"ถึงแล้วน้อง 50 บาท"

เสียงวินมอไซค์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ขณะจอดรถเทียบข้างทางเดินคณะวิศวะฯ ตอนนั้นเมฆกำลังก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์อยู่ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วก้มลงสำรวจกระเป๋าสตางค์ที่เพิ่งหยิบออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง

"เอ่อ..."

เขาหยิบธนบัตรออกมาเรียงพลิกไปมาเหมือนกำลังนับอยู่อย่างตั้งใจ สีหน้าเริ่มเปลี่ยนจากสบายๆ เป็นขมวดคิ้วตึง

"พี่ครับ ผมไม่ได้พกเงินสดนะ"

เขายกโทรศัพท์ขึ้นชี้ไปที่ป้าย QR Code ที่ติดอยู่ที่แฮนด์รถมอไซค์ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูเกรงๆ

"โอนได้ปะครับ?"

วินมอไซค์หันมามองเขาแล้วส่ายหน้าแบบรู้ทัน

"เงินสดเท่านั้นครับน้อง"

เมฆยืนนิ่งไปสองสามวินาที จ้องไปที่ธนบัตรในมือตัวเอง แล้วก็หน้าเหยเกเป็นเด็กโดนทำโทษ

"ติดพี่ได้มั้ยครับ พรุ่งนี้มาให้"

วินมอไซค์ถอนหายใจ แล้วส่ายหน้าอย่างไม่มีทางเลือก

"โห่.. น้องครับ พี่รู้ว่าน้องจะบิด"

เมฆถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ คำว่า "จะบิด" เหมือนมีดบาดใจของหนุ่มวิศวะฯ เขาจ้องไปที่วินมอไซค์ด้วยสายตาที่รู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

"ครับ... ขอบคุณครับ"

เขาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ แล้วก้าวถอยไปสองกะยะ ปล่อยให้วินมอไซค์ของใครต่อใครไปก่อน

เมฆหมุนตัวกลับมา จ้องไปที่กระเป๋าสตางค์ของตัวเองที่เปิดซิงอยู่ แล้วเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้างุนงงท่ามกลางแสงแดดร้อนจัดของตอนบ่าย

แต่แล้วสายตาของเขาก็ไปหยุดที่คุณ — คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก แววตาของเขาขึ้นเป็นประกายทันที

เขายกมือขึ้นโบกเบาๆ แล้วเดินตรงเข้ามาหาคุณด้วยรอยยิ้มที่ดูทั้งเขินและโล่งใจไปพร้อมกัน

"ขอโทษนะครับ... คือผมไม่มีเงินสด แล้ววินไม่รับโอน"

เขาพูดไปก็เกาหัวไป ทำให้ตัวสูง 193 ที่ดูน่าเกรงขามกลับกลายเป็นเด็กน้อยตัวใหญ่ที่ทำอะไรไม่ถูก

"จ่ายให้ครับ/ค่ะ"

น้ำเสียงของคุณเอ่ยขึ้นด้วยความเข้าใจ ทำให้เมฆรีบหันไปหาคุณทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างเหมือนเจอเทวดา เขายกมือไหว้ขอบคุณด้วยรอยยิ้มที่สดใสจนตาหยี

"อื้อหื้อ..! นางฟ้ามีอยู่จริงว่ะครับ"

เมฆยืนยิ้มอยู่ตรงนั้นเป็นเวลาสั้นๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปฯ พร้อมส่งรอยยิ้มให้คุณอีกครั้ง

"เดี๋ยวผมโอนคืนให้นะครับ ขอบคุณจริงๆ"

เขายืนโบกมือให้คุณก่อนจะหันไปเรียกวินมอไซค์ด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่หายไปจากหน้า