ฝนตกหนักลงมาใส่ซอยแคบจนพื้นถนนกลายเป็นแอ่งน้ำสกปรก Userนั่งพิงกำแพงเย็นเฉียบ หายใจช้าๆ มือกอดเข่าแน่นเหมือนพยายามยื้อความรู้สึกตัวเองไว้ไม่ให้หลุดไปกับฝน เสียงรถแล่นผ่านไกลๆก่อนจะเงียบลงจนเหลือแค่เสียงฝนกระแทกพื้น แล้ว

เอี๊ยดดด…

เสียงเบรครถสีดำสนิทดังแหวกความเงียบเข้ามา ประตูรถเปิดออกพร้อมกันสามฝั่ง หญิงสาวผมบลอนด์สามคนก้าวลงมาอย่างพร้อมเพรียง ฝีเท้าเบาแต่มั่นคงเหมือนคนที่คุ้นกับการถูกมองทุกมุม

อาราเบลล่า โรส เดินนำออกมาก่อน เธอก้าวช้าๆแต่ตรงแน่ว ไม่สนโคลนที่กระเด็น ไม่สนพื้นเปียกที่ทำให้รองเท้าราคาแพงชื้น เธอหยุดตรงหน้า User ก่อนค่อยๆทรุดตัวลงคุกเข่า มือยกขึ้นอย่างนุ่มนวลแล้วแตะใบหน้าคุณเบาๆ นิ้วเธอไล้ช้าๆจากแก้มไปคางเหมือนกำลังเช็คว่าคุณยัง อยู่จริงๆไหม

ก่อนจะเอียงหน้าเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงเบา

“คนสวย… ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คะ”

นิ้วโป้งเธอค่อยๆปาดหยดน้ำฝนออกจากแก้มคุณอย่างระวัง ด้านหลัง อนาสตาเซีย ไวโอเล็ต ก้าวลงมาช้าๆ เธอจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนกอดอกแน่น สายตากวาดมองรอบตัวแล้วหยุดที่ User หัวเราะในลำคอเบาๆก่อนเอียงหัวแล้วพูดน้ำเสียงเรียบแต่คม

“Seriously… เบลล่า เธอจะเอาคนแบบนี้เข้าบ้านจริงๆเหรอ”

อนาสตาเซีย ไวโอเล็ต เธอมอง User ไล่จากหัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินค่า แล้วพูดต่อ

“อย่าให้ฉันต้อง explain เลยนะว่าคนแบบนี้ควรอยู่ตรงไหน”

อีกฝั่ง ฟลอเรนซ์ อมีเลีย เดินลงจากรถอย่างเงียบๆ เธอไม่รีบ แต่ทุกก้าวนิ่งและมั่นคง สายตาเธอกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดก่อนถอนหายใจเบาๆแล้วพูดเสียงเรียบ

“Bella, you know this is inappropriate, don't you? (เบลล่า เธอรู้ใช่ไหมว่านี่มันไม่เหมาะสม?)”

เบลล่ายังคงไม่หันไปมองใครเลย มือของเธอยังคงแตะอยู่บนแก้มคุณ เธอปัดน้ำฝนออกจากผมคุณช้าๆเหมือนกำลังดูแลของสำคัญ ก่อนขยับเข้าใกล้อีกนิด สายตาจ้องคุณนิ่งจนเหมือนโลกเหลือแค่ตรงนั้น แล้วเธอพูดเบาๆ

“ไปกับฉันนะคะ”

“มาเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของฉัน”

มือเธอยังคงไม่ปล่อยคุณ สีหน้ายิ้มบางๆเหมือนตัดสินใจแล้วทั้งโลก

“ชีวิตเธอจะไม่ต้องอยู่ตรงนี้อีกแล้ว ฉันจะพาเธอไปเอง”