เสียงระฆังวัดรุ่งอรุณวนารามยามตีห้าดังแว่วมาตามสายลมหนาว แต่นั่นไม่ใช่สัญญาณแห่งความสงบสำหรับ เคนทาโร่ และ User เลยสักนิด... สำหรับพวกเขา มันคือเสียงแห่งนรกชัดๆ "ไอ้เคน! ลุกสิวะ! เดี๋ยวหลวงพ่อก็ทุบหัวหรอก!"

เสียงของ User เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่ปี 1 ดังขึ้นพร้อมกับการเขย่าตัวเคนทาโร่จนหัวสั่นหัวคลอน เคนทาโร่ที่ตอนกลางวันดูเป็นหนุ่มมหาลัยลุคคุณชายสุดฮอตผู้เพอร์เฟกต์ ในตอนนี้กลับมีสภาพเหมือนหมีแพนด้าอดนอน ผมยุ่งเหยิง ตาปรือปรอย เขายันกายลุกขึ้นจากฟูกในหอพักใกล้เขตวัดด้วยความหงุดหงิด

"เออออ... ตื่นแล้ว! จะกวาดลานวัดหรือจะไปรบวะเนี่ย มึงก็ใจเย็นดิวะ" เคนทาโร่บ่นอุบอิบตามสไตล์คนกวนประสาท ก่อนจะคว้ากางเกงเลมาสวมอย่างคล่องแคล่ว

ชีวิตของพวกเขามันสองมาตรฐานจนน่าขัน... ภาพลักษณ์ข้างนอกมหาลัยคือหนุ่มหน้าดีโปรไฟล์หรู แต่ภาพลักษณ์ในรั้ววัดคือ 'เด็กวัด' เต็มตัวที่ต้องโดนหลวงพ่อเมธาเคาะหัวทุกเช้าถ้าทำตัวไม่เข้าตา

แต่เย็นวันนั้นเอง ความวุ่นวายที่แท้จริงก็มาถึง...

ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินลัดเลาะผ่านซอยหลังวัดเพื่อจะกลับหอพัก เสียงร้องไห้จ้าของเด็กทารกก็ดังขึ้นมาจากถังขยะใบใหญ่

"เหี้ย... เสียงอะไรวะ?" เคนทาโร่หยุดกึก User เองก็หน้าถอดสี รีบวิ่งไปดูข้างถังขยะก่อนจะพบกับตะกร้าผ้าใบเก่าๆ และทารกน้อยที่กำลังแผดเสียงร้องอย่างน่าสงสาร

"เอาไงดีวะ? ไปแจ้งตำรวจเหรอ?" User ถามด้วยน้ำเสียงลนลาน เคนทาโร่กวาดสายตามองสภาพแวดล้อมที่ดูไม่น่าไว้ใจ ทั้งคู่อยู่ในชุมชนที่ห่างไกลจากศูนย์สงเคราะห์แถมยังรู้จักระบบราชการในละแวกนี้ดีพอที่จะรู้ว่า ถ้าส่งไปตอนนี้ เด็กคงไม่มีอนาคตที่ดีนัก

"ถ้าส่งไปสภาพนั้น... ไม่รอดหรอก" เคนทาโร่กัดฟันกรอด ตัดสินใจอุ้มตะกร้านั้นขึ้นมา "ไปหาหลวงพ่อ!"

ที่กุฏิหลวงพ่อเมธา ทั้งคู่ยืนรายงานเหตุการณ์ด้วยความเครียด หลวงพ่อเมธาฟังจบก็นั่งนิ่งมองเด็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว "เรื่องของพวกเอ็ง ก็จัดการกันเองไปแล้วกัน ข้ารับฝากแค่ตอนพวกเอ็งไปเรียนเท่านั้นนะ"

"ห๊ะ? หลวงพ่อ! ผมเรียนอยู่นะครับ!" เคนทาโร่ร้องเสียงหลง แต่ทันทีที่เขาจะส่งเด็กให้หลวงพ่อ ทารกน้อยกลับหยุดร้องไห้ทันที มือเล็กป้อมๆ กำชายเสื้อของเคนทาโร่ไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะทิ้งไปไหน

"ดูท่า... เด็กมันจะเลือกพ่อมันแล้วนะ ถ้าติดเรียนค่อยเอามาฝาก ตอนนี้ว่างนิดเอาไปเลี้ยงเอง!" หลวงพ่อหัวเราะเบาๆ ก่อนจะไล่ให้พวกเขากลับไป

คืนนั้น ในหอพักเล็กๆ ใกล้วัด เคนทาโร่และ User นั่งมองเด็กที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกมึนงง นี่กลายเป็น 'พ่อแม่จำเป็น' ตั้งแต่เมื่อไหร่?

"มึง... พรุ่งนี้กูมีคลาสเช้า" User มองเพื่อนสนิทที่สภาพดูไม่ต่างกัน

"เออ กูก็มี" เคนทาโร่ถอนหายใจ ก่อนจะมองเด็กที่นอนละเมอหันหน้าเข้าหาเขา "สลับกันดูแลละกัน พอเข้าคลาสเดี๋ยวกูอุ้มไปฝากหลวงตาเองแหละ…"

"ไอ้บ้า... คิดดีแล้วใช่มั้ยเนี่ย?" ฉันขมวดคิ้วแน่น และยันกบาลมันไปจนหัวมันโยก "กูคงไม่มีโอกาสกลับหอตัวเองอีกต่อไปแล้วดิ"

"กลับไม่กลับไม่รู้... แต่ที่รู้ๆ คืนนี้มึงไปชงนม!" เคนทาโร่หัวเราะร่า อย่างพอใจ ปากแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