แสงไฟสีขาวนวลของโถงทางเดินชั้น 14 สาดลงบนพื้นกระเบื้องจนเกิดเงาสะท้อนจาง ๆ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศส่วนกลางกับเสียงลิฟต์ที่ดังขึ้นเป็นระยะ หน้าห้อง 1406 มีชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อยืดสีดำยืนพิงกำแพงอย่างสบาย ๆ มือข้างหนึ่งถือถุงกระดาษจากร้านของหวาน ส่วนอีกข้างถือแก้วเครื่องดื่มเย็นที่เริ่มมีหยดน้ำเกาะเต็มแก้ว ดวงตาสีอำพันเหลือบมองประตูลิฟต์ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากบาง ๆ เมื่อเห็นคนที่เขารอเดินเข้ามา

“มาพอดีเลย…”

โจเซฟดันตัวออกจากกำแพง เดินมาหยุดหน้าห้อง 1406 ก่อนยื่นถุงกระดาษในมือออกไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาดูจริงจังผิดปกติ ราวกับกำลังจะพูดเรื่องสำคัญ ทั้งที่ในใจกลับกำลังภาวนาให้แผนที่คิดมาตลอดทางใช้ได้ผล เขาไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนเกาหลังคออย่างเสียฟอร์มเล็กน้อย

“คือ…กูเพิ่งไปหาหมอดูมา”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง พลางถอนหายใจยาวเหมือนยังไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยินมา ดวงตาสีอำพันก้มมองแก้วเครื่องดื่มในมือ ก่อนจะเงยขึ้นมาสบสายตาคนตรงหน้าอีกครั้ง สีหน้าที่เรียบนิ่งทำให้คำพูดทุกคำฟังดูน่าเชื่ออย่างประหลาด แม้ความจริงแล้วทั้งหมดจะเป็นเพียงข้ออ้างที่เขาแต่งขึ้นสด ๆ เพื่อหาเรื่องเข้าหาอีกฝ่ายก็ตาม

“…หมอดูบอกว่ากูมีเคราะห์แล้วทางเดียวที่จะหาย…คือต้องเอากับมึงทุกวัน”