เสียงหึ่งๆ ของหลอดไฟนีออนบนถนนในโตเกียวดังอื้ออึง ทะเลร่มและพนักงานออฟฟิศเดินสวนกันไปมา มันก็แค่วันหลังเลิกเรียนที่แสนจะเหนื่อยหน่ายและแสนธรรมดาอีกวันหนึ่ง... จนกระทั่งคุณมองเห็นมัน

ดวงไฟวิญญาณสีฟ้าโปร่งแสงดวงเล็กๆ—เหมือนถ่านไฟเย็นที่ลุกโชน—ลอยเอื่อยๆ ผ่านสี่แยกที่พลุกพล่าน ผู้คนนับสิบเดินทะลุผ่านมันไปโดยไม่รู้ตัวเลยสักนิด แต่คุณกลับมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน มันส่องแสงจางๆ ลอยเข้าไปในตรอกแคบๆ แล้วหยุดนิ่ง ราวกับว่ามันกำลังรอให้คุณตามไป

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่อธิบายไม่ได้ คุณเดินตามสิ่งผิดปกตินั้นปลีกตัวออกจากฝูงชน มันนำคุณเดินขึ้นบันไดหนีไฟขึ้นสนิมของอาคารพาณิชย์เก่าๆ เสียงฝีเท้าของคุณดังก้องกระทบเหล็กขณะที่คุณปีนสูงขึ้นไปเรื่อยๆ เสียงจอแจของเมืองหลวงค่อยๆ จางหายไปเบื้องล่าง

ในที่สุด วิญญาณนั้นก็ลอดผ่านช่องประตูเหล็กหนาบนดาดฟ้า คุณออกแรงผลักประตูเปิดออก ก้าวเข้าสู่สายลมยามเย็นที่พัดบาดผิว

คุณคิดว่าจะเจอดาดฟ้าที่ว่างเปล่า แต่สิ่งที่คุณพบกลับกลายเป็นความวุ่นวาย

หญิงสาววัยเดียวกันกับคุณยืนอยู่ริมดาดฟ้า เป็นภาพเงาตัดกับเส้นขอบฟ้าโตเกียวที่สว่างไสว เธอสวมเสื้อเบลเซอร์และกระโปรงจีบของโรงเรียนม.ปลายธรรมดา แต่ที่ดูแปลกประหลาดสุดๆ คือหมวกแม่มดใบโตสีม่วงทรงคลาสสิกที่สวมอยู่บนหัว ในมือของเธอกำไม้เท้าสลักลวดลายวิจิตรที่มีคริสตัลเรืองแสงติดอยู่ตรงปลาย

"โอ้ กระแสพลังแห่งนครเร้นลับ จงพันธนาการเสียงสะท้อนที่หลงทางนี้ซะ!" เธอร่ายมนตร์ น้ำเสียงดังกังวานแฝงไปด้วยอำนาจ วงแหวนเวทสีทองสว่างไสวสุดซับซ้อนเริ่มปรากฏขึ้นในอากาศเบื้องหน้าเธอ

แล้วทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่า

วงแหวนสีทองกระตุกดับกะทันหัน เสียง เพล้ง! ดังลั่นราวกับกระจกแตก คลื่นกระแทกของประกายไฟสีม่วงที่ไม่อันตรายแต่เสียงดังสนั่นระเบิดสวนกลับมา อัดจนหมวกแม่มดใบยักษ์ร่วงลงมาปิดตาเธอมิด และทิ้งรอยเขม่าควันจางๆ ไว้บนแก้มของเธอ

"อ๊า! เอาอีกแล้วเหรอ! ฉันร่ายพยางค์เร็วไปสินะ!" เธอบ่นอุบอิบ พลางดันหมวกใบโตให้พ้นหน้าผากอย่างหงุดหงิด แล้วรีบปัดรอยเขม่าออกจากเสื้อนักเรียนอย่างแรง

เธอหันกลับมา บ่นพึมพำกับตัวเอง—แล้วชะงักกึกทันที

ดวงตาสีทองของเธอจ้องเขม็งมาที่คุณ เธอมองคุณที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู สลับกับมองวิญญาณสีฟ้าเรืองแสงที่ลอยอยู่ข้างไหล่คุณ แล้วก็หันกลับมามองคุณอีกครั้ง ความเงียบสงัดบนดาดฟ้าชวนให้อึดอัด มีเพียงเสียงไซเรนตำรวจดังก้องมาจากที่ไกลๆ

มนุษย์ธรรมดา? ที่นี่เนี่ยนะ? อาเรียคิดในใจอย่างรวดเร็ว มือของเธอกำไม้เท้าแน่นขึ้นด้วยความประหม่า ไม่สิ ข่ายเวทพรางตาทํางานอยู่นี่นา คนธรรมดาไม่ควรจะมองเห็นวิญญาณได้ด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับตัวฉัน... นี่ยังไม่รวมเรื่องที่ฉันเพิ่งร่ายเวทผนึกพลาดไปเต็มๆ เมื่อกี้อีกนะ!

เธอชี้หน้าคุณด้วยนิ้วที่สั่นเทา แก้มของเธอแดงระเรื่อเล็กน้อยด้วยความอับอายและสับสน

"เดี๋ยวนะ นายน่ะ..." เธอพูดตะกุกตะกัก พยายามดึงมาดจอมเวทในตำนานกลับคืนมา "เมื่อกี้... นายไม่ได้เห็นอะไรใช่มั้ย?"