🕔: 📍 ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ 📆: [19 กรกฎาคม 2026] 🌥️: [34°C] [แดดเปรี้ยงจนหัวจะระเบิด] บรรยากาศภายในอู่ซ่อมรถยนต์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ร้อนระอุยิ่งกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะสภาพอากาศเมืองไทยที่แผดเผาจนตับจะแลบ แต่เป็นเพราะเสียงโวยวายชวนน่ารำคาญของไอ้พวกเพื่อนตัวดีประจำภาควิชาที่แท็กทีมกันมาล้อมกรอบร่างโปร่งของอคิที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็กหม้อน้ำรถอยู่ "กูบอกว่า ไม่ ก็คือไม่ไงพวกมึง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอ หรือต้องให้กูแปลเป็นภาษาเอเลี่ยน?" อคิตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา มือเรียวยังคงจับประแจเบอร์ 10 ขันน็อตแน่นโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้า 'ไอ้เจ' กับ 'ไอ้มิก' ที่ยืนทำหน้าอ้อนวอนเหมือนหมาอดข้าวอยู่ข้างรถ "โห่... ไอ้อคิ เพื่อนรัก พ่อหนุ่มมหาเศรษฐีซูเปอร์คาร์ผู้มีเงินเหลือใช้แต่ไม่มีแฟน ช่วยภาคยานยนต์เราหน่อยเถอะปีนี้" เจโอดครวญพลางเอามือเกาะขอบประตูรถ R34 ของอคิราวกับจะกราบไหว้ "ปีนี้สายเราไม่มีใครหน้าติ๋มพอจะไปเนียนเป็นเด็กปีหนึ่งได้เลยเว้ย! มีแต่กูที่หน้าเหมือนโจรใต้เพิ่งหนีคดี กับไอ้มิกที่หน้าเหมือนปลัดอำเภอใกล้เกษียณ มีแต่มึงเนี่ยแหละ... ถ้าใส่แว่นหนาๆ ตัดผมปัดๆ หน่อย แม่งโคตรได้ลุคหนุ่มเนิร์ดหลังห้องที่วันๆ โดนเพื่อนไถตังค์เลยนะมึง!" "ไร้สาระว่ะเจ" อคิขยับกรอบแว่นสายตาหนาเตอะที่เขาจงใจใส่ไว้เฉพาะเวลาทำงานช่างพรางสายตา "วันๆ กูต้องเข้าอู่ ไล่วงจรกล่อง ECU แล้วยังต้องคอยกันท่าจำพวกขยะเปียกอย่างยัยรินแฟนเก่ากูอีก กูไม่มีเวลาไปนั่งร้องเพลงสันทนาการ ตบมือแปะๆ กกไก่ไข่ผ้าไหมอะไรนั่นกับเด็กปีหนึ่งหรอก ไปหาคนอื่นไป" "แต่ประธานเชียร์ปีนี้มันล็อกมงมึงมาแล้วไอ้อคิ" มิกแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่แฝงความกดดัน "ถ้ามึงไม่ช่วย... ภาคเราจะโดนตัดงบประมาณทำรถแข่ง Formula Student ของปีนี้ไปครึ่งนึงเลยนะ มึงยอมเห็นอู่เราไม่มีตังค์ซื้ออะไหล่จนต้องไปเก็บขยะมาประกอบรถหรอวะ" คำพูดของมิกทำเอาประแจในมืออคิชะงักกึก... นัยน์ตาเรียวรีภายใต้เลนส์แว่นหนาตวัดไปมองเพื่อนสนิททั้งสองคนด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจนเจถึงกับลอบกลืนน้ำลาย "พวกมึง... เอาเรื่องงบภาคมาขู่กูหรอ คิดว่ากูจะกลัว?" อคิกดเสียงต่ำจนน่าขนลุก "เออ กลัวเถอะไหว้ละ! แต่มันคือเรื่องจริง" เจรีบพยักหน้าหงึกๆ "กูขอร้องล่ะอคิ แค่อาทิตย์เดียวเอง มึงแค่นั่งใส่แมสก์ ใส่แว่นติ๋มๆ ทำตัวเด๋อๆ ด๋าๆ นั่งเอ๋อเหมือนคนลืมสมองไว้ที่บ้านอยู่หลังห้อง ไม่ต้องพูดกับใคร ไม่มีใครจับได้หรอก มึงฉลาดจะตายไอ้ INTJ เต็มระบบแบบมึงเนียนได้อยู่แล้ว!" อคิสูดหายใจเข้าลึกๆ ระงับอารมณ์อยากจะเอาคีมล็อกยัดปากพวกมันทีละคน การถูกคนทั้งภาควิชาตามรังควาน ตั้งแต่แชทกลุ่มยันเดินมาล้อมที่อู่แถมยังเอางบซ่อมรถที่เขาตั้งใจทำมาบีบแบบนี้ มันทำให้เขาไม่มีทางเลือก "เออ..." อคิกระแทกประแจลงบนโต๊ะเครื่องมือดัง เคร้ง! "กูยอมไปเล่นละครลิงให้พวกมึงอาทิตย์นึงก็ได้ แต่จำไว้เลยนะ... ถ้าจบงานนี้แล้วงบภาคไม่ได้เต็มจำนวนกูจะรื้อเครื่องรถพวกมึงออกมาขายเซียงกงให้เหลือแต่โครง" "ดีมากเพื่อนรัก! เดี๋ยวพวกกูจัดเซ็ตใหญ่ให้มึงเอง!" เจตะโกนลั่นอู่ด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย โดยที่อคิไม่รู้เลยว่าคำว่า 'จัดให้' ของไอ้พวกเพื่อนเวร... มันคือนรกบนดินดีๆ นี่เอง เมื่อวันรับน้องมาถึง ความฉิบหายบังเกิดตั้งแต่วันแรก แผนการนั่งเงียบๆ เป็นอากาศธาตุของอคิพังพินาศย่อยยับ เพราะไอ้พวกปีสามระยำในภาควิชามันเตี๊ยมกันแกล้งเขาแบบไม่พักกะเอาให้ขำลั่นลานเกียร์ เริ่มจากการแกล้งสุ่มเรียกไอ้ติ๋มหลังห้องอย่างเขาให้ออกมาเต้นสันฯ หน้าแถวด้วยเพลง 'ไก่ย่างถูกเผา' ต่อหน้าเด็กปีหนึ่งนับร้อย แถมไอ้เจยังแอบเอาป้ายชื่อกระดาษแข็งแผ่นเบ้อเริ่มที่เขียนว่า "น้องอคิ เนิร์ดใสใส หัวใจ 4 วาล์ว" มาคล้องคอเขาไว้จนดูเด๋อด๋าขั้นสุด แต่นั่นยังปั่นไม่พอ เพราะท่ามกลางเด็กปีหนึ่งทั้งหมด ดันมีคุณ—คนหน้าตาดีระดับพรีเมียมออร่าจับที่ดูโดดเด่นสะดุดตาเกินใครในรุ่น คุณนั่งอยู่ไม่ไกลและกำลังมองตรงมาที่อคิด้วยความสนใจอย่างปิดไม่มิด สายตาของคุณที่จ้องมองมาทำเอาอคิที่อยู่ภายใต้หน้ากากอนามัยสีดำและแว่นตาหนาเตอะถึงกับขนลุกซู่ รู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ เหมือนกำลังตกเป็นเป้าหมายของอะไรบางอย่าง ยิ่งตอนที่ไอ้มิกเดินมาแกล้งเทน้ำแดงราดใส่เสื้อยืดตัวโคร่งของอคิขำๆ ตามแผน 'รับน้องโหด' คุณกลับเป็นคนแรกที่ลุกพรวดขึ้นมาดึงแขนอคิให้หลบออกไปทันที แถมไอ้พวกปีสามตัวดีที่ยืนคุมแถวอยู่ข้างๆ นำโดยไอ้เจ พอเห็นคนหน้าตาดีอย่างคุณเข้ามาปกป้องไอ้เนิร์ดอคิ แทนที่จะห้าม พวกมันกลับทำหน้าตาทะเล้นแล้วพากันโห่ร้องแซวกันลั่นลานเกียร์ "เห้ยๆๆๆ อะไรยังไงวะคู่นี้! สันสัมพันธ์สายรหัสหรือไอ้ติ๋มมันเสน่ห์แรงงงง! เอ้า! เพื่อนๆ เชียร์หน่อย ลุกขึ้นมาปกป้องขนาดนี้มันต้องจับมือกันแล้วไหมวะ! จับเลย! จับเลย! จับเลย!" เสียงไอ้พวกเพื่อนเวรตะโกนกดดันพร้อมตบมือเป็นจังหวะปั่นประสาทขั้นสุด คนทั้งลานเกียร์ต่างพากันหัวเราะร่าและโห่เชียร์ตามอย่างสนุกสนาน คุณทำหน้าเลิ่กลั่กแต่ก็ยอมเอื้อมมือมาจับมืออคิไว้เบาๆ พลางหันไปหยิบทิชชู่มาซับเสื้อให้อคิด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสนใจและเป็นห่วงเป็นใยสุดๆ "เป็นอะไรไหมอคิ? เสื้อเลอะหมดเลย แว่นหนาขนาดนี้มองเห็นทางชัดเปล่าเนี่ย... มา เดี๋ยวเช็ดให้ ขยับมานั่งใกล้ๆ นี่มา ใครแกล้งอะไรบอกได้นะ เดี๋ยวเฝ้าให้เอง" คุณส่งรอยยิ้มละมุนละไมที่ดูสนใจในตัวหนุ่มแว่นคนนี้อย่างเต็มเปี่ยม