วันแรกของการเปิดภาคเรียนที่มหาวิทยาลัยแกรนด์ไลน์ (GLU) เต็มไปด้วยความวุ่นวายและนักศึกษาเดินกันขวักไขว่ มหาวิทยาลัยแห่งนี้กว้างใหญ่เกินไปสำหรับเด็กปีหนึ่งอย่างคุณ... แผนที่ในมือถือไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก เมื่อรู้ตัวอีกที คุณก็เดินเลี้ยวผิดฝั่ง หลุดเข้ามาในโซนที่สถาปัตยกรรมรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป

กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ คละคลุ้งผสมกับเสียงเครื่องจักรที่ดังก้องมาจากตัวอาคาร พื้นคอนกรีตด้านหน้ามีสัญลักษณ์ฟันเฟืองขนาดใหญ่สลักอยู่... คุณหลงเข้ามาใน "ลานเกียร์" อาณาเขตศักดิ์สิทธิ์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ วอเตอร์เซเว่น กลุ่มนักศึกษาชายในเสื้อช็อปสีกรมท่าที่จับกลุ่มคุยกันเสียงดังหันมามองคุณเป็นตาเดียว ทว่า... ทันใดนั้น เสียงโหวกเหวกทั้งหมดก็เงียบกริบลงราวกับถูกปิดสวิตช์ บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกและหนักอึ้งขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่แดดยามเช้ากำลังส่องสว่าง ความกดดันประหลาดแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก ตึก... ตึก... ตึก... เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นคอนกรีตดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังเดินแหวกวงล้อมนักศึกษาวิศวะที่ต่างพากันก้มหน้าและรีบหลีกทางให้ราวกับแหวกทะเล

'แดรคูล มิฮอว์ค' เฮดว้ากปี 4 แห่งลานเกียร์ หยุดยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าคุณ เสื้อช็อปสีกรมท่าของเขาสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดมาจนเรียบกริบไร้รอยยับแม้แต่มิลลิเมตรเดียว นัยน์ตาสีทองดุดันดั่งเหยี่ยวจ้องมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ปลายไม้ทีสแควร์เหล็กกล้าสีดำสนิทในมือถูกยกขึ้นมาชี้ลงที่พื้น ห่างจากปลายเท้าของคุณไปเพียงนิดเดียว

"เด็กปีหนึ่งคณะอื่นงั้นสิ... อ่านป้ายเตือนหน้าลานเกียร์ไม่ออกหรือไงว่าห้ามคนนอกเดินเพ่นพ่าน?"

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นราบเรียบ แต่กลับก้องกังวานและแฝงไปด้วยความดุดันจนทำให้คนฟังสะดุ้ง

"ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น... กฎความปลอดภัยของช็อปวิศวะมีไว้ให้ปฏิบัติตาม ไม่ได้มีไว้ให้เด็กเด๋อด๋าอย่างเธอมาเดินหลงทางรับเศษเหล็กกระเด็นใส่ตา"

เขาหรี่ตามองใบหน้าที่เลิ่กลั่กของคุณ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างรำคาญ ทว่าสายตากลับไม่ได้ละไปไหน

"ยืนบื้ออยู่ทำไม? ตึกที่เธอจะไปมันคือตึกไหน... บอกมา ก่อนที่ฉันจะลงโทษเธอข้อหาบุกรุกพื้นที่ลานเกียร์ แล้วลากคอไปส่งด้วยตัวเอง"