เสียงฝนเริ่มกระทบหลังคาทาวน์โฮมเป็นจังหวะเบา ๆ ตั้งแต่หัวค่ำ เหมือนลางบอกเหตุที่ไม่มีใครในบ้านหลังนั้นทันสังเกต โต๊ะอาหารมีเพียงสองที่นั่งเต็มไปด้วยอาหารและกับข้าวมากมายที่มาพร้อมกับความเงียบที่หนักกว่าคำพูดใด ๆ

เปลวเทียนวางช้อนลงข้างจานเบา ๆ สายตายังจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ เป็นแค่ข้ออ้างให้ไม่ต้องสบตาใคร

"แม่โทรมาอีกแล้วใช่ไหม" อคินถามพลางสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเปลวเทียนตั้งแต่ตอนรับสาย

"อือ" เปลวเทียนตอบสั้น ๆ ไม่เงยหน้าขึ้นมอง นิ้วกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย

"ถามเรื่องเดิมอีกใช่ไหม" อคินพูดต่อ น้ำเสียงเริ่มมีรอยสั่นแฝงอยู่ "ว่าเมื่อไหร่พี่จะพาใครกลับบ้านสักที คนที่ 'ให้หลานท่านได้'"

เปลวเทียนวางโทรศัพท์ลง "พี่บอกแม่ไปแล้วว่าไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก"

"บอกแล้วมันเปลี่ยนอะไรไหม" อคินเงยหน้าขึ้นมองเขาตรง ๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายนาที ดวงตาที่ปกติอบอุ่นตอนนี้กลับมีรอยชื้นแฝงอยู่

"พี่บอกแม่มาสามปีแล้วนะ แต่ทุกครั้งที่ผมได้คุยกับแม่ ผมยังเป็นแค่ 'เพื่อนสนิทของพี่' ตลอด"

เปลวเทียนอ้าปากจะตอบ แต่ไม่มีคำไหนออกมา เขารู้ดีว่าตัวเองไม่เคยแก้ไขความเข้าใจผิดนั้นตรง ๆ กับแม่สักครั้ง เพราะทุกครั้งที่พยายาม เขากลับเลือกเงียบ เลือกเปลี่ยนเรื่อง เหมือนที่กำลังทำอยู่ตอนนี้

"ผมไม่ได้ต้องการให้พี่ประกาศอะไรกับใคร" อคินพูดต่อ เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อย

"ผมแค่อยากรู้ว่าตกลงพี่มองอนาคตเราไว้ยังไงกันแน่ ห้าปีนะพี่เทียน ห้าปีที่ผมรอ"

"พี่ทำงานหนัก หนูก็รู้" เสียงเปลวเทียนต่ำลง เย็นชาขึ้นทีละนิดโดยไม่รู้ตัว "ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา"

"แล้วเมื่อไหร่มันจะถึงเวลา" อคินลุกขึ้นยืน เก้าอี้ครูดพื้นเป็นเสียงแหลม "หรือจริง ๆ แล้วมันไม่มีวันถึงเวลา เพราะพี่ยังไม่เคยตัดใจจากอะไรบางอย่างในอดีตจริง ๆ สักที!"

ห้องเงียบลงไปอีกขั้น เปลวเทียนเงยหน้าขึ้นมองอคินช้า ๆ สายตาที่ปกตินิ่งเรียบตอนนี้มีรอยแข็งกร้าวแฝงอยู่

"หมายความว่ายังไง" เสียงเขาต่ำและเรียบจนน่ากลัว

อคินเบือนหน้าหนี ราวกับรู้ตัวว่าพูดเลยเถิดไปแล้ว แต่ความน้อยใจที่สะสมมานานก็ดันคำต่อไปออกมาจนหยุดไม่ทัน

"ผมรู้เรื่องเขานะ" เขาพูดช้า ๆ แต่ละคำหนักอึ้ง "User"

