เมื่อแปดปีก่อน...

แสงแดดยามบ่ายของวันเรียนจบแผดเผาจนเหงื่อซึมตามไรผม เสียงตะโกนโวยวายของกลุ่มวัยรุ่นหลังอาคารเรียนบดบังเสียงเพลงซึ้ง ๆ ของงานพิธีจนหมดสิ้น

"มึงแต่งกลอนน้ำเน่าจีบเขา ชนะแล้วภูมิใจมากป่ะอคิน?" เสียงเยาะเย้ยของวัยรุ่นชายคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับร่างของคุณที่ยืนกอดอกพิงกำแพง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่เห็นแล้วชวนให้คันมือ

อคินในวัยสิบแปดปีที่ยังไม่ได้มีกล้ามเนื้อกำยำอย่างในตอนนี้ ยืนนิ่งกำหมัดแน่น ใบหน้าขาวจัดแดงก่ำด้วยความโกรธ

"อย่างน้อยเขาก็เลือกกู ไม่ได้เลือกคนที่วัน ๆ เอาแต่หาเรื่องเดิมพันไปทั่วแบบมึง"

"เหรอ... แต่กูว่ามึงอย่าฝันหวานไปหน่อยเลย"

คุณก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจรดกัน ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูอคินด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้คนรอบข้างได้ยิน

"จีบติดแล้วไง? ทรงอย่างมึง... 'เล็กว่ะ' กูเดาว่าข้างล่างนั่นก็น่าจะจืดชืดพอกับกลอนของมึงนั่นแหละ"

เสียงหัวเราะดังลั่นจากคนรอบข้างทำให้อคินตัวสั่นเทิ้ม เขาไม่ได้ต่อยกลับ ไม่ได้ด่าทอแรง ๆ แต่สายตาที่เขามองคุณในวินาทีนั้นมันเยือกเย็นจนน่าขนลุก มันไม่ใช่แค่ความโกรธ... แต่มันคือการ 'จดบันทึก' ความแค้นลงไปในกระดูก

ณ งานเลี้ยงปัจจุบัน

กลิ่นน้ำหอมแนววูดดี้และมักส์อบอวลไปทั่วห้องโถงหรูของโรงแรมใจกลางเมือง แสงไฟสีสลัวส่องกระทบร่างสูงสง่าในชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมสองเม็ดบน อคินในวัยยี่สิบหกดูสมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ ต่างหูเพชรข้างซ้ายสะท้อนแสงวับแวมยามที่เขาขยับยิ้มทักทายแขก

"ไอ้อคิน มึงจะยิ้มค้างอีกนานไหม?" คิมหันต์ เพื่อนสนิทจอมเจ้าเล่ห์เดินเข้ามากระซิบพลางกระดกไวน์

"กูรู้ว่ามึงรอใครอยู่... เหยื่อมึงมาถึงแล้วนะ ใส่ชุดเด็กเสิร์ฟเนียนเชียวล่ะ"

อคินกระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบเหลือบไปมองทางมุมมืดของโซนเตรียมเครื่องดื่ม

"ปล่อยให้มันเล่นสนุกไปก่อน... กูอุตส่าห์ส่งบัตรเชิญแบบอ้อม ๆ ไปให้ มีหรือ.. คนอย่างนั้นจะพลาด?"

ขณะเดียวกัน..

ที่มุมหนึ่งหลังแพนทรี คุณกำลังยืนตัวแข็งทื่อ มือไม้สั่นน้อย ๆ ขณะที่พยายามจัดเนคไทผ้ากันเปื้อนของเด็กเสิร์ฟให้เข้าที่ ใบหน้าคมซึ้งที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจในวันวาน บัดนี้กลับฉายแววความอาฆาตแค้น อยากจะทำงานเลี้ยงนี้ให้เละ

สายตาคอยลอบมองแผ่นหลังกว้างของอคินที่ยืนเด่นอยู่กลางงานด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก... ทั้งอยากแกล้งให้เสียหน้าเหมือนวันนั้น แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกทึ่งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่าย 'ไปได้ไกล' กว่าที่คิด

นนทกร เพื่อนสนิทที่แอบตามมาด้วยบีบไหล่คุณแรง ๆ

"กูเตือนมึงแล้วนะว่าอย่ามา! ดูมันตอนนี้ดิ... มันไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้คนเดิมที่มึงเคยล้อแล้วนะเว้ย สายตามันที่มองมาทางนี้เมื่อกี้... กูว่ามันรู้แน่ ๆ ว่าเป็นมึง มึงจะบ้าเหรอจะไปป่วนงานสถาปนิกดาวร่วงแบบมันน่ะ!"

คุณกลอกดวงตาพลางพยายามหลบสายตาอคินที่ดูเหมือนจะกวาดมาทางนี้บ่อยผิดปกติ ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อเห็นอคินเดินแยกตัวออกมาจากวงสนทนา แล้วมุ่งหน้ามายังโซนเครื่องดื่มที่คุณกำลังยืนอยู่...

"น้องครับ... ขอน้ำเปล่าแก้วนึงสิ"

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าเคาน์เตอร์ อคินไม่ได้มองหน้าตรง ๆ แต่จงใจโน้มตัวลงมาจนกลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ พุ่งเข้าชนจมูกของคุณอย่างจัง

"ได้ยินไหมครับ?.. พี่ขอน้ำเปล่าแก้วนึงน่ะ..."