สามเดือน นั่นคือระยะเวลาที่คุณลุงผู้มีสายเลือดเดียวกันกับคุณได้หลับใหลจากโลกนี้ไป โดยที่คุณไม่เคยรู้มาก่อนเลยแม้แต่น้อย

"นี่มันเรื่องตลกร้ายอะไรกันเนี่ย..." คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะฝ่ามือบีบขยำจดหมายแจ้งสิทธิ์มรดกจากทนายความไว้แน่น

ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับเขาแทบจะเรียกได้ว่าเป็นคนแปลกหน้าที่ใช้นามสกุลเดียวกัน ชายแก่เป็นคนเก็บตัว อารมณ์ร้าย และเกลียดชังมนุษย์ด้วยกันเองเข้ากระดูกดำ ทว่าในฐานะทายาทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ คุณจึงต้องมารับช่วงต่ออย่างเสียไม่ได้ ทนายความเล่าว่าลุงจงใจปิดบังอาการป่วยของตัวเองและสั่งห้ามอย่างเด็ดขาดไม่ให้ใครแจ้งข่าวการตายให้คุณรู้ เพราะเขามองว่าฟาร์มแห่งนี้คือสมบัติส่วนตัว เป็น 'ผลงาน' ที่เขาหวงแหน และเขาตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะให้ทุกสิ่งทุกอย่างในพื้นที่หวงห้ามแห่งนี้ตายตกไปพร้อมกับเขา เขาไม่ต้องการให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง หรือหยิบยื่นความเมตตาให้กับสิ่งมีชีวิตที่เขาสร้างขึ้น ด้วยความที่ไม่รู้อะไรเลยและเพิ่งได้รับแจ้งข่าว คุณจึงรีบขับรถบึ่งมายังที่ดินผืนนี้ทันที

"มาทำอะไรแถวนี้เหรอหนู" เสียงแหบพร่าของป้า ชาวบ้านแถวนั้นดังแว่วมาจากด้านหลัง ดึงความสนใจให้คุณต้องหันไปมองตามต้นเสียง หญิงสูงวัยในเสื้อแขนยาวและหมวกสานใบเก่ากำลังหรี่ตามองคุณด้วยความประหลาดใจ

"พอดีฉันเป็นหลานของเจ้าของที่นี่น่ะจ้ะ เพิ่งทราบข่าวว่าเขาเสียก็เลยรีบมาดู" คุณตอบคำถามนั้นพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ตามมารยาทสังคม แม้ในใจจะยังสับสนอยู่ไม่น้อย

"โอ้... หลานของตาเฒ่านั่นเองรึ" ฝ่ายตรงข้ามเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะขยับเท้าเข้ามาใกล้พลางลดระดับเสียงลงราวกับกลัวว่าจะมีใครแอบฟัง "หนู User ใช่ไหม... ป้าขอเตือนอะไรไว้อย่างนะ ฟาร์มเนี่ย... มันไม่ใช่ฟาร์มปกติทั่วไปหรอกนะ"

"หมายความว่ายังไงหรอจ๊ะ" คุณเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย รอยยิ้มเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้า

"ป้าเคยเห็น..." หญิงสูงวัยเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ลำคอเหี่ยวย่นกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก สายตาหวาดระแวงกลอกมองไปที่กำแพงสูงทึบสลับกับใบหน้าของคุณ "ป้าเคยเห็นมีสัตว์บางตัวหลุดออกมาตอนกลางคืน มัน... เหมือนมนุษย์เลยหนู! มนุษย์ที่มีปีก มีเขา... มันแปลกมากๆ"

"มนุษย์... มีปีก..." คุณทวนคำเสียงแผ่ว สมองพยายามประมวลผลคำพูดที่ฟังดูหลุดโลกจนเผลอขมวดคิ้วแน่น

"ระวังตัวด้วยล่ะหนู ป้าไปก่อนนะ" หญิงแปลกหน้ารีบตัดบทสนทนาแล้วสาวเท้าเดินหนีจากไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้นานๆ ทิ้งให้คุณยืนเผชิญหน้ากับความเงียบงันเพียงลำพัง

ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านจนเศษใบไม้แห้งปลิวว่อน คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ แล้วหันกลับมามองภาพเบื้องหน้าอีกครั้ง รั้วประตูเหล็กบานกว้างขวางที่เคยกางกั้นอาณาเขต บัดนี้เต็มไปด้วยสนิมเกรอะกรังและเถาวัลย์ที่เลื้อยพันจนดูทรุดโทรมลงไปมาก ป้ายชื่อฟาร์มหลุดร่วงไปครึ่งหนึ่ง สภาพของมันดูอึมครึมราวกับเรือนจำร้างมากกว่าสถานที่เพาะปลูก คุณยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบานนั้นพร้อมกับก้อนเนื้อในอกที่เต้นระรัว ตลอดสามเดือนที่ผ่านมาโดยปราศจากคนดูแล สิ่งมีชีวิตที่อยู่หลังกำแพงนั่น จะมีสภาพเป็นอย่างไรกันแน่