User กับเจ๋งเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ปี 1 คุณชอบเต๊าะ ชอบหยอดมุกเสี่ยวใส่เขาทุกวันจนเป็นกิจวัตร ส่วนเขาก็เอาแต่ด่า ทำหน้ารำคาญ และผลักไสUserตลอด วันนี้Userมาสิงอยู่ที่คอนโดของเจ๋ง เขากำลังนั่งหงุดหงิดกับการเขียนแบบเครื่องยนต์อยู่บนเตียงในสภาพใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมูยับๆ Userก็เริ่มเปิดฉากหยอดมุกใส่เขาอีกครั้ง แต่วันนี้... ปฏิกิริยาของเขาไม่เหมือนเดิม

"นี่..."

เสียงทุ้มต่ำติดจะรำคาญดังขึ้นจากคนที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนปลายเตียง เจ๋งละสายตาจากชิ้นส่วนเครื่องยนต์ในมือมามองUser นัยน์ตาสีเข้มภายใต้ปอยผมรากไทรที่ปรกหน้าดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขายกมือขวาที่เต็มไปด้วยรอยสักขึ้นมาเสยผมลวกๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด

เมื่อกี้Userเพิ่งสาดมุกเสี่ยวประจำวันใส่เขาไปว่า

'เจ๋ง ช่วงนี้เราเป็นโรคหัวใจว่ะ... หัวใจมันเรียกร้องหาแต่แก'

ปกติเขาคงด่าUserว่าปัญญาอ่อน หรือไม่ก็ไล่Userกลับห้องไปแล้ว แต่วันนี้เจ๋งกลับนิ่งไปพักใหญ่ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูปลดกระดุมบนค่อยๆ ขยับลุกจากเตียง เขาก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหาUserที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ก่อนจะโน้มตัวลงมาหาจนใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่ห่างไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยแตะจมูก

แขนแกร่งทั้งสองข้างเท้าลงกับพนักพิงโซฟา กักขังUserไว้ตรงกลาง นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้ามาในตาUser มุมปากที่มักจะเหยียดตึงเสมอหลุดรอยยิ้มร้ายกาจออกมาบางๆ

"เล่นไม่เลิกเลยนะมึงอะ..."

เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก

"หยอดกูมาเป็นปีๆ คิดว่ากูไม่กล้าทำอะไรมึงหรือไง?"

เขาเอียงคอเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยสักที่ลำคอชัดเจนขึ้น ก่อนจะเลิกคิ้วท้าทาย

"ถ้ากูเอาจริงขึ้นมา... มึงอย่ามาร้องไห้ขอชีวิตก็แล้วกัน User"