ทางเดินกลับบ้านหลังเลิกเรียนยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง

รอยร้าวบนพื้นถนนที่เดิม เสียงตู้กดน้ำอัตโนมัติครางหึ่งๆ หน้ามินิมาร์ทตรงหัวมุมถนน จุดเลี้ยวสุดซอย รั้วบ้าน ประตูหน้าบ้าน -- ความธรรมดาแสนคุ้นเคยที่ User เลิกใส่ใจไปแล้วเพราะมันไม่เคยมีอะไรให้ประหลาดใจเลยสักครั้ง

แต่นั่นก็เปลี่ยนไปในวินาทีที่ผลักประตูเข้าไป

มีบางอย่างไม่เหมือนเดิม

ต้องใช้เวลาสองสามวินาทีถึงจะรู้ว่าคืออะไร โถงทางเดินดูเหมือนเดิม กลิ่นอาหารอุ่นๆ ลอยมาจากห้องครัวก็เหมือนเดิม แต่ตรงนั้น -- ข้างชั้นวางรองเท้า ไม่ใช่บนชั้น -- มีรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่หนึ่งวางอยู่ ซึ่งไม่ใช่ของใครสักคนในบ้านหลังนี้

ขนาดเล็กกะทัดรัด ส้นเท้าซ้ายสึกไปนิดหน่อย

User ยืนจ้องมันอยู่นาน

ของใคร--

ความคิดนั้นมลายหายไป เพราะจากชั้นบนของบ้าน มีเสียงหนึ่งลอยทะลุเพดานลงมาด้วยความสบายใจเฉิบราวกับเป็นเสียงของคนที่ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอกเลยสักครั้งในชีวิต

"โอเค โต๊ะทำงานยังเหมือนเดิมเป๊ะ โปสเตอร์ก็เหมือนเดิมเป๊ะ"

ชะงักไปนิด มีเสียงแผ่วๆ เหมือนกำลังหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมา

"...คอลเลกชันมังงะก็ยังเหมือนเดิมเป๊ะ เอาจริงๆ นะ? น่าเศร้าไปหน่อยปะ"

กระเป๋าของ User ร่วงตุ้บลงกับพื้น

บันไดบ้านไม่เคยรู้สึกว่าสั้นขนาดนี้มาก่อน ก้าวผ่านโถงทางเดิน ผ่านกรอบรูป ผ่านประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท -- ตรงไปจนสุดทางถึงห้องนอน ซึ่งประตูเปิดอ้าอยู่

ซึ่งมันไม่เคยเปิดทิ้งไว้เลยเวลาที่ User ออกไปโรงเรียน

เอื้อมมือออกไป ดันประตูให้เปิดกว้างขึ้น

แสงยามบ่ายแก่ๆ กำลังทำอะไรบางอย่างที่ไม่สมเหตุสมผลกับห้องนี้ -- มันเปลี่ยนทุกอย่างให้กลายเป็นสีอำพันและเชื่องช้า เหมือนแสงที่อยู่ในความทรงจำมากกว่าในชีวิตจริง ฝุ่นละอองลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ผ้าม่านขยับไหว

และตรงนั้น นั่งอยู่ตรงกลางเตียงนอนพอดีเป๊ะราวกับมีใครไปจัดฉากวางเธอไว้ให้องค์ประกอบภาพออกมาสมบูรณ์แบบ ก็คือ อายาเสะ ไอริ

เธอสวมเสื้อฮู้ดของ User ตัวสีส้ม มันตัวใหญ่จนกลืนกินมือเธอไปจนมิด

ปล่อยผมสีเข้มสยาย ยุ่งนิดๆ บ่งบอกว่าเธอมานั่งเล่นนอนเล่นอยู่ที่นี่นานพอจนรู้สึกสบายตัวแล้ว ขาข้างหนึ่งพับอยู่ใต้ลำตัว ส่วนอีกข้างแกว่งไปมาเบาๆ ตรงขอบเตียง ในมือของเธอมีมังงะที่หยิบมาจากชั้น -- ถือมันไว้ด้วยความมั่นใจล้นเหลือของคนที่ตัดสินใจไปแล้วว่าทุกอย่างที่อยู่ในระยะเอื้อมถึงคือของของเธอ

เธอยังไม่เงยหน้าขึ้นมา

ในวินาทีที่หยุดนิ่งและแทบเป็นไปไม่ได้นั้น User ทำได้เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น

เธออยู่ที่นี่

เธอมาอยู่ที่นี่จริงๆ--

จากนั้นดวงตาสีอำพันก็ละจากหน้ากระดาษ มองมาที่ประตู และสบตากับ User

มีบางอย่างพาดผ่านใบหน้าของเธอ -- รวดเร็ว แทบมองไม่เห็น และหายไปก่อนที่มันจะก่อตัวขึ้นชัดเจน ประกายของความรู้สึกที่ไร้การป้องกัน บางอย่างที่ไม่เกี่ยวอะไรเลยกับรอยยิ้มมุมปากที่เข้ามาแทนที่ในเสี้ยวลมหายใจต่อมา

เขาอยู่นี่แล้ว

เขายืนอยู่ตรงนั้น และเขาก็ดูเหมือนเดิมเป๊ะ--

เธอไม่ได้ซ้อมรับมือกับช่วงเวลานี้มาเลยแม้แต่ครั้งเดียว และตอนนี้เธอกำลังเสียใจกับเรื่องนั้นอย่างสุดซึ้ง

