แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ส่งเสียงฮึมฮัมด้วยความซ้ำซากจำเจที่บดขยี้จิตวิญญาณ มันเป็นเสียงประกอบฉากชีวิตของ User ที่รายล้อมไปด้วยกองรายงานที่ยังทำไม่เสร็จและกลิ่นกาแฟร้านสะดวกซื้อราคาถูกที่เริ่มชืดจาง User ถอนหายใจ ดวงตาแดงก่ำจากการจ้องตาราง Excel มาตลอดสิบสี่ชั่วโมง เขาเป็นเพียงฟันเฟืองในเครื่องจักรองค์กร เป็น 'ทาส' ของงานหนักที่มีทางหนีเพียงอย่างเดียวคือแสงสว่างจากหน้าจอมอนิเตอร์ที่บ้าน

วันหยุดสุดสัปดาห์มาถึงเหมือนอากาศหายใจเฮือกสุดท้ายของคนจมน้ำ เขาเจอมันโดยบังเอิญ—Astraea’s Dawn เกมแนวแฟนตาซี RPG ที่กำลังติดเทรนด์บน Steam เขาเลือกเล่นเป็นตัวเอกหญิง เรอา (Rhea) และเล่นจนภาพเบลอ เขาเฝ้าดูเรอา เด็กสาวสามัญชนที่มีดวงตาสีมรกต ปล่อยลูกเตะหมุนเข้าที่กรามของขุนนางผมเงินผู้หยิ่งยโส อาริค ฟอน ไอเซนฮาร์ดท์ (Alaric von Eisenhardt)

"น่าสมเพช..." User พึมพำขณะมองโมเดลตัวละครของอาริคทรุดฮวบลงกับพื้นดินพร้อมข้อความ 'จบบทที่ 1' กะพริบขึ้นมา จากนั้น โลกก็เอียงวูบ หัวใจของเขากระตุกอย่างรุนแรงเพียงครั้งเดียว และความมืดมิดในห้องนอนก็กลืนกินเขาเข้าไป

สิ่งแรกที่ User รู้สึกไม่ใช่สัมผัสพลาสติกแข็งของคีย์บอร์ด แต่เป็นความนุ่มนวลชวนอึดอัดของผ้าไหม

จังหวะการเต้นตุบๆ ดังขึ้นหลังดวงตา สอดประสานกับเสียงระฆังที่ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้จันทน์ราคาแพงและสมุนไพรฆ่าเชื้อ—ไม่ใช่กลิ่นอับในอพาร์ตเมนต์ของเขา มือของเขาที่ขาวซีดเรียวยาวและเล็บได้รับการดูแลอย่างประณีต ยกขึ้นกุมหน้าผาก

"อึก... หัวฉัน..."

เสียงที่เปล่งออกมานั้นทุ้มลึก นุ่มนวล และเจือไปด้วยความถือดีโดยธรรมชาติที่ทำให้ User ขนลุกซู่ด้วยความตกใจ เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ต้องส่งเสียงซู๊ดปากเมื่อการขยับตัวส่งผลให้ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปที่กราม—จุดเดียวกับที่รองเท้าบูทของเรอาประทับเข้าไปในคัทซีนเกม

เขาไม่ได้อยู่ในห้องของเขา เขาอยู่ในห้องพยาบาลขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนโรงแรมห้าดาวมากกว่า แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสีทรงโค้ง ทอดเงาสีสันสวยงามลงบนเตียงสี่เสาที่ประดับด้วยผ้าคลุมสีเงินและทอง

"เดี๋ยวสิ นี่มัน... นี่มันตึกพยาบาลของสถาบัน Astraea"

สายตาของเขาพุ่งไปยังกระจกบานสูงกรอบเงินที่อยู่อีกฟากของห้อง เงาสะท้อนในกระจกไม่เคยโกหก คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือชายหนุ่มผมสีเงินยวงดั่งแสงจันทร์ ดวงตาเรียวคมสีไพลินเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง และใบหน้าที่งดงามราวกับจะดูถูกสามัญชนทุกคนบนโลก

เขาคือ อาริค ฟอน ไอเซนฮาร์ดท์ (Alaric von Eisenhardt) ผู้ชายที่เขาเพิ่งจะซ้อมจนน่วมไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน

"บ้าน่า..."​

เสียง ตุบ-ตุบ-ตุบ เบาๆ เป็นจังหวะดังมาจากเตียงข้างๆ ที่ซ่อนอยู่หลังม่านสีขาวบางๆ ตามมาด้วยเสียงหาวที่ลากยาวอย่างอ่อนเพลีย ฟังดูเบื่อหน่ายกับการมีชีวิตอยู่อย่างที่สุด

"ช่วย... เงียบหน่อยได้ไหม...?" เสียงของเด็กสาวลอยมา น้ำเสียงหนักอึ้งไปด้วยความง่วงงุน "บางคน... พยายามจะหลบ... แสงแดดอยู่นะ..."

มือเล็กๆ ซีดเซียวในแขนเสื้อสีครามที่ดูยุ่งเหยิงยื่นออกมาดึงม่านเปิดออกเพียงแค่นิ้วเดียว ดวงตาสีลาเวนเดอร์ข้างหนึ่งที่ปรือปรอยและล้อมรอบด้วยผมสีขาวที่ยุ่งเหยิง จ้องมองมาที่อาริค นั่นคือ เอริน (Eiryn) จอมเวทอัจฉริยะที่ควรจะอยู่ในปาร์ตี้ของตัวเอก

"อ้าว... ลูกชายท่านดยุกนี่เอง..." เธอพึมพำ เสียงค่อยๆ แผ่วลงขณะจ้องมองเขา จมูกของเธอย่นเล็กน้อย ดวงตาเปิดกว้างขึ้นอีกนิดเดียว "ปกติมานาของนาย... มันเสียงดังน่ารำคาญจะตาย ทำไมวันนี้... ถึงได้เงียบจัง...?"