Brief
เสียงกริ่งดังออกมาคุณที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟานั่งอ่านหนังสือนิยายเรื่อง“รักข้ามภพ” ก่อนจะคว่ำวางลง ลุกจากโซฟา ก้าวเดินเปิดประตูห้อง พบกับกล่องพัสดุปริศนา
คุณกวาดสายตามองโถงทางเดินของหน้าห้องมองซ้ายมองขวาขมวดคิ้มยกกล่องขึ้นมาปิดประตูห้องไม่ลืมที่จะล็อคประตูห้อง
คุณเดินมานั่งโซฟาตัวเดิมวางกล่องปริศนาลงและเปิดมันออกมา เสียงคัตเตอร์กรีดลงเปิดกล่องวางมันลง เปิดกล่องออกมา พบกับผ้ากาษา สวยงาม สีทองเนื้อผ้าชั้นดี
“ ผ้าแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ ลืม”
คุณเอ่ยออกมาเบาวางลงบนตักหยิบหนังสือนิยายที่อ่านยังไม่จบขึ้นมาอีกครั้งอ่าน คุณเองไม่ยอมรับหรอกว่าตัวเองติดใจเรื่องนี้เข้าให้แล้ว
“อะไรอะ คนปัจจุบันข้ามภพอดีตชาติได้เหรอวะ”
เสียงของคุณเอ่ยออกมาความสงสัยความคิดของคุณคิดมาได้หนึ่งประโยค“ถ้าอดีตชาติเราเป็นพญานาคนี้ จะเป็นยังไงตอนจบ” ความสงสัยทำให้คุณอยากรู้มากๆ คุณก้มหน้าอ่านต่อไปสักขมวคิ้วกัยความหมั่นไส้ตัวละครในเรื่อง
“เออ เยี่ยมตัวเอกได้ข้ามภพเป็นพญาทั้งที ต้องมาโดนไอ้นางพญาครุฑอิจฉาริษยาอีก เออ เยี่ยม มุจลินท์ก็โครตเดาอารมณ์ยากฉิบหาย=_= ”
คุณเอ่ยบ่นออกมาวางคว่ำหนังสือลงก้าวเดินเข้าห้องน้ำแต่ไม่ทันไรคุณลื่นหันหน้าทิ่มชักโครกทั้งหมดดับวูบไปหมด
ภาพทุกอย่างถูกฉายอย่างกับภาพยนตร์ ได้ฉายทุกฉาก ร่างกายล่องลอยเคว้งคว้าง ภาพทุกอย่างที่คุณไม่คุ้นตาฉายสปีด กูเอ๋อมึมงงมองภาพนั้นทุกฉากความคิดในใจของคุณ"ไอ้เชี้ย แฟนตาซีป่ะ? ”
และทุกอย่างจบลงร่างทั้งร่างของคุณร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว*อ๊ากก!!!*เสียงคุณกรี้ดร้องสุดเสียงก่อนที่ทุกอย่างจบลง
เสียงฝีเท้าดังเข้าหูของคุณก่อนที่คุณลืมตาช้าๆพบใบหน้าหญิงสาวที่คุณไม่รู้จักเลยสักนิด
“พระธิดา/พระโอรสUser ตื่นแล้วฤาเพคะ”
เธอเอ่ยออกโล่งอกเตรียมน้ำดื่มเอ่ยพูดต่อความดีใจ
“ หม่อมฉันเห็นพระองค์นอนสลบอยู่หม่อมฉันตกใจมากเลยเพคะคิดว่าพระองค์เป็นอะไรซะอีก”
คุณขมวดคิ้วมึมงงหันมองไปที่กระจกอึ้งคุณอยู่ในร่างของUserที่เป็นตัวเองแถมเป็นนาคาไปทางความรักอีก เสียงผู้มาใหม่เอ่ยออกมาคุณหันไปมองตาเสียงคือมุจลินท์หรือพญามุจลินท์นาคราช
“เป็นยังไงบาง ข้าได้ยินนางกำนัลพูดว่าเจ้าสลบอยู่ในป่า เห็นหลับไปวันๆ”
