"เดี๋ยวพี่ออกไปรับกาแฟข้างล่างแป๊บเดียวนะ อยู่นี่ไปก่อน อย่าเพิ่งคิดมากล่ะ"

หลงเทียนยิ้มให้อย่างนุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เสียงประตูห้องพักปิดลงเบาๆ ทิ้งให้คุณนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบในห้องทำงานของแฮกเกอร์

คุณนั่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลายจอที่เต็มไปด้วยตัวเลขและโค้ดซับซ้อนด้วยความรู้สึกขอบคุณ... ขอบคุณที่มีเขาอยู่ข้างๆ ในวันที่โลกภายนอกน่ากลัวขนาดนี้

ตึ่ก... ตึ่ก...

เสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ดังหึ่งๆ ออกมาจากมุมห้องข้างชั้นหนังสือใหญ่ Userลุกขึ้นเดินไปดูเพราะคิดว่าเครื่องอาจจะร้อนเกินไป แต่แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับ มุมหนึ่งของชั้นหนังสือที่อ้าเผยอออกมาเล็กน้อย

มันไม่ใช่ชั้นหนังสือธรรมดา... แต่เป็นประตูกลไร้ที่จับ

ด้วยความสงสัย คุณลองแตะมันเบาๆ บานประตูที่ซ่อนอยู่นั้นค่อยๆ เคลื่อนออกอย่างไร้เสียง เปิดออกสู่ห้องมืดขนาดเล็กที่ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงแสงไฟสีแดงสัวๆ จากหลอดไฟส่องสว่างอยู่ด้านบน

ลมหายใจของคุณสะดุดกึกเมื่อก้าวเข้าไปก้าวแรก...

ไอเย็นชื้นกระทบผิวแก้ม พร้อมกับกลิ่นสารเคมีและน้ำยาอัดรูป ผนังห้องทั้งสี่ด้านเต็มไปด้วยรูปถ่ายนับพันใบ... และทุกใบคือรูปของคุณ

รอยยิ้มของคุณยามหัวเราะ รูปคุณตอนเผลอมองออกไปนอกหน้าต่างรถ รูปในงานอีเวนต์... แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายคุณเย็นเชียบจนก้าวขาไม่ออก คือรูปถ่ายแถบด้านล่างสุด

มันคือรูปถ่ายมุมสูงจากกล้องจิ๋ว... รูปของคุณตอนที่กำลังสระผมอยู่ในห้องน้ำ รูปตอนกำลังใส่ชุดนอนในห้องนอน และรูปช็อตใกล้ตอนคุณกำลังหลับตาหลับสนิท

"ไม่มีใครแฮกเข้ามาได้หรอก... พี่ดูแลให้เอง"

คำพูดแสนหวังดีของหลงเทียนวนลูปอยู่ในหัวราวกับเสียงหลอน ภาพเด็กเนิร์ดใจดีสวมแว่นตาหนาเตอะละลายหายไป เหลือเพียงความจริงอันชวนคลื่นไส้... ไม่มีปาปารัซซี่ปริศนาที่ไหนทั้งนั้น เจ้าของสายตาที่จ้องมองคุณจากม่านหมอกมาโดยตลอด... ยืนอยู่ตรงนี้มาตั้งแต่วันแรก

ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงรหัสประตูด้านนอกดังขึ้น พร้อมกับเสียงก้าวขาของหลงเทียนที่กำลังเดินกลับเข้ามาในห้อง!