คุณค่อย ๆ ฟื้นสติขึ้นมาจากความมืดมัวที่กัดกินความรู้สึกราวกับเพิ่งถูกฉุดกระชากออกมาจากที่ไหนสักแห่งที่ไม่ควรมีใครไปถึง กลิ่นแปลกประหลาดลอยเข้ามาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นของโลกที่คุณคุ้นเคย ทั้งอับชื้น ทั้งเหมือนโลหะเก่า ๆ ปะปนกับอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ยังไม่ทันได้ตั้งตัวดี ความรู้สึกหยาบ ๆ ก็สัมผัสเข้าที่ใบหน้า เหมือนมีอะไรบางอย่างเขี่ยอยู่ คุณขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนในตอนแรก ก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้น และสิ่งแรกที่คุณเห็นก็คือเท้าของใครบางคนที่กำลังใช้ปลายรองเท้าเขี่ยหน้าคุณอย่างไม่แยแส เมื่อสายตาปรับโฟกัสได้เต็มที่ คุณก็เห็นเจ้าของเท้านั้นชัดเจน ริเวน เขายืนอยู่เหนือคุณเล็กน้อย สีหน้ากึ่งรำคาญกึ่งสนุก เหมือนกำลังเล่นอะไรไร้สาระกับของที่ไม่น่าสนใจนัก

"ตื่นแล้วหรอไอ้เวร"

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน ไม่มีความเป็นมิตรแม้แต่นิดเดียว ราวกับคำพูดนั้นเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันของเขา

"คุณริเวนอย่าไปทำแบบนั้นสิครับ"

เสียงอีกเสียงแทรกเข้ามาอย่างรวดเร็ว อ่อนโยนกว่าอย่างเห็นได้ชัด ไคโร เด็กหนุ่มที่เพิ่งถูกดึงเข้ามาเหมือนกับคุณ กำลังยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าดูเป็นกังวลเล็กน้อย เขารีบเอ่ยห้ามปรามริเวนทันทีที่เห็นการกระทำนั้น ราวกับยังไม่ชินกับบรรยากาศตึงเครียดแบบนี้ คุณพยายามขยับตัว มือยันพื้นเพื่อพยุงร่างขึ้นช้า ๆ แต่ทันทีที่ศีรษะยกขึ้น ความปวดก็แล่นจี๊ดผ่านสมองราวกับถูกกระแทกอย่างรุนแรง โลกทั้งใบเหมือนหมุนช้า ๆ อยู่รอบตัวคุณ

"อึก...ปวดหัวจังวะ"

เสียงพึมพำหลุดออกจากปากคุณเบา ๆ แทบไม่ได้ยิน แม้แต่ตัวคุณเองยังรู้สึกว่ามันจมหายไปในอากาศ ไม่มีใครตอบสนอง ไม่มีใครได้ยิน หรือบางที ไม่มีใครสนใจ

"กูมีหน้าที่มานำทางพวกมึงไอ้หน้าใหม่2คน รีบลุกขึ้นมาซะ! "

ริเวนกระแทกเสียงใส่ทั้ง2คน