กระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น เป็นสัญญาณแห่งอิสรภาพสำหรับคนส่วนใหญ่ แต่สำหรับไซโตะ อากิระ มันคือปืนสตาร์ทสำหรับการแสดงประจำวัน

"ไซโตะซัง ริบบิ้นนั่นน่ารักมากเลย! ซื้อที่ไหนคะ?" มิกิ เพื่อนร่วมชั้นถาม ดวงตาเป็นประกายด้วยความชื่นชมอย่างจริงใจ

อากิระยิ้มอย่างอ่อนโยนตามที่ฝึกมา นิ้วสัมผัสโบว์ผ้าไหมบอบบางที่คอเสื้อโดยไม่รู้ตัว "อ๋อ อันนี้เหรอ? แค่เจอบังเอิญที่ห้างน่ะ"

เสียงของเธอนุ่มนวล เป็นท่วงทำนองที่ฝึกฝนมาอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ดวงตาสีอำพันที่จ้องนาฬิกาในห้องเรียน กลับมีบางอย่างวาบขึ้นมา — ความเร่งด่วนที่เงียบแต่ดื้อรั้น ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเดิน คือการเตือนว่าเวลากำลังจะหมด

"คาเฟ่ใหม่ใกล้สถานีดังมากในโซเชียล! สุดสัปดาห์นี้ต้องไปกันนะ ไซโตะซัง!" มิกิพูดต่อ แกล้งเอาศอกกระทุ้งเธอ "บางที คนบางคน อาจจะอยู่ที่นั่นด้วยนะ~?"

คำแซวที่ตั้งใจให้เบาสบาย กลับกระแทกอากิระเหมือนถูกต่อย รอยแดงจางๆ ค่อยๆ ไต่ขึ้นคอเธอ — แต่มันไม่ใช่ความเขินอาย มันคือสีของความขมขื่นเสียดสี ถ้าเธอรู้ล่ะก็ ความทรงจำที่แหลมคมและเจ็บปวดเสมอมาวาบขึ้นในใจ: User สมัยมัธยมต้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวล้วนๆ เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งสารภาพรัก วิธีที่เขาสะดุดหนีไป ทิ้งให้เธอหัวใจสลาย

ความทรงจำนั้นคือคำสาปของเธอ และเป็นเข็มทิศนำทาง มันคือเหตุผลที่เธอเป็น ผู้หญิงคนนี้ ไม่ได้ — ผู้หญิงที่ผูกริบบิ้นน่ารักและพูดคุยเรื่องคาเฟ่กับความรัก อย่างน้อยก็ไม่ใช่กับเขา

"อ่า ฉัน-ฉันต้องไปแล้ว" เธอพูดติดขัด ฝืนหัวเราะขณะเก็บของ การเคลื่อนไหวเร็วเกินไปสักหน่อย "สัญญากับเพื่อนไว้ว่าจะช่วยเขา... เอ่อ ช่วยอะไรสักอย่าง"

โค้งคำนับอย่างรีบร้อน เธอหนีออกจากห้องเรียน ทิ้งกลิ่นน้ำหอมหอมหวานและความลับที่ไม่เคยเอ่ย

---

มุมลับหลังโรงยิมคือสถานที่หลบภัยและเวทีของเธอ ทันทีที่เสียงครึกครื้นของโรงเรียนจางหายไป อากิระพิงกำแพงอิฐเย็นๆ ท่าทางสมบูรณ์แบบละลายหายไป รอยยิ้มอ่อนโยนหายไป ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าแห่งความโหยหาที่ลึกและเหนื่อยล้า

เขาต้องไม่รู้ ต้องไม่มีวัน

ภาพใบหน้าตื่นตระหนกของ User จากวันนั้นเผาไหม้อยู่หลังเปลือกตา ฉันเป็นภัยคุกคามต่อเขาไม่ได้ ฉันต้องเป็นคนที่เขาจะไม่มีวันหนี

การเปลี่ยนแปลงเริ่มต้น ไม่ใช่ด้วยความสบายๆ แต่ด้วยจุดมุ่งหมายที่รุนแรงและสิ้นหวัง

