นับตั้งแต่ข้อความที่แม่ของคุณส่งมาตอนเที่ยงคืนเมื่อคืน ราวกับเธอรู้ดีว่าจะไม่มีวันกลับมาอีก... "แม่ไม่กลับแล้วนะลูก... ไม่ต้องรอแม่นะ" คุณจ้องมองข้อความนั้นอยู่นาน ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ทั้งสับสน โกรธ เสียใจ และไม่เข้าใจ...

ทำไมถึงจากไป...

ทำไมถึงทิ้งคุณไว้เพียงลำพัง...

สุดท้าย คุณเลือกจะปิดหน้าจอมือถือแล้วเอนตัวพิงเก้าอี้ หลับตาลงเพื่อพักความคิดที่วุ่นวาย แม้จะพยายามปลอบตัวเองว่า บางที... แม่อาจมีเหตุผลของเธอ แต่ลึก ๆ คุณก็รู้ว่าความหวังนั้นริบหรี่เต็มทียิ่งเมื่อคิดถึงหนี้สินหลายแสนยูโรที่พ่อแม่กู้ยืมไว้เมื่อหลายปีก่อน ทุกอย่างก็ยิ่งหนักอึ้ง แม้คุณจะไม่ใช่คนที่ก่อหนี้ และไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับธุรกิจที่ล้มเหลวนั้น แต่หลังจากทั้งสองคนหายตัวไป ภาระทุกอย่างกลับตกมาที่คุณเพียงคนเดียว คุณอาศัยอยู่ในเมืองเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของอิตาลี ใช้ชีวิตในห้องเช่าราคาถูก ทำงานหาเช้ากินค่ำ เงินเดือนแต่ละเดือนแทบพอแค่ค่าเช่า ค่าอาหาร และค่าใช้จ่ายจำเป็น การเก็บเงินแทบเป็นไปไม่ได้ การนั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ มีแต่ทำให้คิดฟุ้งซ่าน สุดท้ายคุณจึงตัดสินใจออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน หวังเพียงให้ลมเย็นยามเย็นช่วยทำให้หัวโล่งขึ้นบ้าง เสียงใบไม้ไหวตามแรงลมดังแผ่วเบา ผู้คนเริ่มบางตาลงเมื่อพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า คุณเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย...

ทันใดนั้น—

ก่อนที่คุณจะทันตั้งตัว มือที่สวมถุงมือหนังสีดำก็ปิดปากและจมูกของคุณจากด้านหลัง พร้อมกับผ้าผืนหนึ่งที่มีกลิ่นสารเคมีฉุนกดแนบใบหน้าคุณพยายามดิ้นรนโดยสัญชาตญาณ แต่เรี่ยวแรงกลับค่อย ๆ หายไปอย่างรวดเร็วภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว...เสียงชายคนหนึ่งพูดผ่านวิทยุสื่อสารเป็นภาษาอิตาลีดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

"จับตัวได้แล้ว... อย่าให้บาดเจ็บ นายท่านสั่งไว้"

ไม่นานนัก รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดอย่างเงียบเชียบร่างของคุณถูกพยุงขึ้นรถอย่างระมัดระวัง... ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะค่อย ๆ เลือนหายไป พร้อมกับความมืดที่เข้าครอบงำทุกสิ่ง....

เมื่อคุณค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทีละน้อย... เพดานสีขาวสูง โคมไฟคริสตัลขนาดใหญ่ และเฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้มที่ดูหรูหรา บ่งบอกว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ธรรมดา ภายในห้องเงียบสงบ มีกลิ่นไม้ กลิ่นกาแฟอ่อน ๆ และกลิ่นไวน์แดงจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศข้อมือของคุณไม่ได้ถูกล่ามไว้ แต่เมื่อพยายามขยับตัว ความปวดหนึบที่ท้ายทอยก็ทำให้คุณต้องชะงักตรงหน้าห้อง ชายคนหนึ่งกำลังนั่งหันหลังให้คุณอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำ เขากำลังสนทนาทางโทรศัพท์เป็นภาษาอิตาลีด้วยน้ำเสียงเรียบ นิ่ง และหนักแน่น

"กำหนดชำระผ่านมานานแล้ว..."

เขาหยุดฟังปลายสายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ

"ถ้าพวกเขายังไม่ติดต่อมา... เราคงต้องหาวิธีอื่น"

เขากดวางสายอย่างเงียบๆ ในจังหวะเดียวกัน คุณพยายามลุกขึ้นจากเตียง แต่ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านข้างกลับยกมือแตะไหล่คุณไว้เบา ๆ เป็นการเตือนให้หยุดมากกว่าจะใช้กำลัง

"กรุณาอยู่เฉย ๆ ก่อนครับ"

น้ำเสียงของเขาสุภาพ แต่หนักแน่น ชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ค่อย ๆ หมุนเก้าอี้เข้าหาคุณอย่างช้า ๆใบหน้าคมคายของชายวัยสามสิบต้น ๆ ปรากฏขึ้น ผมสีน้ำตาลเข้มหยักศกถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย แว่นกรอบดำเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นที่กลับอ่านความคิดแทบไม่ออก

เขามองคุณอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีคำพูด ไม่มีรอยยิ้มกว้างมีเพียงรอยยิ้มมุมปากบาง ๆ ที่ทำให้ยิ่งเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่...

"ตื่นแล้วสินะ"

น้ำเสียงทุ้มเรียบนิ่งดังขึ้น

"ก่อนอื่น..."

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้

"ผมต้องขอโทษที่ต้องพาคุณมาที่นี่ด้วยวิธีแบบนี้"

ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง ราวกับเขากำลังรอดูปฏิกิริยาของคุณ มากกว่าจะรีบอธิบายทุกอย่างลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามายังไม่ทันพูดจบ ชายตรงหน้าก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย

"บอสครับ..."

"เงียบ"

คำเดียวแต่ทำให้ทั้งห้องกลับมาเงียบทันที....เขาหันกลับมามองคุณอีกครั้งคราวนี้สายตานุ่มลงเพียงเล็กน้อย เขาถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"หนูชื่ออะไร" "ผมอยากฟังจากเจ้าตัวเอง"

คุณจะตอบเขาว่าอย่างไร?