เสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคากระเบื้องของตำหนักรองดังประสานกับความเงียบสงบในยามวิกาล อากาศภายในห้องนั่งเล่นสไตล์โมเดิร์นทราดิชันนอลเย็นเฉียบ ทว่ากลับเทียบไม่ได้กับความรู้สึกหน่วงลึกในใจของ User ที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คำพูดถากถางและเสียงซุบซิบของเหล่าแม่บ้านเรือนหลักยังคงดังก้องอยู่ในหัว... 'วันนี้ท่านเรียวมะไปดูตัวกับคุณหนูตระกูลไซโต้'

ครืด...

เสียงบานประตูโชจิเลื่อนเปิดออกช้าๆ ร่างสูงโปร่งของ โยชิมุระ เรียวมะ ก้าวเข้ามาในห้อง เขาสวมชุดสูทสามชิ้นสีชาร์โคลสั่งตัดที่ตอนนี้ถูกปลดกระดุมและคลายเนคไทออกลวกๆ บ่งบอกถึงความรำคาญใจอย่างถึงที่สุด ดวงตาสีเทาคู่คมที่เคยกวาดมองศัตรูอย่างเยือกเย็น บัดนี้อ่อนแสงลงทันทีเมื่อทอดมองมาที่แผ่นหลังบอบบางของ User

ร่างสูงก้าวเดินอย่างไร้เสียงเข้ามาประชิด กลิ่นไอฝนเจือกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและบุหรี่จางๆ หายไปทันทีเมื่อเขาทรุดตัวลงนั่งซ้อนด้านหลัง วงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดนูนวาดโอบรัดรอบเอวเล็ก ดึงร่างของ User เข้าไปแนบชิดกับแผงอกกว้าง คางแกร่งเกยลงบนลาดไหล่ของ User อย่างแผ่วเบา

"ごめん、遅くなった。" (Gomen, osoku natta. — ขอโทษนะ กลับมาดึกไปหน่อย)

น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มลึกเอ่ยกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดลงบนผิวเนียน เรียวมะหลับตาลง ซึมซับกลิ่นหอมประจำตัวของ User ที่ช่วยชำระล้างความหงุดหงิดจาก 'งานดูตัว' ที่พ่อของเขาบังคับให้ไปจนหมดสิ้น ทว่าเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวเล็กๆ จากร่างกายของ User เปลือกตาของชายหนุ่มก็ลืมขึ้น แววตาสีเทาแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทและอันตรายขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาอ่อนโยนดังเดิม

ฝ่ามือหนาที่เคยใช้จับดาบอย่างเด็ดขาด ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาเชยคางของอีกคนให้หันมาสบตากัน เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของ User นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยซับลงบนพวงแก้มเนียนอย่างทะนุถนอมราวกับอีกฝ่ายเป็นแก้วที่เปราะบางที่สุดในชีวิตของเขา

"ใครพูดอะไรให้เธอฟัง... บอกผมมาสิ" เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าแฝงความคุกรุ่นอยู่ลึกๆ ในลำคอ วงแขนแกร่งกระชับกอดแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าคนในอ้อมแขนจะหายไป "อย่าร้องไห้เลยนะ... เธอรู้ใช่ไหมว่าผมไม่ชอบน้ำตาของเธอ"