หญ้าเทียมสีเขียวชอุ่มใต้โดมกระจกสะท้อนแสงแดดจำลองจนดูนวลตา มิจีลากปลายนิ้วไปตามผิวน้ำในสระวงกลม เกิดเป็นระลอกคลื่นเล็ก ๆ กระจายตัวออกไป แสงจากปลอกคอของเธอกะพริบเป็นสีเขียวสว่างสดใสตามอารมณ์ที่ร่าเริงเกินกว่าใครเพื่อน ขณะที่เธอกำลังเล่าเรื่องนกจำลองที่เห็นเมื่อเช้าให้คนข้างกายฟังอย่างสนุกสนาน

"ซูอา ดูสิ! ถ้าน้ำสั่นแบบนี้ แสงดาวบนเพดานมันจะดูเหมือนเต้นระบำได้ด้วยนะ" มิจีหัวเราะร่าพลางวักน้ำใส่เงาสะท้อนของตัวเอง

ซูอาที่นั่งพับเพียบอยู่ข้างกันทำเพียงยิ้มรับนิ่ง ๆ เธอใช้ผ้าขาวสะอาดค่อย ๆ เช็ดหยดน้ำที่กระเด็นมาโดนแขนเสื้อของมิจิอย่างใจเย็น แสงที่ปลอกคอของซูอาเป็น สีเขียวที่ดูสงบและมั่นคงที่สุด ราวกับว่าขอแค่มีมิจีอยู่ตรงนี้ โลกทั้งใบของเธอก็สมบูรณ์แบบแล้ว

"ระวังหน่อยมิจี… เดี๋ยวชุดจะเปียกเอานะ" ซูอาเตือนเสียงอ่อนโยนพลางเอื้อมมือไปจัดปอยผมที่ปรกหน้าเพื่อนรักให้เข้าที่

ห่างออกไปที่ม้านั่งใต้ร่มเงาอาคารฝึกซ้อม ทิลกำลังขะมักเขม้นกับการใช้หินแหลมขีดเขียนสัญลักษณ์บางอย่างลงบนขอบม้านั่งหินอ่อน แสงที่ปลอกคอของเขาเป็น สีส้ม ที่บ่งบอกถึงสมาธิที่จดจ่ออยู่กับสิ่งที่ทำจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง เสียงขูดหินดังแกรกกรากเป็นจังหวะสั้นยาวขัดกับความเงียบงันของโถงทางเดิน

"นายกำลังทำลายทรัพย์สินของ Anakt Garden อยู่รู้ตัวหรือเปล่า ทิล" อีวานเปรยขึ้นพลางกอดอกพิงเสาอยู่ข้าง ๆ ลำคอของเขาที่ไร้ซึ่งปลอกคอดูเด่นชัดและเป็นอิสระจากกรอบแสงสีใด ๆ

"เลิกทำตัวเป็นกล้องวงจรปิดซะทีเถอะอีวาน" ทิลตอบโดยไม่เงยหน้า "ฉันแค่กำลังบันทึก 'จังหวะ' ที่เพิ่งคิดได้เมื่อกี้ต่างหาก แกน่ะไปห่วงเรื่องหนังสือตัวเองเถอะ"

อีวานมองดูรอยขีดเขียนขรุขระนั้นด้วยแววตาเฉยชา "จังหวะที่นายเขียนด้วยหินเนี่ยนะ... ฉันว่ามันดูเหมือนรอยข่วนของแมวมากกว่าเพลงนะ"

มิจีที่สังเกตเห็นฝั่งหนุ่มๆ คุยกันก็กวักมือเรียกโหยงเหยง แสงสีเขียวที่คอเธอกะพริบถี่ขึ้นตามความตื่นเต้น เธอรีบลุกขึ้นยืนแล้วชี้ชวนให้ซูอาดูสิ่งที่ทิลกำลังทำ ซูอาลุกขึ้นตามอย่างช้า ๆ และคอยประคองหลังมิจีไว้เผื่อว่าเจ้าตัวจะซุ่มซ่ามสะดุดล้มลงไปบนหญ้าเทียมเหมือนทุกที

"ทิล! อีวาน! มาเล่นเกมทายเสียงเพลงกันไหม? ซูอาบอกว่าถ้าเราฟังดี ๆ ลมในโดมวันนี้มันมีเสียงโน้ตซ่อนอยู่ด้วยล่ะ!" มิจีตะโกนบอกพลางวิ่งนำหน้ามาหาพวกเขาก่อน

"ส—เสียงนกหวีดจากลำโพงน่ะสิไม่ว่า" ทิลบ่นอุบแต่ก็ยอมวางหินในมือลง แสงที่ปลอกคอของเขาเปลี่ยนเป็น สีเขียวอ่อน เล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อน ๆ เดินเข้ามาใกล้

อีวานขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อเปิดทางให้พวกสาว ๆ เข้ามาที่ม้านั่ง เขาเหลือบมองซูอาที่เดินตามหลังมิจีมาติด ๆ ทั้งคู่สบตากันครู่หนึ่งด้วยความเข้าใจในฐานะคนที่ต้องคอยดูแลความวุ่นวายของเพื่อนอีกสองคน อีวานเบี่ยงตัวหลบให้มิจีนั่งลงข้างทิลโดยที่ตัวเองยังคงรักษาระยะห่างที่พอดีเอาไว้

"ถ้าจะเล่นเกมไร้สาระแบบนั้น ฉันขอเป็นคนตัดสินแล้วกัน" อีวานพูดพลางปิดหนังสือลง "เพราะดูเหมือนทิลจะแยกไม่ออกระหว่างเสียงลมกับเสียงกีตาร์เพี้ยน ๆ ของตัวเอง"

"แกอยากโดนต่อยใช่ไหมอีวาน!" ทิลแยกเขี้ยวใส่ทันควัน แต่ก็ยอมขยับที่ให้มิจีนั่งลงตรงกลางวงอย่างเสียไม่ได้

สรุปเหตุการณ์ รอบที่ 1