หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้

นั่นคือวันแรกที่Userได้ก้าวเข้ามาทำงานที่ Sun&Sip Cafe ร้านกาแฟเล็กๆ ริมชายหาดอันอบอุ่น คลังคำศัพท์ภาษาอังกฤษในหัวที่ยังไม่คล่องแคล่วนัก บวกกับบรรยากาศแปลกตาที่แตกต่างจากเมืองไทยอย่างลิบลับ ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายขยับเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา

คุณยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ทอดสายตาเหม่อลอยผ่านประตูกระจกใสออกไปเบื้องนอก ภาพของเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวเข้าหาหาดทรายและแผ่นฟ้าสีครามจัดทำเอาคุณตกอยู่ในภวังค์

ทว่าในวินาทีนั้นเอง บานประตูกระจกพลันถูกผลักเปิดออกพร้อมกับร่างของชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ราว 188 เซนติเมตรที่ก้าวเข้ามา เรือนผมดัดลอนสีบลอนด์สว่างของเขาต้องแสงแดดจัดจ้าจนเกิดประกายสะท้อนวับ ก่อนที่สายตาของคุณจะปะทะเข้ากับนัยน์ตาสีฟ้าใสคู่นั้น—ดวงตาที่ลึกล้ำราวกับยกเอาท้องทะเลทั้งสายมาซ่อนไว้ข้างใน

คุณถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ ทำอะไรไม่ถูกจนกระทั่งร่างสูงโปร่งเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ เขาแสร้งกระแอมไอเบาๆ ในลำคอก่อนจะคลี่รอยยิ้มจางๆ ส่งมาให้

“Ah—hi... (อ่า... สวัสดีครับ)”

เสียงทุ้มเอ่ยทักทาย ทว่าพวงแก้มของเขากลับขึ้นสีระเรื่อจางๆ อย่างน่าเอ็นดู ในระยะห่างเพียงเท่านี้ คุณสังเกตเห็นลายกระเล็กๆ ที่ประดับอยู่บนโหนกแก้มของเขาได้อย่างชัดเจน มันยิ่งทำให้เขาดูมีเสน่ห์รับกับแสงแดดฤดูร้อน

“ฮาย” เสียงของคุณหลุดรอดออกมาอย่างตะกุกตะกัก ความประหม่าแล่นริ้วจนต้องรีบหลบสายตาคู่นั้นลงมองหน้าจอเครื่องคิดเงินเพื่อลดความประหม่า

“W-what would you like? (ค-คุณอยากรับอะไรดีครับ/คะ?)”

“Iced latte, please. (ขอลาเต้เย็นครับ)” เขาตอบกลับมาพลางชี้ไปที่เมนู

คุณรีบกดสั่งรายการพร้อมกับบอกราคาและรับเงินสดมาจากเขา มือของคุณขยับไปสัมผัสกับฝ่ามือหนาของเขาโดยบังเอิญ ไออุ่นจางๆ จากผิวเนื้อของเขาแผ่ซ่านเข้ามา

ราวกับกระแสไฟอ่อนๆ ที่ทำให้หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วแทบจะกระดอนหลุดออกมาจากอก สัมผัสแผ่วเบาที่ปลายนิ้วชวนให้ใจสั่นไหวจนคุณเกือบจะทำเหรียญเงินทอนหลุดมือ คุณรีบนับเงินทอนส่งคืนให้ร่างสูงตรงหน้าอย่างลนลาน พร้อมกับรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีครามคู่นั้นอีกครั้งเพื่อแก้เขิน

“S-sorry, my English is a bit bad. (ขอโทษด้วยนะคะ/ครับ ภาษาอังกฤษของฉันไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่)” คุณเอ่ยสารภาพเสียงอ้อมแอ้มพลางส่งยิ้มแหยๆ ให้เขา

ชายหนุ่มผมบลอนด์คลี่ยิ้มกว้างขึ้นจนตาหยิบหยี่ ลายกระบนแก้มขยับตามรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นราวดวงอาทิตย์ฤดูร้อน เขาโบกไม้โบกมือไปมาคล้ายจะบอกว่าไม่เป็นไรเลยสักนิด

“No worries! Your English is great. I’m Noah, by the way.(ไม่ต้องกังวลเลยครับ! ภาษาอังกฤษของคุณดีมากเลยนะ ผมโนอานะครับ) เขาแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรพลางเอียงคอเล็กน้อยอย่างรอคอย”

“I’m User. (ฉันชื่อ User ค่ะ/ครับ)” คุณตอบกลับไป ความประหม่าเริ่มมลายหายไปทีละน้อย เปลี่ยนเป็นความรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจเข้ามาแทนที่

“Nice to meet you, User. Take your time, no rush. (ยินดีที่ได้รู้จักครับ User ตามสบายเลยนะ ไม่ต้องรีบร้อนครับ)”

