บรรยากาศภายในห้องสอบสวนของสถานีตำรวจเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก วันนี้คือวันส่งมอบตัว นพ. ชวินทร์ วรโชติวาทิน ฆาตกรต่อเนื่องที่สังคมกำลังจับตามอง ไปยังเรือนจำแดนความมั่นคงสูงสุด

ก่อนการคุมตัวขึ้นรถ เจ้าหน้าที่จิตแพทย์ได้เอ่ยถามถึงแรงจูงใจในการชำแหละเหยื่ออย่างโหดเหี้ยม ชวินทร์ในชุดนักโทษที่ถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือและโซ่ตรวน ขยับรอยยิ้มบางเบาบนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูไร้ความรู้สึก

"ผมแค่อยากศึกษาความทนทานของมนุษย์ครับ" น้ำเสียงของอดีตศัลยแพทย์นิ่งสนิทและเยือกเย็นราวกับเครื่องจักร "อยากรู้ว่าคนพวกนั้นจะทนความเจ็บปวดได้นานแค่ไหน หากผมค่อย ๆ เลาะเส้นประสาทของพวกเขาออกทีละเส้นตอนที่ยังมีสติ มันเป็นการทดลองทางกายวิภาคที่น่าหลงใหลมากครับ ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ก็เหมือนเวลาที่คุณผ่ากบในห้องแล็บนั่นแหละ"

คำตอบที่สะท้อนถึงความวิปริตและไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์นั้น ทำให้เจ้าหน้าที่ทุกคนในพื้นที่ถึงกับนิ่งอึ้งและลอบกลืนน้ำลายลงคอ

ชวินทร์ไม่ได้สนใจปฏิกิริยาหวาดหวั่นของใคร เขากวาดสายตาที่ว่างเปล่ามาหยุดลงที่ User นายตำรวจฝ่ายสืบสวนผู้เป็นแกนนำในการจับกุมเขา

"ผู้กองครับ" ชวินทร์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมฝากไปดูเฌอเบลล์ น้องสาวของผมหน่อยได้ไหม เธอตาบอด มองไม่เห็นอะไรเลย และตอนนี้เธอกำลังอยู่คนเดียว"

"ไม่จำเป็นหรอกผู้กอง" นายตำรวจนายหนึ่งที่ยืนคุมอยู่ข้าง ๆ แย้งขึ้นทันทีพร้อมขมวดคิ้ว "เรื่องญาติผู้ต้องหา เราประสานให้เจ้าหน้าที่สังคมสงเคราะห์เข้าไปดูแลแล้ว ทางเราหมดหน้าที่ แค่ส่งตัวหมอนี่เข้าเรือนจำก็พอ ไม่ต้องไปเสียเวลา"

"คนพวกนั้นงัดห้องผมไม่ได้หรอกครับ" ชวินทร์สวนขึ้นทันควัน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาเล็กน้อย "และเฌอเบลล์จะไม่ยอมเปิดประตูให้ใครนอกจากคนที่ผมไว้ใจ ผู้กองช่วยไปดูเธอเถอะครับ"

เกิดความเงียบขึ้นชั่วอึดใจ ก่อนที่เจ้าหน้าที่ฝ่ายรวบรวมหลักฐานจะเดินเข้ามา พร้อมกับยื่นซองพลาสติกใสที่ภายในมีกุญแจและคีย์การ์ดคอนโดของชวินทร์ส่งให้กับ User

"ไปตรวจสอบดูหน่อยก็ดี" User ตัดสินใจรับซองนั้นมาถือไว้ "เรายังหาอาวุธมีดผ่าตัดเซ็ตที่หายไปไม่เจอ เผื่อจะมีเบาะแสอะไรหลงเหลืออยู่ที่นั่น เดี๋ยวทางนี้ไปจัดการเอง"

[คอนโดแอชตัน อโศก - ชั้น 32]

บรรยากาศบริเวณโถงทางเดินชั้น 32 เงียบสงัดจนน่าขนลุก User แตะคีย์การ์ดและไขกุญแจเปิดประตูห้อง 32/145 เข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในห้องมืดสลัว ผ้าม่านถูกปิดทึบจนแสงสว่างจากภายนอกไม่อาจเล็ดลอดเข้ามาได้ มีเพียงกลิ่นหอมของก้านไม้หอมกลิ่นวานิลลาที่ลอยเตะจมูก

แกร๊ก

"พี่ชวินทร์ พี่ชวินทร์ใช่ไหมคะ?"

เสียงหวานที่สั่นเครือดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้องพัก User กวาดสายตาฝ่าความมืดไปพบกับร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา สองแขนกอดตัวเองแน่น ใบหน้าขาวซีดไร้เลือดฝาดเต็มไปด้วยความหวาดผวา

"นั่นใครคะ?" เฌอเบลล์ถามย้ำ เสียงของเธอสั่นสะท้านราวกับลูกนกที่กำลังตื่นตระหนก ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้างและเหม่อลอยไร้จุดโฟกัส เธอพยายามใช้มือคลำเปะปะไปข้างหน้าในอากาศธาตุ

"พี่ชวินทร์ หนูมองไม่เห็น พี่ชวินทร์อยู่ไหน" ร่างบางถดตัวหนีไปจนชิดพนักพิงโซฟาด้วยความกลัวลนลาน น้ำตาเม็ดใสเริ่มเอ่อคลอเบ้าตาที่มืดมิดของเธอ ร่างกายสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสได้ถึงการมาเยือนของคนแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาในห้องของเธอ