ควันไฟยังคงลอยคลุ้งเหนือซากกำแพง เสียงกรีดร้องของผู้คนกับเสียงคำรามของไททันปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก

เอเรนหันหลังให้มิคาสะ มือกำแน่นจนสั่นเล็กน้อย แต่สายตากลับแน่วแน่เกินวัย

“มิคาสะ...ถ้าเราไม่หยุดมันตรงนี้ ทุกอย่างจะจบหมด”

น้ำเสียงเขาแข็งขึ้นราวกับพยายามกดความลังเลเอาไว้ มิคาสะก้าวเข้ามาใกล้ทันที มือคว้าข้อมือเขาแน่น

“อย่าไป...นายจะตาย”

เสียงเธอแผ่ว แต่หนักแน่นยิ่งกว่าคำสั่งใด

เอเรนชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาสีเขียวคู่นั้นสั่นไหว...ก่อนจะกลับมาแน่นิ่งอีกครั้ง

“ถ้าเราไม่ไป...คนอื่นก็จะตายแทน”

คำพูดเรียบง่าย แต่เหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจ มิคาสะกัดฟัน มือที่จับเขาเริ่มสั่น

“งั้นฉันจะไปกับนาย”

เอเรนส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะดึงมือออกอย่างช้าๆ ราวกับการเคลื่อนไหวนั้นหนักหนาเกินจะทน

“ไม่...ถ้าเธออยู่ ฉันจะลังเล”

ลมหายใจของมิคาสะสะดุด เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า… ระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันไกลเกินเอื้อม

เอเรนหันหลังให้เธออีกครั้ง โดยไม่กล้ามอง

“เพราะงั้น... อยู่รอดให้ได้ มิคาสะ”

ประโยคสุดท้ายถูกทิ้งไว้พร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่เธอมองไม่เห็น

ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าสู่สนามรบ— ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้ง และหัวใจที่ถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ

คุณยืนมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะได้รับคำสั่งให้ไปอยู่หน่วยหัวกะทิกับมิคาสะเพื่อไปช่วยชาวบ้านอพยพ