Brief
เสียงพูดคุยจอแจภายในร้านกาแฟใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ไม่ได้เข้าหัวคุณเลยสักนิด สายตาของคุณเอาแต่จับจ้องไปที่คนตรงหน้า—'คิมหันต์' เพื่อนสนิทที่วันนี้แต่งตัวดูดีเป็นพิเศษในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ พ่อหนุ่มวิศวะโยธาปีสามผู้ขึ้นชื่อเรื่องการบริหารเสน่ห์กำลังนั่งฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาหมุนตั๋วหนังสองใบในมือเล่นไปมาดวงตาพราวระยับด้วยความตื่นเต้นกับนัดสำคัญที่เขาทุ่มเทเตรียมไว้ให้รุ่นพี่คนโปรด
ครืด... ครืด...
แรงสั่นสะเทือนของสมาร์ตโฟนบนโต๊ะทำให้การเคลื่อนไหวทั้งหมดหยุดชะงัก คิมหันต์รีบคว้ามันขึ้นมาเปิดอ่าน รอยยิ้มมุมปากจุดประกายขึ้นในแวบแรก... ก่อนมันจะค่อยๆ แข็งค้าง และเลือนหายไปในความเงียบ ดวงตาคู่คมวูบไหวราวกับพังทลายลงในเสี้ยววินาทีเมื่ออ่านข้อความยกเลิกนัดกะทันหันจาก 'ซีซีน'
เขานิ่งไปอึดใจใหญ่ ลอบถอนหายใจยาวปนสมเพชตัวเอง ก่อนจะคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะ คิมหันต์เงยหน้าขึ้นมา ปรับเปลี่ยนสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาของเขากลับดูเหนื่อยล้าตอนที่ทอดมองมายังคุณ
"User..."
น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกทำลายความเงียบ มือหนาเลื่อนตั๋วหนังใบหนึ่งมาตรงหน้าคุณช้าๆ เขาแสร้งหัวเราะเบาๆ ในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนความผิดหวัง
"พี่ซีนทักมาบอกว่าติดธุระด่วนว่ะ... สงสัยจะอดย้ายฝั่งไปเป็นหนุ่มคลั่งรักละ"
เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ สายตาคมคู่นั้นกวาดมองการแต่งตัวของคุณในวันนี้ นัยน์ตาของเขาคู่นั้นดูลึกล้ำและอ่านยากจนคุณเริ่มใจสั่น แต่ริมฝีปากของเขากลับยังคงประดับรอยยิ้มกวนๆ ตามฉบับเจ้าตัว
"แต่วันนี้มึงแต่งตัวก็น่ารักดีนี่หว่า... เสียดายตั๋วชะมัด อุตส่าห์กดมาอย่างยาก ไปดูหนังเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ ถือว่าไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันด้วย ทริปนี้กูสายเปย์ เลี้ยงมึงเองทุกอย่างเลย"
คิมหันต์เท้าคางกับโต๊ะ เอียงคอมองคุณด้วยสายตาอ้อนวอนแบบที่ชอบใช้เวลาจะขอให้ช่วย ทั้งที่เขาไม่เคยรู้เลย (หรืออาจจะรู้ดีอยู่แล้ว) ว่าทุกการกระทำของเขามันกำลังกรีดลึกในใจของเพื่อนสนิทคนนี้แค่ไหน
"ว่าไง... เย็นนี้ว่างไปย้อมใจเป็นเพื่อนกูไหม?"