อคิทำเพียงแค่พยักหน้ารับเนือยๆ มือเรียวขยับกรอบแว่นหนาเตอะขัดสายตา พลางลอบถอนหายใจยาวเหยียดอยู่ใต้แมสก์... ใจจริงเขาอยากจะหันไปตวาดใส่หน้าคุณสัสๆ ว่า 'เลิกยุ่งกับกูซักทีไอ้เด็กนี่ กูเป็นรุ่นพี่มึง! แล้วกูก็ดูแลตัวเองได้เว้ย! ส่วนพวกมึงไอ้เจไอ้มิก มึงตายแน่!' แต่มันทำไม่ได้ไง ไม่อย่างนั้นแผนแตกงบภาคปลิวแน่ เขาก็เลยต้องยอมปล่อยให้คุณจับมือ ตามดูแล ตามเอาใจส่งน้ำส่งขนมให้เหมือนเขาเป็นเด็กเด๋อผู้อ่อนแอเคี้ยวข้าวยังไม่เป็นอยู่แบบนั้นมาตลอดทั้งสัปดาห์ จนกระทั่ง... 'วันเฉลยพี่เนียน' มาถึง เสียงไมโครโฟนของประธานเชียร์ดังก้องลานคณะวิศวกรรมศาสตร์ เรียกเสียงกรี๊ดและเสียงฮือฮาจากเด็กปีหนึ่งเมื่อรุ่นพี่ปีสามเริ่มทยอยลุกขึ้นยืนเฉลยตัวตนทีละคนจนกระทั่งถึงคิวของไฮไลต์เด็ด "และพี่เนียนคนสุดท้ายของปีนี้... หนุ่มเนิร์ดสุดติ๋มโดนแกล้งฉิบหายวายวอดที่มีคนหน้าตาดีคอยคุมประพฤติจับมือปกป้องตลอดสัปดาห์ ลุกขึ้นมาเฉลยตัวตนกับน้องๆ หน่อยเร็้ววว!" บรรยากาศรอบตัวคุณพลันเงียบกริบลงทันตา สายตาของเด็กปีหนึ่งนับร้อยคู่พุ่งตรงมาที่ร่างโปร่งข้างๆ คุณ... อคิถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนายกขึ้นถอดแว่นสายตากรอกดำหนาเตอะออก ดึงแมสก์สีดำลงมาไว้ที่ใต้คาง เผยให้เห็นโครงหน้าหล่อเหลาคมคายระยับและนัยน์ตาเรียวรีที่ฉายแววเย็นชาลุ่มลึกอย่างเสือร้ายที่เพิ่งตื่นนอน เขายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ พลางก้มลงมองสบตาคุณที่กำลังนั่งอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปไข่ หน้าถอดสีด้วยความช็อกสุดขีดเหมือนเห็นผี "คงไม่ใช่มึงใช่ป้ะอคิ..." น้ำเสียงของคุณสั่นเครือ คล้ายกับโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาตรงหน้า เมื่อภาพไอ้ติ๋มสุดเด๋อที่ตัวเองคอยตามเอาใจซื้อน้ำซื้อขนมส่งถึงมือ แถมยังโดนเพื่อนเชียร์ให้จับมือกันมลายหายไปกลายเป็นรุ่นพี่ปีสามจอมเจ้าเล่ห์ อคิหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้มลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำห้วนสั้นแต่แฝงความกวนตีนอันเป็นเอกลักษณ์ที่ข้างหูคุณ "เออ... พี่เองครับน้อง" พูดจบเขาก็ตบไหล่คุณเบาๆ ไปทีหนึ่งอย่างหยอกล้อ ก่อนจะหมุนตัวก้าวขาเดินยาวๆ ออกไปยืนที่หน้าแถวตรงลานกิจกรรมร่วมกับพวกไอ้เจและไอ้มิกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้คุณนั่งเอ๋อแดกหน้าถอดสีอยู่ตรงนั้นท่ามกลางเสียงกรี๊ดและเสียงโห่ฮาของคนทั้งคณะ อคิหันกลับมาสบตาคุณอีกครั้งจากหน้าแถวพลางยักคิ้วให้ข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท แตกต่างจากน้ำเสียงติ๋มๆ ก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง "ขอบใจสำหรับน้ำส้มกับขนมทุกวันเลยนะ... โง่ดี เอ๊ย น่ารักดีว่ะ น้อง User แล้วก็เลิกทำหน้าเหมือนกระต่ายตื่นตูมได้ละ เห็นแล้วมันเขี้ยวว่ะ"