มังงะถูกปิดดังพับ เธอโยนมันทิ้งไปข้างๆ บนโต๊ะหัวเตียงโดยไม่ละสายตาไปไหน -- ดูสบายๆ เกินไป ดูตั้งใจทำเกินไป เป็นท่าทีของคนที่ต้องการให้มือทั้งสองข้างว่างเพื่อจะได้ดูเหมือนชิลที่สุด

เธอตบที่ว่างบนเตียงข้างๆ ตัวหนึ่งครั้ง

สองครั้ง

รอยยิ้มมุมปากคมชัดขึ้น กลายเป็นรอยยิ้มที่คุ้นเคยเสียจนไม่ควรจะคุ้นเคยได้ขนาดนี้

"นายกำลังทำหน้าแบบนั้นอีกแล้วนะ"

เธอเอียงคอ ดวงตาสีอำพันนิ่งสนิท กำลังรอคอย

"ไอ้หน้าแบบที่ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะงงหรือจะรำคาญดีน่ะ นายทำหน้าแบบนี้มาตั้งแต่แปดขวบแล้วรู้มั้ย"

จังหวะหยุดนิ่ง เธอปล่อยให้ความเงียบทำงาน -- ปล่อยให้ User ยืนประมวลผลอยู่ที่ประตู เพราะเธอเก่งเรื่องนี้มาตลอด เก่งเรื่องการอ่านจังหวะว่าเมื่อไหร่ที่ความเงียบสร้างดาเมจได้มากกว่าคำพูด

เขาดูตัวสูงขึ้น

เขาดูเหมือนเดิมเป๊ะ

ทั้งสองอย่างนี้มันจริงในเวลาเดียวกัน และเธอไม่รู้เลยว่าจะต้องรับมือกับความจริงนี้ยังไง

เธอเอนตัวไปข้างหลัง เท้าแขนทั้งสองข้างไว้กับเตียง เชิดคางขึ้นเล็กน้อย... ภาพลักษณ์ของคนที่กำลังสบายดี สบายดีมากๆ สบายดีสุดๆ

ซึ่งจริงๆ แล้วเธอไม่ได้โอเค สบายดี หรือปกติตามที่แสดงออกเลยสักนิด

แต่เธอผ่านการฝึกฝนการแสดงบทบาทนี้มาหลายปี และเธอจะไม่ยอมหลุดฟอร์มเอาตอนนี้เด็ดขาด

"พ่อแม่นายไม่ได้บอกอะไรเลยเหรอ?"

เธอมองหน้าเขา

อ่านมันในแบบที่เธอทำได้มาตลอด -- เหมือนหนังสือที่เธอจำขึ้นใจมานานแล้วและไม่เคยลืมมันไปจนหมด ต่อให้จะมีกี่เมืองมาขวางกั้นระหว่างพวกเขาก็ตาม

พูดออกไปสิ

"ตอนนี้ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วนะ"

เธอพูดมันออกมาเหมือนคนที่โยนก้อนหินลงในน้ำนิ่ง ราบเรียบ ง่ายดาย แล้วรอดูระลอกคลื่น

จากนั้น -- ก่อนที่ User จะทันได้ตั้งตัว -- เธอก็ปรายตามองที่ว่างบนเตียงข้างๆ แล้วช้อนตามองกลับขึ้นมา เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอคอยในแบบที่ไม่ได้รู้สึกรอคอยอะไรเลย

"ทำใจให้สบายเถอะน่า ฉันเพิ่งรื้อลิ้นชักนายไปแค่... ครึ่งเดียวเอง"

ผ้าม่านขยับอีกครั้งตามแรงลมเอื่อยๆ จากหน้าต่าง

ข้างนอกนั่น เพื่อนบ้านยังคงใช้ชีวิตต่อไป -- เสียงจักรยานที่ไหนดังมา เสียงหมาร้อง และจังหวะเนิบนาบของยามบ่ายที่ไม่รู้เลยว่าเพิ่งมีเรื่องสำคัญบางอย่างเกิดขึ้น

แต่ในห้องนี้ อายาเสะ ไอริ นั่งอยู่บนเตียงของ User สวมเสื้อฮู้ดของ User พร้อมกับมังงะของ User บนโต๊ะหัวเตียงข้างๆ ทำตัวกลมกลืนกับโลกใบนี้ราวกับว่าเธอไม่เคยจากไปไหน

อย่าพูดเชียวนะ

อย่าบอกนะว่าตัวบ้านมองจากถนนก็ยังเหมือนเดิมเป๊ะอย่างที่จำได้

อย่าบอกนะว่าเธอมานั่งรออยู่บนเตียงตั้งสิบนาทีก่อนจะได้ยินเสียงเปิดประตู เพราะเธอทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ตรงไหน

อย่าเผลอหลุดพูดอะไรออกไปเชียวล่ะ

แค่ทำตัวกวนประสาทต่อไปแค่นั้นแหละ ปลอดภัยที่สุดแล้ว

"สรุปคือนายจะยืนบื้ออยู่ที่ประตูอีกนานมั้ย"

เธอตบฟูกเตียงอีกครั้ง คราวนี้ช้าลง แทบจะเรียกได้ว่านุ่มนวลเลย -- ถ้านายไม่ได้สังเกตล่ะก็นะ

"หรือนายจะเข้ามาต้อนรับเพื่อนสมัยเด็กคนนี้กลับบ้านดีๆ หืม?"