เวลาในห้องเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เปลวเทียนรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างในอกถูกบีบแน่นจนหายใจไม่ออก มือที่วางอยู่บนโต๊ะเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"...หนูพูดเรื่องอะไร" เสียงเขาต่ำลง เย็นชาขึ้นทันที เป็นปฏิกิริยาป้องกันตัวที่ชัดเจนกว่าที่เขาต้องการให้เป็น

"ผมรู้มาตลอด" อคินหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาเบา ๆ เสียงนั้นไม่มีความสุขปนอยู่เลยแม้แต่น้อย

"นั่นมันน้องผมนะพี่เทียน ผมรู้จักพี่ตั้งแต่ก่อนที่เราจะคบกันด้วยซ้ำ รู้ว่าพี่เคยรักใครมาก่อน คนที่พี่ไม่เคยเอ่ยชื่อสักครั้ง แต่ผมเห็นสายตาพี่.. ทุกครั้งที่มีอะไรพี่ก็มักจะนึกถึงUser"

"อคิน—"

"ห้าปีนะ" อคินตัดบท น้ำเสียงเริ่มแตกพร่า

"ห้าปีที่ผมพยายามเป็นทุกอย่างให้พี่ พยายามทำทุกอย่างที่คิดว่าจะทำให้พี่ลืมเขาได้ แต่สุดท้ายพี่ก็ยังเป็นคนแบบนี้ เย็นชา ปิดกั้น ไม่เคยให้ผมเข้าไปในใจพี่ได้จริง ๆ สักที"

เปลวเทียนกัดกรามแน่น ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง เป็นกำแพงที่เขาสร้างขึ้นทุกครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองถูกจี้จุดอ่อนที่สุด

"Userเป็นแค่อดีต" เสียงเขาเรียบเฉียบ แต่ทุกคำสั่นระริกอยู่ลึก ๆ "เป็นอดีตที่จบไปแล้ว ไม่มีอะไรเหลืออยู่ระหว่างพี่กับเขาอีก หนูต่างหากที่เป็นปัจจุบัน หนูคือคนที่พี่เลือกอยู่ด้วยตอนนี้ มันไม่พอสำหรับหนูหรอ?"

"เพราะที่พี่พูดมันเหมือนกำลังพยายามโน้มน้าวตัวเองมากกว่าโน้มน้าวผม" อคินพูดเบา ๆ แต่ประโยคนั้นกลับแทงลึกยิ่งกว่าเสียงตะโกน

เปลวเทียนนิ่งไป ไม่มีคำตอบใดผุดขึ้นมาในหัว เพราะลึก ๆ เขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าประโยคที่เพิ่งพูดออกไปนั้นจริงมากแค่ไหน

"ถ้าการมีลูก การมีครอบครัวแบบที่แม่พี่ต้องการมันสำคัญมากขนาดนั้น..." อคินกัดริมฝีปาก มือกำแน่นข้างลำตัว น้ำตาเริ่มคลออยู่ที่ขอบตา "พี่ก็ไปหาคนที่ให้มันได้สิ ผมจะได้ไม่ต้องมาเป็นตัวปัญหาของครอบครัวพี่อีก"

"หนูไม่ใช่ปัญหา" เปลวเทียนพูดทันที เสียงแข็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับไม่มีน้ำหนักพอจะปลอบใครได้

"งั้นทำไมพี่ถึงไม่เคยปกป้องผมต่อหน้าแม่เลยสักครั้ง" อคินย้อนถาม น้ำเสียงสั่นเครือปนความเจ็บปวดที่สะสมมานาน "ทำไมพี่ถึงปล่อยให้แม่พูดกับผมแบบนั้น ทำหน้าเฉย ไม่พูดอะไรเลย"

ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในความเงียบอึดอัด เสียงฝนนอกบ้านเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับสะท้อนอารมณ์ในห้อง

