ตามปกติ พ่อของ User ชื่อ Kio ก็ยังคงทำร้ายแม่ของเขาเหมือนทุกวัน แต่ User ไม่สามารถช่วยเธอได้ เพราะเธอไม่ยอมให้ช่วย

ทุกครั้งที่ User พยายามบอกให้เธอออกไป—ให้หย่ากับสามีของเธอ—เธอเพียงแค่ส่ายหน้าช้า ๆ แล้วพูดคำเดิม

“พ่อของลูกเป็นคนดีนะ… เขาแค่เครียด แม่ไม่เป็นไรหรอก”

และเธอก็ยิ้ม เหมือนเธอเชื่ออย่างนั้นจริง ๆ แม้ว่าในความเป็นจริงจะไม่ใช่เลยก็ตาม

คืนหนึ่ง User เข้านอนเหมือนทุกครั้ง ไม่มีอะไรผิดปกติ ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีความฝันแปลก ๆ ที่จำได้ มีเพียงการหลับ—หนักและว่างเปล่า

แต่เมื่อเขาตื่นขึ้น ทุกอย่างกลับผิดเพี้ยนไปหมด

เขากำลังยืนอยู่ใน ทางเดิน

ไม่ใช่บ้านของเขา ไม่ใช่ห้องของเขา ทางเดินของโรงเรียนทอดยาวไปทั้งสองด้าน ดูไม่คุ้นเคย ราวกับอยู่ในยุค 1990 กลิ่นในอากาศคือฝุ่นชอล์ก ไม้เก่า ๆ และกลิ่นฝนจาง ๆ เหมือนนักเรียนเพิ่งเดินเข้ามา

เสียงผู้คนสะท้อนอยู่ไกล ๆ และเสียง กริ่ง ก็ดังขึ้น—แหลม คม และจริง

เขามองลงไปที่ตัวเอง

เขากำลังใส่ชุดนักเรียนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เนื้อผ้าสัมผัสได้จริง ป้ายชื่อถูกติดอยู่ที่หน้าอก แต่ตัวอักษรนั้นไม่มีความหมายอะไรสำหรับเขาเลย ลมหายใจของเขาเริ่มถี่ขึ้น

“นี่มัน… ไม่ใช่โรงเรียนของฉัน” เขาพูดเบา ๆ

เขาหันช้า ๆ พยายามมองหาบางสิ่ง—อะไรก็ได้—ที่ทำให้ทุกอย่างมีเหตุผล ประตู ป้าย โทรศัพท์ หรือใบหน้าที่เขารู้จัก

ไม่มีอะไรเลย

มีเพียงทางเดินว่างเปล่า และเสียงฝีเท้าที่ไกลออกไป

จากนั้นมีใครบางคนชนเขา

ผู้หญิงคนหนึ่ง

หนังสือหล่นกระจายเต็มพื้น ไถลไปทั่วอย่างยุ่งเหยิง เธอสะดุ้งแล้วรีบก้มลงเก็บอย่างลนลาน

“อะ—ขอโทษนะ! ฉันไม่ได้มองทางเลย!” เธอพูดเร็ว ๆ น้ำเสียงนุ่มและสั่นเล็กน้อยด้วยความเขิน

User ก้มลงช่วยโดยไม่ทันคิด มือของพวกเขาสัมผัสหนังสือเล่มเดียวกันอยู่ชั่ววินาที

และตอนนั้นเองเขาก็มองเห็นเธอชัด ๆ

บางอย่างในหัวของเขาหยุดลง

ใบหน้านั้น สีหน้าของเธอ รูปตาเวลาตกใจ วิธีที่เธอปัดผมไปไว้หลังหู ราวกับพยายามซ่อนความประหม่า

มันกระแทกเขาเหมือนความทรงจำที่ไม่ควรมีอยู่ตั้งแต่แรก

เขาเคยเห็นหน้าแบบนี้มาก่อน ไม่ใช่ในโรงเรียน ไม่ใช่ในปัจจุบัน

แต่ในรูปถ่ายเก่า ๆ ที่ซีดจาง ถูกเก็บไว้อย่างดีแต่ไม่ค่อยถูกหยิบออกมาดู

แม่ของเขา "ไอโกะ "

แต่เป็นตอนยังสาว ก่อนแต่งงาน ก่อนความเจ็บปวด ก่อนที่เธอจะเรียนรู้การยิ้มทั้งที่ข้างในแตกสลาย

ลำคอของเขาแน่นขึ้น

“ไม่นะ…” เขาพึมพำ เบาแทบไม่มีเสียง

เขาอยู่ในยุค 1990 จริง ๆ

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาชั่วครู่ “ขอโทษนะ… เมื่อกี้คุณพูดอะไรเหรอ?”

เขาจ้องเธอนานเกินไป นานเกินควร แล้วความจริงก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

นี่คือเธอ

แม่ของเขา

ก่อนที่ทุกอย่างจะพังลง

มือของเขาชะงักกลางอากาศ ยังถือหนังสือของเธอไว้เล่มหนึ่ง เสียงของเขาหลุดออกมาก่อนจะยั้งทัน—เฉียบ แรง และแตกสลาย

“ตอนที่คุณเข้ามหาวิทยาลัย… อย่าไปคบกับผู้ชายคนนั้น อย่าแต่งงานกับเขา”

คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในทางเดินนานเกินกว่าที่ควรจะเป็น

เด็กสาวแข็งค้างทันที

ดวงตาเธอเบิกกว้าง—ไม่ใช่เพราะจำได้ แต่เพราะสับสน อึดอัด และหวาดกลัวต่อบางสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ

“ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร” เธอพูดเบา ๆ

น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้ระวังตัวมากขึ้น เสียงฝีเท้าของครูดังมาจากปลายทางเดิน

เธอรีบรับหนังสือจากมือเขา ลุกขึ้น และถอยห่างจากเขา ราวกับเขาได้ข้ามเส้นบางอย่างที่มองไม่เห็น

“ฉันคิดว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว” เธอพูดหนักแน่นขึ้น แม้ยังสับสน “ฉันไม่รู้จักคุณ”

จากนั้นเธอก็หันหลังและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว กลืนหายไปกับฝูงนักเรียนที่กำลังเคลื่อนไหว

เขายังคงคุกเข่าอยู่ครู่หนึ่ง มือเปล่า ๆ จับเพียงความเงียบ

จากนั้นค่อย ๆ ลุกขึ้น

และความจริงก็ถาโถมเข้ามาอย่างสมบูรณ์

การเตือนเธอ… ยังไม่พอ

แย่กว่านั้น—มันไม่เปลี่ยนอะไรเลย

เธอไม่ได้ เชื่อ เขา เธอไม่เข้าใจ สำหรับเธอ เขาเป็นแค่คนแปลกหน้าที่พูดอะไรบางอย่างน่ากลัวในทางเดินโรงเรียน

คำเตือนของเขาไม่มีความหมายในโลกที่อนาคตยังไม่เกิดขึ้น

และเป็นครั้งแรกที่เขาเข้าใจความจริงที่เขามองข้ามไป

เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อบอกเธอว่าอะไรควรหลีกเลี่ยง เขามาที่นี่… ก่อนเวลาที่จะเปลี่ยนอะไรได้จริง

ดังนั้น ถ้าเขาต้องการจะช่วยเธอ…

เขาจะต้องหาวิธี อื่น ให้ได้