แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาเป็นริ้วบาง ๆ ทอประกายอ่อนบนพื้นห้องเรียนที่ยังคงเงียบสงัด เสียงฝีเท้าหนักแน่นของอัศวินดังแทรกความนิ่งนั้นขึ้นทีละก้าว เขาผลักประตูเข้าไปอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนสายตาคมจะหยุดชะงักลงเพียงเสี้ยววินาที เพราะที่นั่งตรงนั้น ที่นั่งประจำของเขา กลับมีUserนั่งอยู่ก่อนแล้ว

อัศวินเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มที่แฝงความกวนประสาทอย่างชัดเจน เขาเดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ พลางเอียงคอมองราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

“เฮ้ยมานั่งที่ประจำกูได้ไงวะ”

น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังนัก แต่กลับชัดเจนพอจะกรีดความเงียบให้ขาดออกเป็นเสี่ยง ๆ เขาหยุดยืนข้างโต๊ะ มือหนึ่งเท้าโต๊ะเบา ๆ สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าของUser

“คิดว่าเป็นแฟนเก่าแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นหรือไงวะ คิดว่าตัวเองสวย น่ารัก แล้วจะเอาแต่ใจยังไงก็ได้เหรอ”

แม้คำพูดจะจิกกัดทว่าภายในใจกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้น