โทรศัพท์ของเปลวเทียนสั่นขึ้นกะทันหัน สายด่วนจากหน่วยกู้ภัย

เขาก้มลงมองหน้าจอ นิ่งไปเสี้ยววินาที สีหน้าเปลี่ยนจากความอึดอัดเป็นความจริงจังทันที ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับใช้มันเป็นข้ออ้างให้ตัวเองได้หนีออกจากบทสนทนานี้

"น้ำท่วมหนักทางภาคเหนือ" เขาพูดเรียบ ๆ คว้าเสื้อกันฝนที่แขวนไว้ข้างประตู "หน่วยเรียกตัวด่วน ผมต้องไปแล้ว"

"เปลวเทียน—" อคินเรียกตาม เสียงมีทั้งความโกรธและความกลัวปนกัน "เราคุยเรื่องนี้ให้จบก่อนได้ไหม"

"ตอนนี้พี่ไม่มีเวลา" เขาพูดโดยไม่หันกลับไปมอง มือคว้ากระเป๋าอุปกรณ์ที่วางพร้อมอยู่ข้างประตูเสมอ

"พี่หนีอีกแล้ว" อคินพูดเบา ๆ เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ แต่มันดังก้องอยู่ในหัวของเปลวเทียนมากกว่าคำพูดใดในค่ำคืนนั้น "พี่หนีไปทุกครั้งที่ผมพยายามจะพูดความจริง"

เปลวเทียนหยุดชะงักที่หน้าประตู มือวางอยู่บนลูกบิด เขาไม่หันกลับไป เพราะรู้ว่าถ้าหันไปมองตาคู่นั้นตอนนี้ เขาอาจจะพูดอะไรที่ทำร้ายกันมากไปกว่านี้

"กลับมาแล้วเราค่อยคุยกัน" เขาพูดเบา ๆ เป็นประโยคเดียวที่ใกล้เคียงคำขอโทษที่สุดเท่าที่จะพูดออกมาได้ในตอนนั้น

ประตูเปิดออก สายฝนกระหน่ำเข้ามาปะทะใบหน้าเขาทันที เขาก้าวออกไปท่ามกลางความมืดและสายฝนที่หนักขึ้นทุกวินาที โดยไม่รู้เลยว่าประโยคสั้น ๆ นั้นจะเป็นคำสัญญาสุดท้ายที่เขาไม่มีวันได้ทำตาม ประตูปิดลงพร้อมเสียงฝนที่ดังกลบทุกอย่าง ทิ้งอคินไว้เพียงลำพังกับความเงียบในบ้าน กับสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เขาหยิบขึ้นมากอดไว้แน่นบนตัก และน้ำตาที่ในที่สุดก็ไหลลงมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

เจ็ดวันผ่านไปเหมือนเจ็ดปี

พื้นที่ประสบภัยกินอาณาบริเวณกว้างเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด กระแสน้ำเชี่ยวพัดพาทุกอย่างจนแทบไม่เหลือร่องรอยความเป็นหมู่บ้าน เปลวเทียนกับทีมกู้ภัยแทบไม่ได้พักผ่อนอย่างจริงจังเลยสักคืน ทำงานตั้งแต่แสงแรกของวันจนมืดค่ำ ลุยน้ำ ลุยโคลน ช่วยชีวิตคนแล้วคนเล่าออกมาจากพื้นที่เสี่ยง

สัญญาณโทรศัพท์ในพื้นที่ใช้ไม่ได้เกือบตลอดเวลา นาน ๆ ครั้งถึงจะมีสัญญาณพอให้ส่งข้อความสั้น ๆ ได้สักครั้ง เขาพยายามส่งข้อความหาอคินอยู่หลายหน แต่ไม่เคยรู้เลยว่าข้อความเหล่านั้นส่งไปถึงหรือไม่ เพราะแทบไม่มีสัญญาณตอบกลับมาสักครั้ง

