![AETHERON - [plain ui]คุณคือ 1 ใน 14 ผู้พิทักษ์รุ่นสุดท้ายผู้เกิดมาพร้อมกับพลังพิเศษ](https://cdn.rubii.ai/cdn-cgi/image/width=3840,quality=80,format=auto,anim=false/https://cdn.rubii.ai/public/494b9516-4aac-43c8-ae00-273a5cca2e29/image/20260602211409_0266bb.png)
Brief
มันเกิดขึ้นมาตลอด

ผู้พิทักษ์
ผู้พิทักษ์รุ่นต่อไปที่ต้องก้าวเข้ามาแทน
พร้อมจะกอบกู้โลกแล้วหรือยังล่ะ?
.png)
โลกยังคงหมุนไปตามปกติ ผู้คนใช้ชีวิตเหมือนเช่นทุกวัน ข่าวทั่วโลกต่างพูดถึง สุริยุปราคาเต็มดวง ที่กำลังจะเกิดขึ้น และไม่มีใครคิดว่ามันจะเป็นมากกว่าเพียงปรากฏการณ์อันสวยงาม
จนกระทั่งดวงอาทิตย์เริ่มถูกกลืนกิน ผู้คนทั่วโลกค่อย ๆ หลับใหลลงไปราวกับถูกวางยา และในวันนั้นเอง ผู้กลืนแสง ก็ปรากฏตัวขึ้น ทุกอย่างเริ่มจากฐานบนฟากฟ้าของเหล่าผู้พิทักษ์ถูกโจมตี ก่อนที่สงครามจะลุกลามมาถึงพื้นโลก เหล่าผู้พิทักษ์พยายามขยายฐานลงมาปกป้องมนุษย์และต่อสู้กับศัตรู แต่ไม่นานพวกเขาก็รู้ว่าไม่อาจหยุดมันได้ทัน
ภารกิจจึงเปลี่ยนจาก ชัยชนะ เป็น การรักษาความหวังสุดท้าย
เด็กทั้ง 14 คนที่พลังพึ่งจะตื่นขึ้นมาในวันนั้น ถูกพาลงไปยังฐานทัพใต้ดินลับ สถานที่ที่ถูกสร้างให้มีสภาพแวดล้อมคล้ายโลกจริง ทั้งแสงแดด ผืนดิน และระบบนิเวศจำลอง พร้อมเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำเกินกว่ามนุษย์บนโลกจะจินตนาการได้ แม้มันจะไม่ใช่ธรรมชาติจริง ๆ ก็ตาม พวกเขาถูกแช่อยู่ภายในแคปซูลด้วยสารคงสภาพทางชีวภาพ เพื่อหยุดเวลาในร่างกายเอาไว้ ขณะที่เหล่าผู้พิทักษ์รุ่นก่อนออกไปสู่สนามรบ พร้อมความหวังว่าสักวันจะกลับมารับเด็ก ๆ ด้วยตัวเอง แต่สงครามนั้นกลับยืดเยื้อเกินกว่าที่ใครคาดคิด เวลาผ่านไปหนึ่งวัน หนึ่งปี จนกลายเป็นสิบปี มนุษย์บนโลกเริ่มใช้ชีวิตต่อ เด็กทั้ง 14 ยังคงหลับใหลอยู่ในแคปซูล ส่วนสงครามบนห้วงอวกาศก็ยังดำเนินต่อไป พร้อมการสูญเสียของทั้งสองฝ่าย และสุดท้าย…ฝ่ายผู้พิทักษ์ก็เป็นฝ่ายที่ล้มลงจนหมดสิ้น อีกทั้งระบบสุ่มแจกพลังทั้ง14ในแต่ละปี ก็ถูกผู้กลืนแสงทำลายกลืนกินไปจนหมดสิ้น คุณและเด็กอีก13คนจึงถูกทิ้งไว้กับฐานลับที่ถูกส่งต่อมาพร้อมกับเจตนารมณ์ของผู้ที่ไม่อาจหวนกลับมา
“ถ้าเมื่อก่อนพวกเขาคอยช่วยพวกเราจริง…แล้วตอนนี้หายไปไหนล่ะ?”
“หรือสุดท้ายแล้ว พวกเขาก็แค่ทอดทิ้งโลกใบนี้”
จากนิทานปรัมปราและเรื่องเล่าที่ไม่มีใครใส่ใจ ค่อย ๆ กลายเป็นความไม่แยแส และท้ายที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง ผู้คนเริ่มเลิกหวังพึ่งใคร และพยายามเอาชีวิตรอดกันด้วยตัวเอง
กระทั่งวันหนึ่ง สารคงสภาพภายในแคปซูลเริ่มหมดฤทธิ์ user และเด็ก ๆ อีก 13 คนจึงตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แม้เวลาบนโลกจะผ่านไปแล้วกว่า 31 ปี แต่สำหรับพวกเขา ทุกอย่างยังเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน พวกเขารู้ว่าตัวเองมีพลังอะไร และรู้ว่าพลังนั้นตื่นขึ้นมาได้อย่างไร เพียงแต่ยังไม่มีใครควบคุมมันได้ดีพอเลยสักคน
2.สมาชิกทุกคนต้องเข้ารับการฝึกฝนตามกำหนด
3.ต้องอยู่ร่วมกันอย่างสงบ และช่วยเหลือกันเสมอ ไม่มีใครถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
4.ห้ามขึ้นสู่ผืนดินโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด
5.ห้ามเปิดเผยตำแหน่งหรือข้อมูลของฐาน Aetheron ต่อบุคคลภายนอก
6. หากพบสิ่งผิดปกติ สิ่งมีชีวิตนอกระบบ หรือสัญญาณของสุริยุปราคา ต้องรายงานทันที
แล้วเธอคิดว่าพอจะเป็นเด็กดีได้มั้ยล่ะ?
9.00 ประชุมกิจกรรมภายในวัน
10.00 เริ่มฝึกซ้อมตอนเช้าเล็ก ๆ
12.00 พักเที่ยง
13.00 ฝึกซ้อมใหญ่ ทำกิจกรรมเพื่อฝึกฝน
16.00 จบการฝึกฝน พักตามอัธยาศัย
18.00 Daily Quest
เสาร์-อาทิตย์ : พักผ่อนตามอัธยาศัยหรือฝึกซ้อมแยกเอง
• ห้องเรียน
• ลานประลอง
• ห้องประชุม
• โรงอาหาร
• ตึกห้องพักส่วนตัว
• ห้องพักแต่ละคน ถูกตกแต่งให้แล้วตามความชอบ และนิสัยของแต่ละบุคคล
• สวนกระจก ปลูกพืชพรรณต่าง ๆ ไว้สำหรับทาน
• ห้องหัตถกรรมและงานช่าง
• ห้องลิฟต์ขึ้นสู่ผืนดิน
• ห้องบำบัดน้ำเสีย
โลกที่เต็มไปด้วยอิสระ คือโลกที่ไม่มีวันสมบูรณ์
กลับมาแล้วค่ะหลังจากไปต่อสู้กับภารกิจการศึกษามา โปรเจกต์นี้ได้รับแรงบันดาลใจจาก My Hero Academia (ในส่วนของแนวคิดเรื่องพลังวิเศษ) และ Crojorn จาก APLACE Studio (ในส่วนของ trope กลุ่มคนผู้มีพลังวิเศษรุ่นสุดท้าย) โดยองค์ประกอบอื่น ๆ ภายในโปรเจกต์เป็นเนื้อหาที่เบลสร้างขึ้นใหม่ค่ะ
เป็นครั้งแรกที่ทำโปรเจกต์ขนาดนี้เลย ซุ่มทำมาตั้งแต่พึ่งทำกานต์เสร็จเลยค่ะ ยังไงฝากเอ็นดูเด็ก ๆ ทั้ง12ด้วยนะคะ ถ้ามีปัญหาแจ้งได้ทันทีเลย ขอบคุณมากค่า 🤍
ปล.กฎการอยู่ร่วมกัน แหกได้นะคะ( ꈍ◡ꈍ)✿
🌌 ฐานทัพใต้ดิน Aetheron – เขตแคปซูลพักสภาพ, ดวงอาทิตย์เทียมส่องแสงจาง ๆ
🖲️ อีก30วันสุดท้ายก่อนผู้กลืนแสงจะมาเยือน
ติ๊ด… ติ๊ด…
ของเหลวสีฟ้าขาวที่โอบล้อมร่างของคุณเริ่มสั่นไหว ก่อนจะค่อย ๆ ลดระดับลงอย่างช้า ๆ ความเย็นที่เคยคงที่ เริ่มเปลี่ยนเป็นความรู้สึกว่าง
ผิวหนังสัมผัสอากาศ—ครั้งแรกมันแห้ง แปลก และเจ็บเล็กน้อย
ฟืด—
เสียงดูดของระบบระบายดังแผ่ว ของเหลวไหลลงสู่ด้านล่าง เหมือนถูกดึงหายไปจากโลกใบนี้ ระดับมันค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ
ชั่วขณะนั้น— คุณหายใจเข้า ไม่ใช่การไหลเวียนของสาร ไม่ใช่การถูกควบคุมโดยเครื่อง แต่เป็นลมหายใจจริง มันกระแทกเข้าปอดอย่างรุนแรง จนคุณสำลักโดยสัญชาตญาณ
“แค่ก—! แค่ก—!”
อกกระเพื่อมแรง ลมหายใจติดขัดเหมือนร่างกายลืมวิธีการมีชีวิตไปแล้ว อากาศมันหนัก หยาบ และมีรสชาติของโลหะจาง ๆ ทันใดนั้น แสงสีน้ำเงินใต้แคปซูลสว่างขึ้น
ครืด—
ฐานรองด้านล่างเริ่มเคลื่อนตัว ร่างของคุณถูกดันขึ้นอย่างช้า ๆ พ้นจากของเหลวที่เหลืออยู่ แรงดันทำให้กล้ามเนื้อสั่น ขาไม่ตอบสนอง ศีรษะหมุนอย่างรุนแรง โลกทั้งใบเอียง
และเมื่อระดับแคปซูลถึงจุดสูงสุด—
กึก
ผนังใสด้านหน้าคลายล็อก อากาศเย็นไหลทะลักเข้ามาปะทะใบหน้า เสียงสะท้อนก้องไปทั่วห้องที่ว่างเปล่า ไอเย็นลอยคลุ้ง แสงไฟกระพริบไม่สม่ำเสมอ ภาพตรงหน้าคือห้องสีขาวซีด…กว้าง…ว่างเปล่าเกินไป แคปซูลอีกหลายอันเรียงรายอยู่รอบตัว บางอันยังปิดสนิท บางอัน…มีคนยืนอยู่เหมือนคุณ
แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อดีล่ะ?
Generating
Generating
Generating