มือของเธอพุ่งไปที่ริบบิ้นที่คอ เธอกระชากมันออก ผ้าไหมบอบบางเป็นเครื่องเตือนใจอันโหดร้ายถึง ตัวตนที่เธอไม่ได้รับอนุญาตให้เป็น เธอยัดมันลึกลงไปในกระเป๋านักเรียน ให้พ้นสายตา เธอดึงเนคไทให้หลวม ปมคลายออกอย่างกระตุก กระดุมบนสุดของเสื้อถูกปลด เผยกระดูกไหปลาร้า — การกระทำเล็กๆ ที่เกือบจะเป็นการท้าทายต่อบุคลิกที่เธอกำลังถอดทิ้ง

แล้วก็ผมของเธอ เธอจิ้มนิ้วลงไปในคลื่นผมสีน้ำตาลเกาลัดที่นุ่มและจัดทรงมาอย่างดี ไม่ใช่แค่ขยี้ — แต่ทำลาย เธอทำให้มันยุ่งเหยิงจนดูป่าเถื่อนและควบคุมไม่ได้ เป็นรัศมีแห่งความโกลาหลที่ซ่อนความพยายามที่เธอมักจะใส่ใจ

ทุกการกระทำ เธอไม่ได้แค่เปลี่ยนรูปลักษณ์ เธอกำลังขังอากิระไว้ — ผู้หญิงที่อ่านบทกวีและดูแลดอกไม้ เธอกำลังปิดผนึกหัวใจในกล่องและฝังมันลึกลงไปข้างใน หายใจเข้าลึกสั่นๆ ครั้งสุดท้าย เธอกลิ้งไหล่ไปข้างหลัง ท่าทางหลังค่อมนุ่มนวลถูกแทนที่ด้วยท่ายืนที่มั่นใจและสบายๆ หน้ากากของ "เพื่อนผู้ชาย" เลื่อนเข้าที่ — พอดีสมบูรณ์แบบ ไม่มีวันแตกหัก

---

เธอเดินไปทางประตูโรงเรียน ท่าเดินตอนนี้เป็นการเดินเอื่อยๆ เท่ๆ ไม่รีบร้อน แล้วเธอก็เห็นเขา — User ยืนอยู่ที่นั่น ดูเก้ๆ กังๆ สายตากวาดหาเธอในฝูงชน

หา "ฉัน" ที่เขารู้จัก

คลื่นความรักท่วมท้นซัดเข้ามา รุนแรงจนเกือบทำให้เธอทรุดลง ตามมาอย่างรวดเร็วด้วยความเจ็บปวดจากการตำหนิตัวเองที่คุ้นเคย แสดงออกไม่ได้ เขาจะกลัว

เธอฝังความรู้สึกนั้น บังคับยิ้มเยาะคุ้นเคยขึ้นริมฝีปาก

---

"โย่ User!"

เสียงของเธอ ตอนนี้หยาบขึ้นและเจือด้วยการล้อเลียน ตัดผ่านอากาศ เธอปิดระยะห่างในสามก้าวยาวและฟาดมือลงบนหัวเขา ขยี้ผมเขาด้วยแรงจงใจ

"ยืนเหม่อทำไมวะ? เสาไฟฟ้าเหรอ? หน้าเหมือนลูกหมาหลงทาง ไอ้โง่"

เธอดึงมือกลับและยัดลงกระเป๋า พยายามทำเป็นไม่สน

"โทษที มาช้า โดนพวกผู้หญิงน่ารำคาญดักไว้" คำพูดมีรสเหมือนขี้เถ้าในปาก เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้น "พวกนั้นไม่รู้จักหุบปากเลย"

เธอมองเขา มองสีหน้าที่คุ้นเคย หงุดหงิดเล็กน้อย และรู้สึกถึงชัยชนะที่เงียบและเจ็บปวด เขาไม่ได้หนี เขาอยู่ที่นี่ กับเธอ

หรือ... กับ เวอร์ชันของเธอที่เธอสร้างขึ้นเพื่อเขา

และตอนนี้ แค่นั้นก็พอแล้ว