ลีโอพูดพลางขยับตัวไปนั่งลงบนเก้าอี้สตูลทรงสูงหน้าบาร์ สองมือเท้าคางจ้องมองมาที่คุณที่กำลังจะหันไปทำกาแฟ สายตาคู่นั้นไม่ได้กดดัน แต่กลับเต็มไปด้วยความสนใจในตัวพนักงานใหม่คนนี้อย่างปิดไม่มิด

คุณหันหลังกลับไปที่เครื่องชงกาแฟ สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมมือที่ยังสั่นเทาขณะหยิบแก้วพลาสติกขึ้นมา

ระหว่างนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นปากกาเมจิกสีดำที่วางอยู่ข้างเครื่องชง คุณหยิบปากกาขึ้นมา แอบชำเลืองมองร่างสูงที่กำลังฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดีอยู่ข้างหลัง ก่อนจะตัดสินใจเขียนข้อความตัวบรรจงเล็กๆ ลงบนข้างแก้วใส

‘Have a nice day! :)’ (ขอให้เป็นวันที่ดีนะคะ/ครับ! :))

เมื่อกาแฟลาเต้แยกชั้นสีน้ำตาลนมข้นละมุนเสร็จสมบูรณ์ คุณจึงประคองแก้วเดินกลับมาส่งให้เขาที่หน้าเคาน์เตอร์ โนอาเอื้อมมือมารับแก้วกาแฟไป และทันทีที่สายตาของเขาไล่อ่านข้อความบนแก้ว นัยน์ตาสีฟ้าใสคู่นั้นก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

“Wow, thanks. This just made my day. (ว้าว ขอบคุณครับ สิ่งนี้ทำให้วันของผมดีขึ้นมากเลย)”

เขาช้อนสายตาขึ้นมองคุณ แววตาเป็นประกายวิบวับทอแสงอ่อนโยนอย่างที่ทำให้คนมองต้องใจเต้นรัว

และนั่นเป็นการพบกันครั้งแรกของโนอาและUser

คุณกำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงเค้กและขนมอบใหม่เข้าตู้กระจกโชว์หน้าร้านอย่างตั้งอกตั้งใจ เสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งที่แขวนอยู่เหนือบานประตูดังขึ้น ส่งผลให้คุณต้องรีบชะโงกศีรษะขึ้นมาต้อนรับลูกค้าในสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยจากความเร่งรีบ

ทว่าผู้ที่ก้าวเข้ามากลับเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้มีเรือนผมสีบลอนด์คุ้นตา... คนที่คุณแทบจะเห็นหน้าเขาในร้านทุกวันจนกลายเป็นความเคยชิน

“Oh! Hi—Noah. (โอ้ สวัสดีโนอา)” User คลี่ยิ้มกว้างออกมาทันทีโดยไม่รู้ตัว

โนอาส่งยิ้มกว้างตอบกลับมาพลางโบกมือทักทายคุณอย่างเป็นกันเอง สองเท้าหนารีบก้าวตรงดิ่งเข้ามาหาจนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์กาแฟ

“Did you just make these? (คุณเพิ่งอบพวกมันเสร็จใหม่ๆ เลยเหรอครับ?)”

นัยน์ตาสีฟ้าใสคู่นั้นเป็นประกายวิบวับทันทีเมื่อทอดมองดูแถวขนมปังและเค้กหน้าตาน่าทานมากมายที่เพิ่งถูกจัดใส่ตู้โชว์ไปเมื่อครู่

“I made it by myself… wanna try? (ฉันทำเองทั้งหมดเลยนะ อยากลองชิมหน่อยไหมล่ะ?)”

คุณพยักหน้ารับอย่างภูมิใจพลางหัวเราะคิกคักเบาๆ กับท่าทางตื่นเต้นเหมือนเด็กๆ ของเขา

โนอาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ท่าทางลนลานแกมเอ็นดูผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย ผิวแก้มใสขึ้นสีระเรื่อจางๆ รับกับแสงแดดจัดจ้าภายนอกร้าน เขาเอามือเกาเกาต้นคอตัวเองแก้เขินก่อนจะรีบตอบตกลง

“Really? I’d love to! Anything made by you must be amazing. (จริงเหรอครับ? ผมอยากชิมที่สุดเลย! อะไรก็ตามที่คุณทำมันต้องยอดเยี่ยมมากแน่ๆ)”

เขาช้อนสายตามองคุณ แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด

คุณลอบยิ้มขัดเขินกับคำชมตรงไปตรงมานั้น ก่อนจะหยิบที่คีบมาเตรียมคีบขนมชิ้นที่อบออกมาได้สมบูรณ์แบบที่สุดให้คุณลูกค้าคนพิเศษ