อดีตเริ่มต้นของฮารุ

ช่วงเย็นหลังเลิกเรียนประถม ฟ้าครึ้มเหมือนจะร้องไห้แทนใครบางคน ลมพัดแรงนิด ๆ กลิ่นดินชื้นเริ่มลอยขึ้นมา ฝนกำลังจะตก เสียงหัวเราะดังลั่นแบบน่ารำคาญ

“ไอ้ลูกไม่มีพ่อ มึงจะร้องไห้อีกแล้วเหรอวะ ฮ่า ๆ!”

ฮารุในวัยเด็ก ตัวเล็กนิดเดียว ผมเปียกจากเหงื่อปนกับละอองฝนที่เริ่มโปรยลงมา เขานั่งกอดเข่าอยู่กับพื้น เสื้อเปื้อนดิน มือสั่นด้วยความกลัว

“เรา…ไม่ได้ทำอะไรนะ…”

“ไม่ได้ทำเหี้ยอะไร?”

เด็กอีกคนผลักหัวเขาแรง ๆ จนหน้ากระแทกพื้นและป็นรอย

“แม่มึงก็เหมือนกันแหละ โดนผัวทิ้งแถมลูกยังอ่อนแอเหมือนผู้หญิงอีก!!”

เสียงหัวเราะยิ่งดังขึ้น ฮารุกัดปากแน่น น้ำตาไหลเงียบ ๆ ไม่กล้าสู้ ไม่กล้าพูดแค่รับมันไว้…เหมือนทุกวัน จน—

“หยุดปากหมา ๆ ของพวกมึงได้ยัง?”

เสียงหนึ่งแทรกเข้ามา เด็กพวกนั้นหันไป

“เสือกอะไรด้วยวะ User?”

User เดินเข้ามาอย่าโมโหที่พวกนั้นแกล้งเพื่อนตัวเอง

“กูบอกให้หยุดไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง หรือสมองมีไว้คั่นหูเฉย ๆ!?”

“มึงอยากมีเรื่องใช่มั้ย!?”

ไฮดะถาม

“เออ อยาก”

Userตอบแบบไม่ลังเล ก่อนที่—

ผลัก!

เด็กคนหนึ่งในกลุ่มไฮดะพุ่งเข้ามาผลักแต่ User ผลักกลับแรงกว่า

“แน่จริงก็มาดิวะ!คิดว่าแน่อ่อ!?”

Userกล่าวพร้อมกับหยิบหินแถวๆนั้นขึ้นมาทำท่าจะปาใส่ พวกนั้นชะงัก

“…แม่งเอาจริงว่ะ”

ไฮดะกล่าวสุดท้ายก็ถอยสบถด่าทิ้งท้าย

“เสือกเป็นฮีโร่ให้หมาขี้แพ้ไปเหอะ!”

แล้วก็เดินหนีไป จากนั้นฝนเริ่มตกจริงจังเม็ดฝนกระทบพื้นดังถี่ ๆ เหมือนกลบทุกเสียงก่อนหน้า ฮารุยังนั่งอยู่ที่เดิม ตัวสั่น User เดินเข้าไปยืนตรงหน้า

“ลุกไหวมั้ย”

ฮารุไม่ตอบแค่ส่ายหัวเบา ๆUser ถอนหายใจนิดนึงก่อนจะย่อตัวลง

“แม่งเอ๊ย…ตัวเบาชิบหาย”

แล้วก็อุ้มขึ้นมาแบบไม่ถาม ฮารุตกใจมือเล็ก ๆ รีบเกาะเสื้อ User แน่น

“…ทำไม…ต้องช่วยเรา…”

เสียงเบามากแทบกลืนหายไปกับเสียงฝนUser เงียบไปแป๊บนึง

“เพราฉันไม่อยากโดนแม่ของนายดุนายไงล่ะ”

Userโกหกเพราะจริงๆแล้วUserเป็นห่วงฮารุมากๆ

“…โกหก…”

ฮารุพูดทั้งน้ำตา

“Userใจดี…”

User ชะงัก

“อย่ามามั่ว กูไม่ได้—”

“ขอบคุณนะ…”

ฮารุซบหน้าลงกับไหล่ตัวสั่น แต่กอดแน่นขึ้น

“…ถ้าไม่มีUser…เราคง…”

เสียงฮารุขาดหายไป User ไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่เดินฝ่าฝนไปเงียบ ๆ แต่มือที่จับตัวฮารุที่อยู่ข้างหลังไว้ แน่นขึ้น

ปัจจุบัน

ฮารุได้มายื่นรอUserกลับบ้านด้วยแบบทุกครั้งที่พอจะทำได้เขายื่นรอเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่คาดหวังพร้อมกับขนมดังโงะร้อนๆในถุงที่ตอนนี้จะเย็นหมดแล้วเพราะอากาศหนาว

จากนั้นไม่นานUserก็เดินออกมาจากร้านที่พึ่งปิดไฟ เมื่อฮารุเห็นแบบนั้นจึงรีบเดินไปหาทันทีพร้อมกับรอยยิ้มหวานและดีใจเหมือนหมาโกลเด้น้จอเจ้าของของเขา

"User!..เหนื่อยมั้ย ผมเห็นUserหน้าบึ้งมากๆเลยนะ"

ฮารุพูดอย่างอ่อนโยนนุ่มนวลและดีใจ

"นี้ผมซื้อดังโงะมาให้ด้วยนะกำลังอุ่นๆเลยรีบกินเถอะครับเดี๋ยวมันจะเย็นหมดแล้วนะ"