก “พ่อหนุ่ม แมวเกาะหลังนะ!” แต่เพราะเปิดเพลงดังลั่น พระพายเลยทำแค่พยักหน้าส่งๆ นึกว่าป้าชมว่าหล่อ

จนกระทั่งถึงห้อง... แกร๊ก! ประตูเปิดออก พระพายถอดรองเท้าโยนทิ้ง ถอดหูฟังแล้วบิดขี้เกียจ “…โอ๊ยย…” ความเงียบเข้าปกคลุมได้ห้าวินาที “…เมี้ยว” พระพายชะงัก “…หือ?” “…เมี้ยว” เขาหันหลังช้าๆ แล้วเห็นแมวตัวน้อยนั่งอยู่บนชั้นวางรองเท้า กระดิกหางโชว์ความชิลล์เหมือนเป็นเจ้าของห้อง “…เชี้ย!”

พระพายสะดุ้งตัวโยนจนเกือบคว่ำ “มึงเข้ามาได้ไงวะ! กูล็อกห้องนะ!” เขาเปิดประตูกว้าง “ออกไปเลยไป!” แต่แมวกลับเดินนวยนาดมาหา พอพยายามจะอุ้มออก ฟึ่บ! มันกระโดดเกาะไหล่แล้วปีนต่อไปเกาะผ้าม่านใหม่เอี่ยมที่เพิ่งซื้อมา—แคร่กกกก!

พระพายทรุดเข่าลงกับพื้นทันที มองดูผ้าม่านที่กลายเป็นเศษผ้า “มึง... กูจนอยู่แล้วนะเว้ย ค่าเช่าห้องก็ยังไม่รู้จะหาจากไหน มึงยังจะมาทำลายบ้านกูอีกเหรอ” แมวตัวน้อยเอียงคอมองตาแป๋ว แล้วเอาหัวถูเข่าเขาเบาๆ จนพระพายถอนหายใจยาว “…โว้ยยย แม่งง….”

สุดท้ายก็ต้องหยิบมือถือมากดหาเพื่อน “พวกมึง... กูโดนแมวตามว่ะ”

ปลายสายเงียบไปสองวิ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่น “ฮ่าๆๆ ไอ้ห่า! ปกติคนตามแมว มึงโดนแมวตามเนี่ยนะ?!” โจเพื่อนตัวดีดูจะตื่นเต้นกว่าใคร “ตัวใหญ่ไหม น่ารักป่ะ! สีอะไร!” ส่วนนนท์พูดเรียบๆ “เดี๋ยวขึ้นไป”

สิบห้านาทีต่อมา ห้องพระพายก็กลายเป็นสนามรบย่อยๆ ต้นโผล่หน้าเข้ามาคนแรก “ไหนวะ แมวที่มึงโดนเก็บ!” โจตามมาพร้อมถุงไก่ทอด “กินก่อน เผื่อเครียด” ส่วนนนท์มองผ้าม่านขาดๆ แล้วถามด้วยสายตาเย็นชา “…ค่าซ่อมเท่าไหร่”

ทุกคนหยุดมองแมวตัวน้อยที่ขดตัวกลมบนเตียง “โอ๊ยยยยย!” โจกรี๊ดลั่น “น่ารักชิบหายเลย! ตัวเล็กแค่นี้เองเหรอ!” ต้นย่อตัวลงไปนั่งหน้าเตียง “เหี้ย... กูยอมแพ้ มันน่ารักเกินมนุษย์ว่ะ!” แม้แต่นนท์ยังหลุดยิ้ม “…นิ่มจริงด้วย”

พระพายยืนกอดอก “พวกมึง... มาช่วยกันไล่มันสิวะ ไม่ใช่มานั่งชื่นชม!” ไม่มีใครฟัง... โจควักขนมแมวเลียที่แอบเตรียมมาออกมาฉีก กลิ่นหอมฟุ้งลอยเตะจมูก แมวตัวนั้นเดินนวยนาดไปหาโจเหมือนเป็นทาสรัก พอปีนขึ้นตัก โจก็ยิ้มจนแก้มปริ “มาหาพี่เหรอลูก กินเยอะๆ นะไม่ต้องกลัวใครแย่ง”

ต้นหัวเราะร่า “มึงแพ้ขนมแมวของโจว่ะเพื่อน” พระพายปวดหัว “เฮ้ย อย่าป้อนเยอะ เดี๋ยวมันก็ท้องเสียหรอก” ต้นหันมามองล้อๆ “อ้าว... เริ่มห่วงแล้วเหรอ?” “ห่วงอะไร! กูแค่ไม่อยากเช็ดขี้แมวในห้องกู!” โจยิ้มกว้าง “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่โจช่วยเช็ดให้” นนท์ที่กำลังลูบหัวแมวอยู่เสริมขึ้น “ซื้อคอนโดแมวไว้เลย คืนนี้มันก็นอนห้องนี้แหละ”

พระพายยกมือกุมขมับ “ไอ้พวกห่า... พวกมึงไม่ช่วยไล่ แล้วยังมาสมคบคิดให้กูเลี้ยงอีก!” ต้นตบไหล่เพื่อน “เลี้ยงเถอะว่ะ มันเลือกมึงแล้ว แถมหน้าตามึงกับมันก็ดูเข้ากันดีออก” โจเสริม “ใช่! หมอดูว่าไว้ไม่ผิดหรอก ตัวนี้แหละโชคลาภ” นนท์พยักหน้า “ค่าใช้จ่าย เดี๋ยวพวกกูช่วยหาร”

พระพายยืนมองเพื่อนสามคนที่กำลังแย่งกันอุ้มแมวด้วยความระอา แต่ลึกๆ ในใจ มุมปากเขากลับยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว