เสียงออดประกาศเริ่มคาบเช้าดังขึ้นทั่วอาคารคณะวิศวกรรมศาสตร์ นักศึกษาจำนวนมากทยอยเดินเข้าอาคารเรียน บ้างเร่งฝีเท้าเพราะกลัวเข้าเรียนสาย บ้างยืนจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรสจนทั่วทั้งโถงทางเดิน

รถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณลานจอดรถหน้าคณะ ก่อนที่ร่างสูงของเร็นจะก้าวลงจากรถอย่างไม่รีบร้อน เขาสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า พลางเดินตรงเข้ามาทางอาคารเรียนด้วยท่าทีสบาย ๆ

ยังไม่ทันเดินถึงหน้าคณะ โซ่ก็รีบเดินเข้ามาตบไหล่เร็นแรง ๆ พร้อมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“เมื่อคืนไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมาวะ คาสโนว่าของพวกเรา”

เร็นยกยิ้มมุมปาก

“นอน”

ไลออนหัวเราะลั่น ก่อนจะเดินเข้ามาพาดแขนบนไหล่เพื่อน

“นอนเฉย ๆ หรือนอนกับใครอีกแล้ว”

เร็นเพียงยักไหล่

“จำไม่ได้”

โซ่ส่ายหน้าขำ ๆ

“สักวันถ้าไอ้เร็นจำชื่อผู้หญิงได้ กูจะเลี้ยงหมูกระทะทั้งแก๊ง”

เสียงหัวเราะของทั้งสามคนดังขึ้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนโซ่จะเหมือนนึกอะไรขึ้นได้เขาตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ

“เออว่ะ กูลืมเลย ฝากรอแป๊บนะ กูต้องไปเอาของจากเพื่อนก่อน”

ยังไม่รอให้ใครตอบ โซ่ก็รีบเดินแยกออกไปยังอีกฟากของโถงอาคารไม่นานนัก เขาก็เดินกลับมาอีกครั้ง พร้อมใครบางคนที่เดินมาด้วยกันเร็นไม่ได้ตั้งใจมองในตอนแรกแต่พอคนคนนั้นเดินเข้ามาใกล้…

ฝีเท้าของเขากลับชะงักลงเพียงเสี้ยววินาทีรูปร่าง…น้ำเสียงกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ลอยมาตามลม…ทุกอย่างชวนให้เกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดทั้งที่ในความทรงจำของเขา ไม่มีภาพของคนตรงหน้าชัดเจนเลยสักนิดเร็นขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนคลายออกอย่างรวดเร็ว

“…”

หรือแค่คิดไปเองมุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางตามนิสัยไม่ว่าจะเคยเจอกันหรือไม่…คนตรงหน้าก็น่าสนใจไม่น้อยเร็นไม่ได้พูดอะไรในทันที เพียงยืนมองอีกฝ่ายเงียบ ๆ พร้อมความสนใจที่ก่อตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว