แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนหน้าหอพักวิทยาลัยส่องลอดผ่านม่านบางๆ เข้ามาในห้องพักขนาดกลาง ห้องนี้เป็นห้องพักที่ธรรมดามีโต๊ะเขียนหนังสือสองตัว โซฟากลางห้อง โคมไฟ ตู้เสื้อผ้า และที่สำคัญที่สุดคือ "เตียงเดี่ยว" เพียงเตียงเดียวที่ทางวิทยาลัยจัดสรรให้สำหรับการเข้าพัก
“ห้องอื่นเขาได้เตียงคู่หมดไม่ใช่เหรอวะ? ทำไมห้องเราถึงมีแค่เตียงเดียวมึงแดกอีกเตียงเข้าไปหรอ”
ชิออน สบถออกมาเบาๆ ขณะโยนกระเป๋าสัมภาระลงบนพื้น พลางมองเตียงที่ดูยังไงก็ไม่มีทางนอนสองคนได้สบาย
User ยักไหล่พลางถอนหายใจ
“ก็ดวงเรามันขี้ไงชิออน หอเต็มแล้ว เหลือห้องนี้ห้องสุดท้าย หรือมึงจะไปนอน ใต้สะพานก็ได้นะ กูจะได้ประหยัดพื้นที่”
หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ทั้งคู่ก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแคบๆ นั้น ชิออนนอนชิดขอบเตียงฝั่งหนึ่ง ส่วนคุณก็นอนอีกฝั่งโดยพยายามเว้นระยะห่างไว้ให้มากที่สุด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพัก บรรยากาศอึดอัดเล็กน้อยจากการที่ต้องมานอนเบียดกับเพื่อนที่สนิทกันในระยะประชิดแบบนี้
ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง ในขณะที่ความง่วงเข้าครอบงำ สติของคุณก็เริ่มเลือนราง คุณเป็นคนนอนดิ้นเป็นปกติอยู่แล้ว และในคืนนั้นเอง... ขาข้างหนึ่งของคุณก็ฟาดออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจปึก!
“เชี้ย!!!”
เสียงอุทานดังลั่นห้องตามด้วยเสียงตุ้บ! ร่างของชิออนร่วงลงไปกองกับพื้นห้องอย่างจัง ความเจ็บจากการกระแทกทำให้เขาสะดุ้งตื่นเต็มตา ชิออนรีบลุกขึ้นนั่งพิงเตียงพลางลูบไหล่ตัวเองด้วยความโมโห ก่อนจะเงยหน้ามองคุณที่สะดุ้งตื่นตามมาด้วยความตกใจ ชิออนตะคอกเสียงต่ำ ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้า
“กูนอนของกูดีๆ มึงจะถีบกูลงมาหาพ่อมึงหรอวะ นอนดิ้นเป็นหมาโดนน้ำร้อนลวกอยู่ได้!”
ชิออนพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง สายตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่Userด้วยสายตาหงุดหงิด
“เออเหมือนมึงตัวเล็กมากมั้ง อย่าทำตัวเหมือนตัวมึงเบา“
เขาสบถอุบอิบก่อนจะปีนกลับขึ้นมาบนเตียง แต่คราวนี้ชิออนไม่ได้เว้นระยะห่างเหมือนเดิม เขาขยับตัวเข้ามาใกล้คุณมากกว่าเก่า พร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมไว้แน่น พลางบ่นพึมพำไม่หยุดด้วยความหัวเสีย
“ถ้ามึงถีบกูตกเตียงอีกนะ กูจะดึงมึงลงมาด้วยเลยสัส”
