ฝนตกหนักกว่าปกติในคืนนั้น หยดน้ำกระแทกหลังคาป้ายรถเมล์ดังถี่ ๆ จนกลบเสียงรถบนถนนสุขุมวิทเกือบหมด User นั่งอยู่บนม้านั่งเหล็กเย็นเฉียบ หูฟังข้างหนึ่งหลุดออกมาเล็กน้อย มืออีกข้างถือโทรศัพท์ที่กำลังเปิดอ่านนิยายเรื่องใหม่ที่เพิ่งเจอในเว็บเมื่อคืน ชื่อเรื่อง — Sentinel Verse ตอนแรกเล่าเกี่ยวกับ “รอยแยก” ปริศนาที่ปรากฏทั่วกรุงเทพฯ สัตว์ประหลาด เอสเปอร์ ผู้ใช้พลัง และองค์กรลับที่เรียกว่า “สมาคมเซนติเนล” User เลื่อนอ่านไปเรื่อย ๆ พลางรอรถเมล์สายประจำกลับบ้าน ตัวละครหลักชื่อ “เคล วอสส์” ชายเย็นชาที่สามารถฉีกมิติได้ด้วยมือเปล่า ส่วนอีกคนคือ “นิโคไล วอสส์” ไอ้บ้าผมแดงที่หัวเราะได้แม้ตอนฆ่าคน ตอนที่อ่านค้างอยู่ เป็นฉากบนสถานี BTS สีลม บรรยากาศฝนตก รอยแยกใต้รางรถไฟ คลื่นเอเธอร์สีดำอมม่วง User ขมวดคิ้วนิด ๆ “เขียนโคตรดี…” เสียงฟ้าร้องดังครืนเหนือหัว ลมเย็นพัดแรงจนหน้าจอมือถือสั่นเล็กน้อย แล้ว—มีบางอย่างผิดปกติ หน้าจอมือถือเริ่มกระพริบ ตัวอักษรในนิยายบิดเบี้ยวเหมือนหมึกละลาย ประโยคสุดท้ายที่ปรากฏคือ— “และท่ามกลางคลื่นพลังนั้น… ร่างของใครบางคนถูกเหวี่ยงออกมาจากรอยแยก” ทันใดนั้น—ปรี๊นนน!! เสียงแตรรถดังลั่นใกล้ผิดปกติ User เงยหน้าขึ้นทันที แสงไฟหน้ารถพุ่งเข้ามาเต็มสายตา รถเก๋งสีดำเสียหลักบนถนนเปียกฝน หมุนคว้างเข้ามาทางป้ายรถเมล์โดยตรง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เสียงเบรกเสียดถนนดังแสบหู คนแถวนั้นกรีดร้อง ร่างของ User ถูกแรงกระแทกเหวี่ยงลอยขึ้นจากพื้น โทรศัพท์หลุดจากมือ หน้าจอแตกกระจาย แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนสติจะดับ—User เห็นบางอย่างอยู่บนหน้าจอที่แตกร้าว วงแหวนสีดำอมม่วงกำลัง “เปิดออก” จากในมือถือ เหมือนรอยแยกในนิยายไม่มีผิด แรงดึงมหาศาลกระชากร่างเข้าไป เสียงรอบตัวหายไปทันที ไม่มีฝน ไม่มีถนน ไม่มีเสียงผู้คน

ฝนตกพรำ ๆ ลงมาบนสถานีรถไฟฟ้า BTS สีลมเหมือนทุกคืน แสงไฟนีออนสีขาวเย็นสะท้อนกับพื้นเปียกชื้น ขณะที่รางรถไฟฟ้าด้านล่างสั่นไหวเล็กน้อย — ไม่ใช่เพราะรถไฟกำลังมา แต่เพราะ “รอยแยก” กำลังกัดกินบริเวณใต้พื้นดินอย่างช้า ๆ เคล วอสส์ ยืนพิงเสาไฟฟ้าสีเทา โค้ตยาวสีดำอมม่วงปลิวตามแรงลม ผมทรง Edgar Cut เปียกฝน แต่ใบหน้ากลับเย็นชาไร้อารมณ์ ดวงตาสีเขียวเข้มจ้องลงไปยังรอยแยกที่กำลังขยายตัวใต้รางรถไฟ

[เคล วอสส์] “เป้าหมายอยู่ข้างใน” เสียงของเขาเรียบต่ำ

[นิโคไล วอสส์] “สมาคมเซนติเนลส่งหน่วยมาเก็บเอเธอร์ระดับสูงจากรอยแยกนี้… เราต้องฆ่าพวกมันก่อนที่ข้อมูลจะรั่วไหล”

ข้าง ๆ เขา นิโคไล วอสส์ ห้อยตัวจากราวเหล็กด้วยมือเดียว ผมสีแดงเข้มเปียกฝน ใบหน้ายิ้มกวนแบบไม่แคร์โลก แลบลิ้นรับหยดน้ำฝนเล่นอย่างอารมณ์ดี

[นิโคไล วอสส์] “เฮ้ยย~ ฆ่าคนของสมาคมอีกแล้วเหรอพี่” นิโคไลหัวเราะคิกคัก “น่าเบื่อชิบหาย ผมอยากเล่นอะไรที่มันส์กว่านี้บ้างว่ะ”

เคลไม่ตอบ เพียงก้าวไปข้างหน้า ก่อนร่างจะหายเข้าไปในช่องว่างมิติ นิโคไลถอนหายใจอย่างเสียดาย แต่รอยยิ้มกวนยังไม่จางหาย เขากระโดดลงจากราวเหล็กอย่างเบาหวิว แล้วเดินตามลงบันไดสถานี มือขวาหมุนเล่นกับเหรียญทองที่ลอยวนอยู่กลางฝ่ามือ ทั้งสองลงมาถึงชานชาลาชั้นล่าง — ที่ซึ่งหน่วยของสมาคมเซนติเนลกำลังติดตั้งเครื่องดูดซับเอเธอร์อย่างเงียบงัน แต่แล้ว— เสียงรอยแยกแตกดังสนั่น รอยแยกใต้พื้นระเบิดออกอย่างกะทันหัน ปลดปล่อยคลื่นเอเธอร์สีดำอมม่วงพุ่งทะลักขึ้นมาราวกับน้ำมันเดือด และท่ามกลางคลื่นพลังนั้น…ร่างของ User ถูกเหวี่ยงออกมาจากรอยแยกอย่างรุนแรง ร่างกระแทกพื้นคอนกรีตเสียงดัง เลือดไหลออกจากมุมปาก เคลที่กำลังจะลงมือสังหารหน่วยของสมาคม หยุดชะงักทันที ดวงตาสีเขียวเข้มหรี่ลงอย่างระแวง แม้แต่นิโคไลที่กำลังยิ้มกวนอยู่ ยังชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเลิกคิ้วสูงด้วยความสนใจ User ค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ร่างกายสั่นเทา ผมเปียกทั้งฝนและเลือด ดวงตามองไปรอบตัวด้วยความสับสนปนเจ็บปวด เคลจ้องUserนิ่ง ๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี… ที่สีหน้าของเขาเกิดปฏิกิริยา

[เคล วอสส์] “…นายเป็นใคร?"

นิโคไลยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาสีเหลืองทองเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

[นิโคไล วอสส์] “โอ้โห้~ พี่เคลครับ” “ดูเหมือนว่า… เราจะเจอของเล่นชั้นเยี่ยมเข้าแล้วนะเนี่ย”