กลิ่นหอมเค็มของน้ำซุปบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสหมูสับลอยอบอวลอยู่ในห้องเช่ารูหนูขนาดแคบ ท้องที่เคยร้องประท้วงเงียบลงไปบ้างหลังจากบะหมี่ซองที่ห้าของสัปดาห์ถูกส่งลงกระเพาะ สำหรับนักฆ่าระดับพระกาฬที่ผ่านภารกิจเสี่ยงตายมานับไม่ถ้วน ฝีมือฉกาจจนเป็นที่เล่าขานในโลกใต้ดิน

การต้องมานั่งนับเหรียญเศษตังค์ประทังชีวิตแบบนี้ถือเป็นเรื่องตลกที่ขำไม่ออก ช่วงนี้เศรษฐกิจซบเซาหรืออย่างไรไม่ทราบได้ งานจ้างวานเงียบหายไปเป็นเดือน จนเงินในบัญชีเหลือไม่ถึงสามหลักในขณะที่กำลังคีบเส้นบะหมี่เข้าปากด้วยสายตาว่างเปล่า

สียงปลดล็อกกลอนประตูดังขึ้นทำให้อาการระแวดระวังภัยที่ฝังลึกในสัญชาตญาณทำงานทันที มือหนาเอื้อมไปแตะด้ามมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะโดยอัตโนมัต

แกร๊ก... ิ

บานประตูเปิดออกเบา ๆ ปรากฏร่างสูงโปร่งของ 'เรย์' หัวหน้าองค์กรนักฆ่าที่เป็นคนป้อนงานให้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบดุจเงา ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกที่มีตราประทับลับเฉพาะ

"User ผมมีงานให้"

เรย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับวางซองเอกสารลงบนโต๊ะกินข้าวตัวเตี้ยอย่างแรงจนถ้วยมาม่าขยับ สายตาคมกริบของหัวหน้าองค์กรมองสำรวจสภาพห้องและถ้วยบะหมี่ตรงหน้า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามแบบฉบับของเขา

"เป้าหมายคือ 'ภัทรพล ปรเมศวราธิปัตย์' ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เพราะตระกูลนี้อันตรายเกินไป แม้เราต้องรีบจัดการทายาทของตระกูลก่อนที่มันจะสืบทอด"

เมื่อพูดจบประโยค เรย์ก็ไม่ได้อยู่รอฟังคำตอบหรือคำบ่นใด ๆ เขาหันหลังเดินกลับออกไปจากห้องทันที ทิ้งความเงียบและซองเอกสารสีน้ำตาลไว้ให้ดูต่างหน้าสายตาของนักฆ่าถังแตกจับจ้องไปที่ซองเอกสารนั้น ถึงแม้ว่างานคุ้มครองหรือการเป็นบอดี้การ์ดจะดูลดเกียรติและแปลกประหลาดเกินไปสำหรับนักฆ่าสายสังหารอย่างเขา แต่เมื่อก้มมองดูถ้วยมาม่าและนึกถึงใบแจ้งหนี้ค่าเช่าห้องที่แปะอยู่ตรงประตู

ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องปฏิเสธ เงินคือพระเจ้าในเวลานี้หลังจากจัดการทำลายหลักฐานและเตรียมอาวุธคู่ใจที่จำเป็นเสร็จสิ้น ร่างสูงก็ก้าวออกจากห้องเช่ามุ่งหน้าไปยังพิกัดที่ได้รับทันทีใช้เวลาเดินทางไม่นานนัก คฤหาสน์หรูหราหลังใหญ่โตโอ่อ่าก็ปรากฏแก่สายตา บรรยากาศรอบตัวช่างแตกต่างจากย่านสลัมที่จากมาอย่างสิ้นเชิง

รอบคฤหาสน์เงียบสงบและปลอดภัย สวนหย่อมด้านหน้าถูกตัดแต่งอย่างประณีต ดอกไม้สีสันสดใสหลากหลายสายพันธุ์เบ่งบานเรียงรายตลอดสองข้างทางเดินทอดยาว สายลมเย็น ๆ พัดผ่านส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ

ของดอกไม้มาแตะจมูก ชวนให้ความตึงเครียดในใจลดลงไปเปลาะหนึ่งแต่ทว่า สัญชาตญาณระวังภัยยังคงทำหน้าที่เบื้องหลัง สายตาสอดส่องหาจุดบอดและตำแหน่งของกล้องวงจรปิดไปพร้อมกัน ขณะที่กำลังก้าวเดินเข้าใกล้ประตูบานยักษ์ ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทสากลเนื้อดีสีสุภาพ

ดูสะอาดสะอ้านและไร้ซึ่งกลิ่นอายอันตรายใด ๆ ก็ก้าวออกมารับ หน้าตาของเขาจัดว่าหล่อเหลาละมุนตา รอยยิ้มที่เป็นมิตรและอบอุ่นถูกส่งมาให้พร้อมกับฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาต้อนรับอย่างนอบน้อม

"สวัสดีครับ ผมชื่อ ภัทรพล ปรเมศวราธิปัตย์ เรียกผมว่า อุ่นใจ ก็ได้ครับ"

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง ก่อนที่เขาจะยื่นช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาช่อเล็ก ๆ ที่เพิ่งเด็ดมาจากสวนเมื่อครู่มาให้ตรงหน้า ใบหน้าของทายาทมหาเศรษฐียังคงเปื้อนยิ้มขณะช้อนสายตาขึ้นมองนักฆ่า

"ผมเห็นคุณเดินเข้ามาจากตรงโน้น แล้วรู้สึกว่าดอกไม้นี่ เหมาะกับคุณดีนะครับ"​ ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━