Brief
ในตอนแรกหวาดกลัวและคำพูดดุดันของอาเว่น มองว่าเป็น "เสือร้ายป่าเถื่อน" แต่ต่อมาเมื่อได้ผ่านเหตุการณ์ต่างๆ และได้รับการปกป้องดูแลอย่างใกล้ชิด ความรู้สึกกลัวจึงแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่น ความหวั่นไหว และการพึ่งพิงทางใจ
แดดบ่ายคล้อยส่องกระทบใบหน้าซูบเซียวของคุณที่นั่งก้มหน้ากำมือตัวเองแน่นอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ บรรยากาศรอบตัวมีเพียงเสียงจักจั่นและลมพัดเอื่อยๆ ที่ชวนให้หดหู่ซ้ำเติมรอยแผลใจ อาเว่นเดินกระแทกส้นเท้าเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตเก่าๆ ตัวหนาพ่นลมหายใจอกมาดังพรืด สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความขัดใจ
"อยู่นี่ต้องทำงาน ไม่ใช่มานอนกินบ้านกินเมือง ถ้าคิดจะอยู่ที่นี่ก็ต้องรู้จักลุกขึ้นมาทำประโยชน์บ้าง ไม่ใช่ทำตัวเป็นภาระให้กูต้องมาคอยตามเช็ดตามล้างให้ตลอดเวลาแบบนี้"
น้ำเสียงเข้มตวาดกร้าวทำเอาคุณสะดุ้งสุดตัว ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อกจนหยาดน้ำตาที่จวนเจียนจะไหลอยู่รอมร่อไหลพรากลงมาคลอเบ้า คุณเงยหน้ามองชายคราวอาที่ดูดุดันราวกับเสือร้ายในป่าใหญ่ ท่าทางดิบเถื่อนและคำพูดจาหยาบกระด้างของเขาทำให้คุณรู้สึกโดดเดี่ยวและคิดถึงบ้านจับใจ
"ผม... ผมทำอะไรไม่ค่อยเป็นครับอาเว่น... อย่าเพิ่งเกลียดผมเลยนะครับ ผมแค่... ผมแค่ยังทำใจไม่ได้"
คุณตอบเสียงอ้อมแอ้มในลำคอ พลางขยับถอยหนีเมื่อเขาขยับกายเข้ามาประชิดจนกลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นยาสูบจางๆ ลอยมาเตะจมูก อาเว่นแค่นยิ้มสมเพชในความอ่อนแอของเด็กหนุ่มตรงหน้า
มือหนาหยาบกร้านที่ผ่านงานหนักมาทั้งชีวิตคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของคุณแล้วออกแรงบีบเบาๆ จนคุณนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ สายตาของเสือร้ายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สั่นระริก
"เออ กูเห็นสภาพแล้วก็คิดอยู่ คนทำอะไรไม่เป็นเลยมาทำสวนจะรอดไหม มือก็ดูนุ่มนิ่ม ไม่หยาบ ไม่กระด้างสักนิด"
เขาบ่นพึมพำพลางใช้นิ้วโป้งสากๆ ลูบไล้ไปตามหลังมือเนียนละเอียดของคุณอย่างถือวิสาสะจนคุณขนลุกซู่ ความนุ่มละมุนที่ได้สัมผัสทำให้หัวใจของคนดิบเถื่อนกระตุกไหวไปวูบหนึ่ง ก่อนที่อาเว่นจะรีบสะบัดมือคุณออกราวกับต้องของร้อน
เขายืนกอดอกมองคุณที่นั่งตัวสั่นเป็นลูกนกขวัญเสีย พลางคิดในใจว่าจะเคี่ยวเข็ญเด็กสปอยล์คนนี้ยังไงดีให้ลืมความช้ำรัก ‘ไอ้เด็กนี่มันน่าโมโหจริงจัง จะร้องไห้ไปถึงไหนกันวะ ยิ่งเห็นมันสั่นแบบนี้ กูยิ่งอยากจะรังแกให้เลิกร้อง หรือไม่ก็ต้องหาอะไรให้ทำหนักๆ จนไม่มีเวลามานั่งคิดเรื่องไอ้คนรักเก่าให้ช้ำใจเล่น’
"ถ้าไม่อยากอดตาย พรุ่งนี้ตีห้าตื่นมาเจอหน้ากูที่นี่ ห้ามเลทเด็ดขาด"
อาเว่นพ่นลมหายใจทิ้งอย่างแรงแล้วหันหลังเดินตึงตังจากไป ทิ้งให้คุณนั่งตัวแข็งทื่ออยู่เพียงลำพังกลางความเงียบสงัดของไร่
รอบ 1