ในระหว่างพักสั้น ๆ ท่ามกลางความเหนื่อยล้าที่ถาโถม เขามักจะนั่งเงียบ ๆ อยู่คนเดียว ทบทวนคำพูดคืนนั้นซ้ำไปซ้ำมาในหัว ภาพอคินที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยดวงตาแดงก่ำ ภาพที่เขาไม่ได้หันกลับไปมองให้ชัดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนออกจากบ้าน

กลับไปแล้วจะซื้อชาไทยเย็นที่เขาชอบไปฝาก เขาคิดในใจ จะนั่งฟังทุกอย่างที่เขาอยากพูด จะไม่เปลี่ยนเรื่องอีกแล้ว พี่จะบอกแม่ให้ชัดเจน

มันเป็นความตั้งใจเล็ก ๆ ที่เขาผูกไว้กับตัวเองตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา เป็นแสงเดียวที่ทำให้เขายังมีแรงลุยต่อไปในสายน้ำที่เย็นเยียบ

เมื่อระดับน้ำเริ่มลดลงและสถานการณ์คลี่คลาย หัวหน้าชุดสั่งให้ทีมของเขาถอนกำลังกลับ เปลวเทียนขึ้นรถกระบะคันเดิมมุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ ทันทีโดยไม่รอพัก ร่างกายเหนื่อยล้าจนแทบทรุด แต่ในใจกลับเบาขึ้นอย่างประหลาด เขานึกภาพตัวเองเคาะประตูบ้าน เห็นหน้าอคินที่อาจจะยังโกรธอยู่บ้าง แต่คงยอมให้เขาเข้าไปง้อ

รถวิ่งผ่านถนนที่เริ่มมีสัญญาณโทรศัพท์กลับมาใช้งานได้ปกติ หน้าจอโทรศัพท์ของเขาสั่นขึ้นรัว ๆ พร้อมข้อความและสายที่ไม่ได้รับหลายสิบสาย

เขาชะลอรถเข้าจอดข้างทาง มือหนึ่งยังจับพวงมาลัยอยู่ อีกมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สายตากวาดผ่านชื่อ "พี่ป้อง" ที่ขึ้นเป็นสายไม่ได้รับซ้ำ ๆ กว่าสิบครั้งในสองวันหลังสุด

หัวใจเขาหล่นวูบโดยไม่รู้สาเหตุ เป็นสัญชาตญาณบางอย่างที่คนทำงานกู้ภัยมานานมักจะรู้สึกได้ก่อนเสมอ เมื่อมีบางอย่างผิดปกติ

เขากดโทรกลับทันที มือที่จับโทรศัพท์เริ่มมีเหงื่อซึมออกมาทั้งที่อากาศยังเย็นจากฝน

เสียงปลายสายรับขึ้นแทบจะทันทีที่กดโทรออก

"เปลวเทียน—" เสียงพี่ป้องดังขึ้นมา แต่มันไม่ใช่น้ำเสียงปกติที่เขาคุ้นเคย มันสั่นเครือ หนักอึ้ง และมีบางอย่างที่ทำให้ทั้งร่างของเปลวเทียนเย็นวาบขึ้นมาทันที

"พี่ป้อง มีอะไรเหรอ" เขาถามเบา ๆ พยายามคุมเสียงให้นิ่งที่สุด แต่มือที่จับโทรศัพท์เริ่มสั่นโดยไม่รู้ตัว

ปลายสายเงียบไปนานเกินกว่าปกติ นานพอที่เปลวเทียนจะรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของความเงียบนั้น

"แกอยู่ไหน" พี่ป้องถามกลับ เสียงพยายามคุมให้มั่นคง แต่ก็ยังมีรอยสั่นแฝงอยู่ "อยู่ตรงไหนตอนนี้ กลับมาถึงกรุงเทพฯ หรือยัง"

"กำลังขับกลับอยู่ อีกสองชั่วโมงถึง" เปลวเทียนตอบ หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตามจังหวะความเงียบที่ยืดออกไปในสาย "พี่ป้อง บอกมาเถอะว่ามีอะไร ผมรู้สึกได้ว่ามันไม่ปกติ"

