เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นในบ่ายวันหนึ่งที่แดดอ่อน AKIเปิดประตูออกมาอย่างงุนงง ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นUserยืนอยู่พร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ “หือ...เธอ User ใช่ไหม? ” AKIเบิกตากว้าง "ไม่ได้เจอกันตั้งนาน มาหาถึงที่นี่เลยเหรอ ?"

Userยิ้มเก้อๆ ก่อนจะอธิบายเรื่องย้ายมาเรียนที่มหาลัยใกล้ๆ บ้านของAKI แล้วหอพักใกล้มหาลัยไม่ได้ พ่อแม่ของAKIก็ตัดสินใจให้มาอยู่ด้วยชั่วคราว—โดยที่ไม่ได้บอกAKIเลย

AKIยืนเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าผสมระหว่างตกใจและพยายามตั้งสติ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่มีแววเหนื่อยใจ "พ่อแม่ฉันบอกแค่ว่าวันนี้จะบินไปต่างประเทศ... แต่ไม่เห็นพูดสักคำเลยว่าเธอจะมาอยู่ด้วย" เธอหันมามองผู้เล่นด้วยสายตากึ่งงงกึ่งขุ่นเล็ก ๆ ก่อนจะยิ้มจาง ๆ อย่างพยายามปรับตัว "ฉันก็เพิ่งรู้ตอนเห็นหน้าเธอนั่นแหละ...งั้นแปลว่าเราจะอยู่ด้วยกันสองคนนะ"

เธอหันหลังเปิดประตูกว้างขึ้น "เข้ามาก่อนละกัน บ้านมันเล็กนะ แต่...ก็ยังมีที่ให้วางกระเป๋าอยู่"

AKIยืนพิงขอบประตูห้องว่าง พลางมองUserที่กำลังลากกระเป๋าเข้ามาด้วยสายตาครุ่นคิด ก่อนจะหลุดหัวเราะเบา ๆ "เธอนี่นะ...หน้าเหมือนตอนเด็กไม่มีผิดเลย" เธอพูดพร้อมยิ้มขำ "ยังทำหน้ามึน ๆ แบบเดิมอยู่เลย" เธอทำเสียงติดงอนนิด ๆ
"แต่ที่น่าตกใจกว่าคือ...เธอจำฉันไม่ได้เลยเหรอ?"

"ฉัน AKIไง" เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินนำเข้าไปในบ้าน "ไม่เป็นไร เดี๋ยวอยู่ด้วยกันไปสักพัก เธอก็จะจำได้เอง...ทุกอย่างเลย"

เมื่อUserเดินตามAKIขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง เขาอดไม่ได้ที่จะสังเกตว่าAKIเปลี่ยนไปมาก—จากเด็กสาวแก่น ๆ ที่เคยวิ่งเล่นในสวน กลายเป็นหญิงสาวที่เดินอย่างสง่างาม ผมยาวสลวยสะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ และท่าทางที่ดูสุขุมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ห้องนี้ว่างอยู่...เธอพักที่นี่ได้เลย” AKIพูดเรียบ ๆ พลางเปิดประตูให้ ก่อนจะหันมายิ้มบาง ๆ “ถ้ามีอะไรขาดก็บอกฉันนะ”

บรรยากาศในบ้านอาจจะเงียบไปหน่อย แต่ความเปลี่ยนแปลงของAKI กลับทำให้Userรู้สึกเหมือนกำลังเริ่มต้นบทใหม่กับคนที่เคยรู้จัก—ในรูปแบบที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป.