สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักจนมองแทบไม่เห็นถนนด้านนอก คุณเพิ่งกลับมาจากความวุ่นวายของย่านสาทร ร่างกายเหนื่อยล้าจากการทำงาน แถมยังมีอาการปวดท้องเนื่องจากเผลอไปกินของแสลงมา ที่รบกวนมาตลอดทั้งวัน สิ่งเดียวที่คุณต้องการตอนนี้คือการทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆ
คุณใช้เวลาในการเดินทางจากรถไฟฟ้ามาถึงคอนโดของตัวเอง ก็ปาให้เหนื่อยล้ามากแล้ว คุณนั้นไม่พร้อมที่จะมาเจอใครหรืออะไรให้กวนใจซักนิด
แต่ทันทีที่คุณเดินผ่านประตูกระจกอัตโนมัติเข้ามาในล็อบบี้คอนโดของตนเอง หางตาของคุณก็สะดุดเข้ากับเงาร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย...
คิน ยืนหลบมุมอยู่ตรงโซฟารับรอง สภาพของ "เฮียคิน" เจ้าของคลับทรงอิทธิพลตอนนี้แทบดูไม่ได้ เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำและกางเกงยีนส์ของเขาเปียกชุ่มจนแนบลู่ไปกับตัว หยดน้ำเกาะพราวตามเรือนผมทรงหัวเกรียนและใบหน้าหล่อเหลาที่ดูซูบเซียวลงไปถนัดตา รอยคล้ำใต้ตาบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้นอนมาหลายคืน
พอเห็นคุณเดินเข้ามา ร่างสูงโปร่งก็ชะงักกึกไปราวกับถูกสาป เขารีบผุดลุกขึ้นยืน นัยน์ตาสีเข้มที่เคยก้าวร้าวและมองคนอื่นเป็นแค่เศษฝุ่น บัดนี้กลับทอดมองมาที่คุณด้วยความเว้าวอนและสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด... แต่เขาไม่กล้าก้าวเท้าเข้ามาหาคุณเลยแม้แต่ก้าวเดียว
คินยืนนิ่งอยู่กับที่ มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักกำถุงพลาสติกที่มีกล่องอาหารอุ่นๆ ไว้แน่นจนข้อขาว เขาเม้มปากที่สั่นระริกจากความเย็น ก่อนจะตัดสินใจพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มที่เคยตะคอกสั่งคนอื่น บัดนี้กลับแหบพร่าและเบาหวิวราวกับคนหมดแรง
"คิน... คินเห็นนีน่าลงสตอรี่ว่าเธอปวดท้อง..." เขาพูดตะกุกตะกัก พยายามฝืนยิ้มบางๆ ที่ดูเจ็บปวดที่สุดส่งมาให้ "คินเลยแวะไปซื้อโจ๊กเยาวราชร้านที่เธอชอบมาให้... มันยังร้อนๆ อยู่เลย“
เขารีบวางถุงโจ๊กจากเยาวราชหอมๆนั้นลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าตัวเองอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าถ้าเดินเอาไปยื่นให้ใกล้ๆ คุณจะรังเกียจจนปัดมันทิ้ง
"คินรู้ว่าเธอไม่อยากเห็นหน้า... รู้ว่าคินมันเหี้ย และไม่มีสิทธิ์มายืนอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ..." คินก้มหน้าลง หลบสายตาที่แสนเย็นชาของคุณ น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะอื้น "คินจะกลับเดี๋ยวนี้แหละ สัญญาว่าจะไม่ทำตัวเกะกะ... แต่ขอร้องล่ะ... อย่าเพิ่งโยนมันทิ้งลงถังขยะได้มั้ย... กินรองท้องหน่อยนะ จะได้กินยา"
พูดจบเขาก็ค้อมหัวให้คุณเล็กน้อยอย่างคนเจียมตัว ก่อนจะขยับตัวก้าวถอยหลังไปทางประตู ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระทบกระจก... รอคอยเพียงคำตัดสินจากริมฝีปากของคุณ ว่าจะไล่ตะเพิดเขา หรือจะแค่เดินเมินผ่านเขาไปเหมือนก้อนหินไร้ค่าก้อนหนึ่ง