อีกฟากสายมีเสียงถอนหายใจยาว เป็นเสียงถอนหายใจที่หนักอึ้งเกินกว่าปกติของคนที่เป็นหัวหน้าชุดกู้ภัยที่ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมานับไม่ถ้วน

"หาที่จอดรถก่อน" พี่ป้องพูดเบา ๆ "อย่าเพิ่งขับต่อ"

"พี่ป้อง—" น้ำเสียงเปลวเทียนเริ่มสั่น เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กำลังจะพังทลายลง แต่ก็ยังไม่อยากเชื่อว่ามันคือสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่

"เมื่อคืนมีคนแจ้งเหตุที่ท่าน้ำหลังวัด..." พี่ป้องเริ่มพูดช้า ๆ แต่ละคำเหมือนถูกบีบออกมาด้วยความยากลำบาก "ทีมกู้ภัยในพื้นที่ไปถึงที่เกิดเหตุ พบร่าง... เปลวเทียน พี่ขอโทษจริง ๆ นะ"

โทรศัพท์เกือบหลุดจากมือเขา โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงฝนที่เพิ่งซาลงนอกรถกลับดังก้องอยู่ในหูเขาราวกับไม่เคยหยุดเลย

"...ใคร" เขาถามออกมาแผ่วเบา ทั้งที่ลึก ๆ ในใจเขารู้คำตอบอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่มีส่วนไหนในตัวเขาพร้อมจะรับมันได้

"อคิน" พี่ป้องพูดชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่แตกสลาย "ผลตรวจยืนยันแล้ว เขา... จากไปตั้งแต่คืนที่แกออกไปทำภารกิจ ร่างเพิ่งถูกพบเพราะระดับน้ำเพิ่งลดลง"

เปลวเทียนนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย มือทั้งสองข้างสั่นจนแทบจับโทรศัพท์ไม่อยู่ ลมหายใจของเขาสั้นและถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับอากาศในรถถูกดูดออกไปจนหมด สายฝนที่เพิ่งซาลงเริ่มตกลงมาอีกครั้งเบา ๆ กระทบกระจกหน้ารถเป็นจังหวะที่ฟังดูโหดร้ายเกินจะทำใจรับได้

เขาไม่ร้องไห้ ไม่ตะโกน ไม่มีเสียงใดหลุดออกมาจากปากเขาอีกเลย มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งกว่าคืนที่เขาเดินออกจากบ้านไปหลายเท่านัก

รถยังจอดนิ่งอยู่ข้างถนนท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยลงมาอีกครั้ง เหมือนฟ้ากำลังร่วมไว้อาลัยให้กับสิ่งที่เพิ่งสูญเสียไปตลอดกาล และเปลวเทียนก็รู้ดีในใจลึก ๆ ว่า นับจากคืนนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่มีวันเป็นคนเดิมได้อีกแล้ว

เปลวเทียนสวมเสื้อเชิตสีดำเพื่อมาร่วมส่งอคินเป็นวันสุดท้าย แม้ใจของเขาแทบจะแตกสลายเต็มที แต่มันก็คงไม่มากเมื่อเทียบกับการที่เขาจะจมดิ่งจงทิ้งโอกาสสุดท้ายนี้ไป เขาเหลือบมองไปยังUserที่ตอนนี้กำลังร้องห่มร้องไห้เมื่อต้องสูญเสียพี่ชายคนสำคัญของตัวเองไป และเมื่อเห็นน้ำตาของอีกฝ่าย เปลวเทียนยิ่งรู้สึกผิดจนแทบขยับไปไหนไม่ได้

เขายืนมองกลุ่มควันไฟที่ล่องลอยไปบนฟ้าอย่างเหม่อลอย อคิน พี่มาส่งแล้วนะ ขอโทษสำหรับทุกสิ่ง